Bubble Bobble (Taito, 1986)
To 1986 έκανε την εμφάνισή του στις αίθουσες των arcades ένα διασκεδαστικό platform με πρωταγωνιστές δύο αδέρφια (τους Bub και Bob) σε πράσινο και γαλάζιο χρώμα και τους οποίους ο μοχθηρός βαρόνος Von Blubba (ή Chaostikhan) έχει μετατρέψει σε δεινόσαυρους, αφού έχει απαγάγει τις αγαπημένες τους. Σκοπός λοιπόν των δύο αδερφών ήταν να τις απελευθερώσουν νικώντας τις ορδές των ρομπότ του Von Blubba. To παιχνίδι χωρίζεται σε εκατό πίστες κλιμακούμενης δυσκολίας και σε κάθε μία από αυτές θα συναντήσετε αρκετούς από τους υποτακτικούς του μοχθηρού βαρόνου, οι οποίοι θα προσπαθήσουν να φέρουν εμπόδια στην περιπέτειά σας. Κάποιοι εχθροί, όπως αυτοί οι οποίοι θα συναντήσετε στα αρχικά επίπεδα δεν θα σας δυσκολέψουν ιδιαίτερα, υπάρχουν όμως και άλλοι οι οποίοι όχι μόνο είναι πολύ γρήγοροι αλλά εκτοξεύουν και διάφορα αντικείμενα εναντίον σας. Μην παραλείψουμε βεβαίως να αναφέρουμε το όπλο σας, το οποίο είναι οι φούσκες νερού που εκτοξεύονται από το στόμα των πρωταγωνιστών μέσα στις οποίες μπορείτε να εγκλωβίσετε τους αντιπάλους. Αφότου λοιπόν τους ακινητοποιήσετε θα πρέπει να σπάσετε τις φούσκες. Αναλόγως του πόσες φούσκες με εχθρούς σπάτε ταυτόχρονα, ανάλογα και οι πόντοι τους οποίους κερδίζετε. Σε άλλες περιπτώσεις θα πρέπει να χτυπήσετε τους αντιπάλους εξ’ επαφής με το λεγόμενο από τους gamers της εποχής φιλάκι.
Οι αντίπαλοι βρίσκονταν πίσω από κάποιο τοίχο και εσείς πηδώντας κοντά σε αυτόν φέρνατε το στόμα σας τόσο κοντά στον αντίπαλο που πατώντας το κουμπί για τις φούσκες αυτός αυτομάτως παρέδιδε ψυχή και σώμα. Το Bubble Bobble ήταν αρκετά πρωτοποριακό για την εποχή του και από τους λίγους τίτλους οι οποίοι είχαν τόσο μεγάλη ποικιλία από power ups. Όλοι τότε αυτό το οποίο ήθελαν ήταν το παπούτσι, με το οποίο ο Bub και ο Bob έτρεχαν πιο γρήγορα, η κίτρινη τσίχλα με την οποία πολλαπλασιαζόταν η ταχύτητα με την οποία εκτόξευαν τις φούσκες, αλλά και η μωβ τσίχλα που μεγάλωνε το «πεδίο βολής» κάθε φούσκας. Με αυτά τα power ups οι έμπειροι παίκτες μπορούσαν να τερματίσουν το παιχνίδι με λίγη προσπάθεια. Θυμάμαι τότε στα «ουφάδικα» πολλοί είχαν ανακαλύψει συνδυασμούς πλήκτρων προκειμένου να ξεκινούν το παιχνίδι με τα παραπάνω power ups αλλά και το ότι πολλοί έψαχνα για συμπαίκτη ο οποίος θα αναλάβαινε τον Bub, ο οποίος δεν μπορούσε να πάρει περισσότερες από πέντε ζωές, εν αντιθέσει με τον Βοb οι ζωές του οποίου δεν ήταν περιορισμένες σε αριθμό. Οι περισσότεροι ίσως θυμούνται ότι έξτρα ζωές απονέμονταν με βάση το σκορ αλλά και αν κάποιος μάζευε γράμματα που εμφανίζονταν στις πίστες και σχημάτιζε τη λέξη EXTEND. Μία cult φιγούρα στο παιχνίδι ήταν η φάλαινα που εμφανιζόταν όταν ο διαθέσιμος χρόνος για την ολοκλήρωση κάθε πίστας είχε ολοκληρωθεί, κάνοντας τους εχθρούς να κοκκινίζουν, καταδιώκοντάς σας με μεγάλη ταχύτητα. Η φάλαινα αυτή είχε διάφορα ονόματα, αναλόγως το πώς την αποκαλούσαν οι θαμώνες σε κάθε στέκι, Μπάμπης, Μπαμπούλας, Ρούλης ήταν μερικά από αυτά που μου έρχονται στο μυαλό. Ο Μπάμπης λοιπόν μπορούσε να κινηθεί μόνο οριζόντια και κάθετα, είχε όμως μοναδικό στόχο εσάς και με κυκλωτικές κινήσεις πλησίαζε όλο και περισσότερο. Μοναδική περίπτωση να τον «νικήσετε» ήταν να εξολοθρεύσετε όλους τους αντιπάλους οπότε και εξαφανιζόταν.
Ένα μοναδικό ίσως χαρακτηριστικό για παιχνίδι της εποχής εκείνης ήταν οι μπόνους πίστες και συγκεκριμένα οι αποκαλούμενες ως διαμαντόπιστες. Συγκεκριμένα υπήρχε μια πόρτα, η οποία εμφανιζόταν στη θέση του power- up και ενεργοποιούνταν από την πίστα 20 και μετά, αλλά μόνο σε περίπτωση που δεν είχατε ως τότε χάσει καμία ζωή. Οι ικανότητές σας λοιπόν ανταμείβονταν με αρκετούς έξτρα πόντους τους οποίους παίρνατε από τα διαμάντια που «καταναλώνατε», στις πίστες 20, 30, 40, 50, 60, 70 ,80, 90. Για το gameplay και τη μουσική ότι και να γράψει κάποιος δεν θα είναι αρκετό. Απλά ήταν δύο από τα κομμάτια των puzzle των ίσως καλύτερων platform games της εποχής τους. Θα ήθελα μόνο να σημειώσω ότι στον Commodore 64 που το είχα απολαύσει για πολλά χρόνια (και τη μεταφορά εκεί είχε κάνει η Firebird) υπήρχε και ένα ας το πούμε και έτσι «Easter Egg». Εάν πατούσες το πλήκτρο Q (Quit) και ξανάρχιζες το παιχνίδι τότε κάθε φορά στη μουσική μετείχαν και περισσότερα όργανα. Κορυφαίο το SID του C64 για όσους θυμούνται. Τα γραφικά εννοείται δεν έπαιζαν κανένα απολύτως ρόλο αν και σε όλους τους τίτλους της τριλογίας ήταν πολύ προσεγμένα και ευθυγραμμισμένα απόλυτα με το θέμα κάθε παιχνιδιού. Έπειτα από την απόλυτη επιτυχία που γνώρισε στα arcades, το Bubble Bobble κυκλοφόρησε σε πολλά format και συγκεκριμένα σε Commodore 64, Sinclair ZX Spectrum, Amstrad CPC, Amiga, Atari ST, MSX, Sharp X68000, PC (DOS 1989 & 1996), Apple II, FM Towns Marty, Sega Master System, Game Boy, Game Boy Color, Game Boy Advance, Nintendo DS, Playstation, Sega Saturn, NES, Famicom Disk System, Sega Game Gear, Texas Instruments TI- 8x calculators, κλπ. Σίγουρα άφησε το δικό του σημάδι στα arcades και δεν είναι τυχαίο που ακόμα και σήμερα υπάρχουν φανατικοί οπαδοί του σε όλο τον κόσμο. Παρακάτω μπορείτε να απολαύσετε ένα longplay από την έκδοση για C64.
Rainbow Islands (The Story of Bubble Bobble 2, Taito 1987)
Βλέποντας την τεράστια επιτυχία που είχε το Bubble Bobble, την αμέσως επόμενη χρονιά η Taito αποφάσισε να κυκλοφορήσει τη συνέχειά του, το Rainbow Islands The Story of Bubble Bobble 2. Αυτή τη φορά το σκηνικό του παιχνιδιού αλλάζει κατά πολύ. O Bub και ο Bob έχουν ανακτήσει την ανθρώπινη μορφή τους αφότου νίκησαν τον αδυσώπητο βαρόνο von Blubba και ο κόσμος είναι πλέον χωρισμένος σε 7 «θεματικά» νησιά (εξ’ ου και το Islands στον τίτλο), τα νησιά του ουράνιου τόξου τα οποία καταδυναστεύει ο γνωστός κακός και οι πιστοί του ακόλουθοι. Το κάθε νησί είναι χωρισμένο σε τέσσερις πίστες, με τη δράση να εκτυλίσσεται από κάτω προς τα πάνω, ενώ πριν μεταβείτε στο επόμενο θα πρέπει να αντιμετωπίσετε ένα boss πολύ μεγαλύτερο σε διαστάσεις και με ισχυρότερα όπλα από τα δικά σας. Αυτό όμως που θα μετρήσει στην τελική έκβαση της μάχης είναι η εξυπνάδα σας. Το όπλο σας αυτή τη φορά είναι βγαλμένο από τον τίτλο του παιχνιδιού και πρόκειται για τη δυνατότητα των ηρώων μας να σχηματίζουν ουράνια τόξα. Αυτά εμφανίζονται αρχικά ένα-ένα, με τον αριθμό τους να φτάνει έως και τα τέσσερα στη σειρά, αναλόγως τα power ups, τα οποία παίρνουν οι παίκτες. Τα ουράνια τόξα είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν και ως σκάλες για την αναρρίχηση των ηρώων στην κορυφή κάθε πίστας, όμως προσοχή γιατί αν σχηματιστούν πολλά το ένα πάνω στο άλλο, θα γκρεμιστούν λόγω του βάρους τους. Ο χρόνος σε κάθε πίστα περιορισμένος. Εδώ δεν υπάρχει η cult φιγούρα του «Μπάμπη» αλλά νερό, η στάθμη του οποίου ανεβαίνει γρήγορα και αν δεν ολοκληρώσετε έγκαιρα την πίστα θα πνιγείτε.
Όπως και ο προκάτοχός του έτσι και το Rainbow Islands χαρακτηρίζεται από τον μεγάλο αριθμό και ποικιλία των power ups. Πολλά από αυτά είναι τα ίδια με όσα υπήρχαν στο Bubble Bobble, ενώ έχουν προστεθεί και νέα τα οποία θα σας βοηθήσουν να επιβιώσετε στο δύσκολο κόσμο του παιχνιδιού. Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο είναι τα 7 διαμάντια που μπορείτε να μαζέψετε σε κάθε κόσμο. Αν το κατορθώσετε τότε μόλις νικήστε το κάθε boss θα πάρετε ένα μεγάλο διαμάντι. Στο arcade και σε λίγες από τις εκδόσεις για οικιακούς Η/Υ και κονσόλες, εάν μαζεύατε και τα 7 μεγάλα διαμάντια μπορούσατε να ξεκλειδώστε τρεις επιπλέον κόσμους. Ποτέ δεν μπόρεσα να τους δω μιας και στον C64 όπου είχα παίξει το παιχνίδι δεν περιλαμβάνονταν. Το Rainbow Islands αν και ήταν σχεδόν άγνωστο στις αίθουσες των arcades στην Ελλάδα, γνώρισε μεγάλες δόξες στους Η/Υ της εποχής. Συγκεκριμένα η έκδοση για τον ZX Spectrum βαθμολογήθηκε με 94% από τα περιοδικά της εποχής Your Sinclair και Crash, όπου ψηφίστηκε από τους αναγνώστες τους ως το δεύτερο και πρώτο αντίστοιχα καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών. Οι κάτοχοι των Commodore 64, ZX Spectrum, Amstrad CPC, Amiga, Atari ST, Sega Mega Drive, NES, Sega Master System, PC Engine/ TurboGrafx- 16, PC, Sega Saturn, Playstation, Game Boy Color, Playstation 2, Xbox, Xbox 360 είχαν τη χαρά να απολαύσουν ένα από τα καλύτερα platform games όλων των εποχών. Στη συνέχεια μπορείτε να θυμηθείτε οι παλαιότεροι και να δείτε οι νεότεροι το πώς φαινόταν στον «τεπεινό» ΖΧ Spectrum ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του 1991.
Parasol Stars (Taito-Ocean, 1991)
To τρίτο και λιγότερο γνωστό παιχνίδι της σειράς κυκλοφόρησε το 1991 σε πολύ λιγότερα formats απ’ ότι οι προκάτοχοί του, ενώ δεν εμφανίστηκε ποτέ στις αίθουσες των arcade. Μοιάζει με το Bubble Bobble και όχι με το Rainbow Islands, πέραν του γεγονότος ότι ο Bub και ο Bob έχουν και πάλι την ανθρώπινη μορφή τους. Αυτός τον οποίο κυνηγούσαν ήταν και πάλι ο δόλιος Chaostikhan, ο οποίος αυτή τη φορά είχε κλέψει τα χρώματα από τον κόσμο μετατρέποντας την εικόνα του σε γκρίζα. Το παιχνίδι χωρίζεται σε 8 διαφορετικούς θεματικούς πλανήτες και ο κάθε ένας από αυτούς σε 7 πίστες, με το boss να σας περιμένει στο τέλος κάθε πλανήτη. Συγκεντρώνοντας τρία αστέρια, στο τέλος μπορείτε να ανοίξετε μία μυστική πόρτα η οποία σας οδηγεί σε δύο επιπλέον πλανήτες. Αν καταφέρετε να επιβιώσετε και σε αυτούς τότε θα μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τον Chaostikhan και έτσι έχετε τη δυνατότητα να ολοκληρώσετε πραγματικά το παιχνίδι. Το όπλο σας και πάλι διαφορετικό. Τώρα ο Bub και o Bob κρατάνε ομπρέλες, οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για διάφορους σκοπούς. Είναι δυνατή η χρήση τους ως ασπίδες, ως αλεξίπτωτα, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το πιάσιμο, πέταγμα και την ακινητοποίηση των εχθρών, αλλά και για να συγκεντρώσουν σταγόνες νερού, οι οποίες υπάρχουν στις πίστες, τις οποίες οι ήρωες μας εκτοξεύουν εναντίον των αντιπάλων τους. Αν συγκεντρωθούν πέντε σταγόνες ταυτόχρονα τότε μετατρέπονται σε μία μεγαλύτερη η οποία διαθέτει μία ειδική δύναμη.
Αναπόσπαστο κομμάτι και αυτού του τίτλου τα power ups, τα οποία μπορεί να απουσιάζουν σχεδόν παντελώς από τις πρώτες πίστες, οι οποίες άλλωστε δεν είναι και ιδιαίτερης δυσκολίας, όσο όμως προχωράτε θα αποτελούν σημαντικούς συμμάχους για την πορείας σας στο παιχνίδι. Μπορείτε να αναβαθμίστε την ταχύτητά σας και να κάνετε τις ομπρέλες σας να πετάνε νερό πιο γρήγορα, υπάρχουν σταυροί που αν τους πάρετε θα εξαφανιστούν αυτομάτως οι εχθροί από μια πίστα, δαχτυλίδια με ειδικές δυνάμεις όπως το να περπατάτε και να παίρνετε πόντους και πολλά άλλα. Αν και το gameplay παρουσιάζει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, το Parasol Stars δεν γνώρισε τις δόξες των προηγούμενων δυο τίτλων της σειράς. Κυκλοφόρησε μόνο σε PC Engine, Amiga, Atari ST, Game Boy και NES. Αρχικά ήταν προγραμματισμένη η κυκλοφορία του για Commodore 64 και ΖΧ Spectrum, όμως στα συγκεκριμένα συστήματα δεν έκανε ποτέ την εμφάνισή του. Επίσημη δικαιολογία ποτέ δεν υπήρξε, περιοδικά της εποχής έγραφαν ότι ο κώδικας για την έκδοση του Commodore χάθηκε, όμως κανείς δεν το πίστεψε. Παρόμοιες δικαιολογίες έγιναν μόδα αργότερα. Θυμάστε ίσως το Leisure Suit Larry 4, το οποίο ποτέ δεν κυκλοφόρησε γιατί δήθεν χάθηκαν οι δισκέτες… Το βίντεο που θα δείτε παρακάτω είναι από την έκδοση του παιχνιδιού για PC Engine. Η χρωματική παλέτα ακόμα και σήμερα παραμένει υπέροχη.
Πηγές: wikipedia, Your Sinclair, Your Commodore, Zzap64, The Ultimate History of Video Games
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity