Αυτό όμως που προκύπτει συνολικά είναι το απαύγασμα της προσωπικής έκφρασης ενός πραγματικά ξεχωριστού δημιουργού, ο οποίος έχει κάτι να πει. Πάνω από όλα, το λέει χρησιμοποιώντας σαν μέσο πραγματικά ξεχωριστούς χαρακτήρες, στα πλαίσια κινηματογραφικών και gameplay σκηνών που κάνουν την έννοια «αξιομνημόνευτες» να μοιάζει φτωχή και παρέχοντας στον παίκτη πολλαπλές επιλογές προσέγγισης της δράσης, με υπόβαθρο έναν αρμονικό συνδυασμό ρεαλιστικών γεωπολιτικών τεκταινομένων και ωμής φαντασίας. Εν ολίγοις, πράγματι, αυτό που προκύπτει είναι κάτι παραπάνω από ένα video game. Δεν συμφωνούν όλοι με αυτή την άποψη, όπως είναι φυσιολογικό. Το μη φυσιολογικό όμως και ο λόγος που η σειρά κατέχει ξεχωριστή θέση στην ιστορία των video games, είναι ότι όσοι συμφωνούν το κάνουν με πάθος που σπάνια συναντάται στο μέσο αυτό και ενίοτε οδηγεί στην συγγραφή μεγάλων σε έκταση -και γεμάτων με spoilers και πομπώδεις εκφράσεις- κειμένων, υπό την ηχητική επήρεια του The Best Is Yet to Come, του Sons of Liberty theme, του Can’t Say Goodbye to Yesterday, του Snake Eater theme, του Everlasting Fight, του Way to Fall, του When Heavens Divide, του Love Theme, του Old Snake, του Father and Son, του Here’s to You και πολλών άλλων.
Metal Gear (Outer Heaven, Νότιος Αφρική, 1995)
Όλα ξεκίνησαν το 1987, όταν η Konami ανέθεσε στον νεοπροσληφθέντα και άπειρο game designer Hideo Kojima την δημιουργία ενός action game στρατιωτικού περιεχομένου. Κάπου εκεί άρχισαν να παίζουν το ρόλο τους οι κινηματογραφικές επιρροές του νεαρού Kojima. Το concept του υπερστρατιώτη που κονιορτοποιεί έναν ολόκληρο στρατό μόνος, προερχόταν από το δεύτερο “Rambo”. Ωστόσο, το 8μπιτο home computer MSX2 δεν προσφερόταν για πολλά πράγματα από τεχνικής άποψης. «Βαρβάτο» action game με μόνο τρία και τέσσερα sprites ταυτόχρονα επί της οθόνης; Πολύ λίγο για τον φιλόδοξο Hideo. Έτσι, ενεργοποιήθηκε η δεύτερη έμπνευσή του: το The Great Escape, το οποίο, όπως είναι προφανές από τον τίτλο του, εξιστορούσε μία απόδραση. Η έμφαση μετατέθηκε στην αποφυγή του εχθρού και όχι στην αντιμετώπισή του, στα πλαίσια πάντα της εξάλειψης της πυρηνικής απειλής, που είχε φωλιάσει στο ασυνείδητο κάθε Ιάπωνα μετά την Χιροσίμα και το Ναγκασάκι και εκφραζόταν από τότε συνεχώς σε όλο το φάσμα της Ιαπωνικής κουλτούρας, είτε κυριολεκτικά, είτε αλληγορικά.
Έτσι απλά δημιουργήθηκε η υποκατηγορία των stealth action games. Όπως θα διαπιστώσετε παίζοντας το σχεδόν ατόφιο port της πρωτότυπης έκδοσης που περιλαμβάνεται στο πακέτο, η αρχή του θρυλικού franchise ήταν δύσκολη, αλλά δεν λείπουν κάποια ψήγματα των ιδεών που αποτέλεσαν μελλοντικά τη βάση της σειράς. Η δράση εξελίσσεται από ισομετρική οπτική γωνία, ώστε ο παίκτης να είναι σε θέση να προσχεδιάσει την πορεία του με βάση τις ρουτίνες κίνησης των φρουρών. Η παρείσφρηση στο θεωρούμενο ως απόρθητο φρούριο Outer Heaven διενεργείται με τον κλασικό, πλέον, τρόπο: Ο Solid Snake ξεκινά χωρίς εξοπλισμό, δεχόμενος οδηγίες μέσω του προγόνου του Codec, του Transceiver, από τον Big Boss. Αν και διαθέτει μία υποτυπώδη melee επίθεση στο ρεπερτόριό του, ο εντοπισμός του καθιστά την επιβίωση δύσκολη, οπότε η αποφυγή των φρουρών και του οπτικού πεδίου των καμερών ασφαλείας είναι επιτακτική, τουλάχιστον μέχρι την οικειοποίηση των πρώτων όπλων. Στην πορεία ο Snake απελευθερώνει αιχμαλώτους, λαμβάνοντας αναβαθμίσεις στην μπάρα ενέργειάς του και χρήσιμες πληροφορίες για τη συνέχεια. Όπως ταιριάζει στην εποχή του, το πρώτο Metal Gear δεν είναι εύκολο. Η δυσκολία δεν προκύπτει μόνο από τους εχθρούς και την άκαμπτη κίνηση του Snake, αλλά και από την λαβυρινθώδη, μη γραμμική δομή του Outer Heaven, που αποτελείται από τρία ευμεγέθη κτίρια με πολλαπλούς ορόφους, γεμάτα με πόρτες, κάθε μία από τις οποίες ανοίγει με ένα συγκεκριμένο από τα οκτώ συνολικά keycards του παιχνιδιού. Ως αποτέλεσμα, το backtracking είναι συνεχές, ενώ δε λείπουν και οι στιγμές που το επόμενο βήμα του παίκτη χαρακτηρίζεται από ασάφεια.
Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μία δύστροπη εμπειρία συνολικά, η ιστορική αξία του παιχνιδιού είναι τέτοια που δικαιολογεί την απόπειρα για ένα playthrough, ενώ είναι πολλές οι στιγμές που μαρυρούν ότι ο Kojima ήταν μπροστά από την εποχή του. Για παράδειγμα, μπορεί αυτή τη στιγμή οι διάλογοι με πολλαπλούς χαρακτήρες μέσω Codec να θεωρούνται κάτι δεδομένο, όμως τότε επρόκειτο για ένα χαρακτηριστικό που είχε προκαλέσει αίσθηση, όπως και η γενικότερη πολυπλοκότητα του σεναρίου, για τα δεδομένα των action games της δεκαετίας του ’80. Οι οπαδοί θα βιώσουν ένα ανεπαίσθητο ρίγος συγκίνησης όταν χρησιμοποιήσουν για πρώτη φορά ένα χάρτινο κιβώτιο για να κρυφτούν από τις κάμερες παρακολούθησης ή όταν εντοπίσουν τον Gray Fox, ενθυμούμενοι την συγκλονιστική του παρουσία στο Metal Gear Solid του PSone, ενώ οι ανατροπές του τέλους αποτελούν τον πρόδρομο της πορείας που ακολούθησε σεναριακά ο Kojima σε όλα τα επόμενα επεισόδια της σειράς.
Metal Gear 2: Solid Snake (Ζανζιβάρη, 1999)
Ο τελειομανής Kojima δεν ήταν ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα, ενώ εξοργίστηκε όταν διαπίστωσε την χαμηλή ποιότητα του ψευτο-sequel του παιχνιδιού για NES, στο οποίο δεν είχε καμία ανάμειξη. Έτσι, το Metal Gear 2: Solid Snake ήρθε φυσιολογικά, τρία χρόνια μετά το πρωτότυπο, ξανά για MSX2. Από την πρώτη κιόλας οθόνη είναι προφανές ότι πρόκειται για μία πλουσιότερη εμπειρία σε σχέση με τον προκάτοχό του, σε όλους τους τομείς, με μεγαλύτερη έμφαση στο stealth στοιχείο, που υποστηρίζεται από την εισαγωγή της δυνατότητας έρπειν και την ύπαρξη ενός ραντάρ στο επάνω δεξιά μέρος της οθόνης. Οι δύο αυτές προφανείς προσθήκες όμως είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Το περιβάλλον παρουσιάζει πολύ μεγαλύτερη ποικιλία και λεπτομέρεια. Οι εχθροί πλέον είναι σε θέση να ακούσουν τον Snake και το οπτικό τους πεδίο είναι πιο εκτεταμένο και δεν καθορίζεται από μία ευθεία γραμμή, όπως παλιά. Οι διάλογοι μέσω του Transceiver είναι πολύ πιο εκτεταμένοι, φυσικοί και πλήρεις σε περιεχόμενο, ενώ βασίζονται στις εκάστοτε συνθήκες του παιχνιδιού και όχι απλώς στο χώρο που βρίσκεται ο Snake.
Τα αντικείμενα είναι περισσότερα και πιο ευφάνταστα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τα μηχανικά ποντίκια που μπορούν να αποσπάσουν την προσοχή του εχθρού. Υπάρχουν ορισμένοι απλοί, αλλά έξυπνοι γρίφοι, όπως η ανάγκη προσέλκυσης ενός ταχυδρομικού περιστεριού με ένα ration. Ο Snake μπορεί να κρυφτεί μέσα σε αεραγωγούς, κάτω από γραφεία και όχι μόνο. Το σενάριο ακολουθεί παρόμοια βήματα εξέλιξης σε σχέση με το πρωτότυπο, περιλαμβάνοντας περισσότερους, πιο ενδιαφέροντες και καλύτερα ανεπτυγμένους χαρακτήρες, συνεχείς ανατροπές (και όχι «μία και καλή» όπως στο πρώτο Metal Gear) και πιο εκτεταμένους διαλόγους, στα πλαίσια των οποίων διακρίνονται εμφανείς προβληματισμοί γεωπολιτικού και ανθρωπιστικού περιεχομένου, που αργότερα θα γίνονταν σημείο αναφοράς της σειράς. Από τα παραπάνω μπορεί εύκολα να συνειδητοποιήσει κανείς ότι αν το Metal Gear 2 δεν παρέμενε αποκλεισμένο στην ιαπωνική αγορά επί 14 χρόνια, το Metal Gear Solid του PSone δεν θα θεωρούνταν τόσο πρωτοποριακό. Αν και δεν εξαλείφθηκαν η μάστιγα των keycards, το εκνευριστικό backtracking και η δυσκίνητη αίσθηση του Snake, το Metal Gear 2 θεωρείται ένας από τους καλύτερους 8μπιτους τίτλους όλων των εποχών και μπορεί να προσφέρει διασκέδαση πέραν της ιστορικής του αξίας.
Metal Gear Solid 2: Sons of Liberty (New York, 2007-2009)
Η απουσία του πρώτου Metal Gear Solid από το Metal Gear Solid HD Collection απαγορεύει τη διενέργεια μιας πλήρους ιστορικής αναδρομής της σειράς, με την ευκαιρία της κυκλοφορίας αυτής. Δεν μπορούμε έτσι να αναφερθούμε εκτενώς στην κοσμοϊστορικής σημασίας εμφάνιση του τίτλου που, το 1998, μαζί με το Thief, επαναπροσδιόρισε την φύση των τρισδιάστατων action games, καθιερώνοντας το στοιχείο του stealth στο gameplay, διανθισμένο με ένα σενάριο, χαρακτήρες και ιδέες που δεν θα ξεχαστούν ποτέ.
Μπορούμε να αναφερθούμε όμως στην απροσμέτρητα ψυχοφθόρα αναμονή για το sequel, το Metal Gear Solid 2: Sons of Liberty. Το επικό trailer που εμφανίστηκε στην E3 2000 δημιούργησε παραλήρημα σε κάθε ον με λειτουργική όραση. Οι σκηνές στο τάνκερ έμοιαζαν βγαλμένες από υπερυπολογιστή και δημιούργησαν έναν μυστικισμό γύρω από το hardware του ανερχόμενου τότε PS2. Τι θα μπορούσε να παράγει η ιδιοφυία του Hideo Kojima σε συνδυασμό με τέτοια υπολογιστική ισχύ; Η απάντηση ήταν: «Κάτι εκπληκτικό, αλλά όχι ακριβώς αυτό που περιμένατε». Το Metal Gear Solid 2 ήταν μία ωδή στην παραπληροφόρηση που είναι εφικτή μέσω της δυνατότητας επεξεργασίας της ψηφιακής πληροφορίας και ο Kojima φρόντισε να το καταστήσει σαφές με τον πλέον εμφατικό τρόπο: το αρχικό τμήμα του παιχνιδιού διαδραματιζόταν πράγματι στο μεγαλοπρεπές τάνκερ που είχε αφήσει τον κόσμο άφωνο στα trailer. O Snake, εν μέσω σφοδρής καταιγίδας, θα πρέπει να φωτογραφίσει το πανίσχυρο Metal Gear Ray, την νέα, αμφίβια έκδοση της πασίγνωστης πλέον δίποδης πλατφόρμας πυρηνικών οπλικών συστημάτων, που έχει σχεδιαστεί με στόχο να υπερισχύσει των προκατόχων του. Η εμφάνιση του Ocelot όμως περιπλέκει τα πράγματα και το αποτέλεσμα είναι ένα βυθισμένο τάνκερ και ένας Snake που θεωρείται στην καλύτερη τρομοκράτης και στη χειρότερη νεκρός.
Από εκεί και πέρα, έχουμε μακράν την πιο σοκαριστική ανατροπή στην ιστορία του Metal Gear Solid, που ξεπερνάει τις κλασικές προδοσίες που όλοι ξέρουν ότι θα λάβουν χώρα σε κάθε παιχνίδι της σειράς. Σε αντίθεση με ό,τι είχαν αφήσει να εννοηθεί τα trailer, ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού δεν είναι ο Solid Snake… Αντιθέτως, τη σκυτάλη αναλαμβάνει ο Raiden, ένας συγκριτικά θηλυπρεπής και φλώρος νέοπας, ο οποίος θα πρέπει να φέρει σε πέρας μία αποστολή που πραγματικά δεν ενδιέφερε τους τότε εξοργισμένους οπαδούς της σειράς. Ήταν η στιγμή όπου ο Kojima «εξαπάτησε» τους φαν του. Όταν όμως η οργή καταλάγιασε (αρκετά χρόνια αργότερα για πολλούς) και οι παίκτες προχώρησαν στο παιχνίδι, συνειδητοποίησαν τις πραγματικές προθέσεις του ιδιοφυούς Ιάπωνα. Ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη ότι η ψηφιακή πληροφορία μπορεί να αποδωθεί με τον τρόπο που επιθυμεί ο διαχειριστής της. Έτσι, η ψηφιακή πληροφορία που περιλαμβανόταν στα αρχικά trailer αποτελούσε μία αλληγορική τροποποίηση της πραγματικότητας του Metal Gear Solid 2. Όπως οι παίκτες εξαπατήθηκαν από κάτι τόσο απλό, θα μπορούσαν να εξαπατηθούν από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, για πιο σημαντικά πράγματα. Ήταν η στιγμή όπου όλοι αντιληφθήκαμε τον βαθμό στον οποίο ο Kojima μπορεί να παίξει με τον εγκέφαλό μας, παρά τα τρανταχτά προειδοποιητικά δείγματα που είχαμε από το MGS1 και η στιγμή όπου ο ανατρεπτικός Ιάπωνας game designer έδειξε στον κόσμο ότι θα πει τα πράγματα που θέλει, όπως θέλει και για όσην ώρα θέλει, όσα εκατομμύρια οπαδοί κι αν αντιδρούν, ό,τι και να λέει το τμήμα marketing της Konami, όποιο κι αν είναι το κόστος. Ήταν η στιγμή που το Metal Gear Solid έπαψε να αποτελεί σειρά κοινής αποδοχής και απέκτησε φανατικούς φίλους, που κατάλαβαν και εχθρούς, που δεν ήθελαν -ή ίσως δεν μπορούσαν- να καταλάβουν.
Ο Raiden δεν ήταν παρά μόνο η αρχή. Από εκείνο το σημείο και μετά τίποτα απολύτως δεν ήταν σίγουρο και οι αλλεπάλληλες ανατροπές των ανατροπών φρόντιζαν ώστε να διατηρούν άσβεστη την αίσθηση της αμφιβολίας, μέχρι που το τέλος ήρθε να ανατρέψει τα πάντα για μία ακόμη φορά και να αποτελέσει αφορμή για συζητήσεις επί συζητήσεων παγκοσμίως, γεμάτες με απόπειρες διασαφήνισης και πιθανές ερμηνείες και προεκτάσεις των τεκταινομένων. Παράλληλα, λόγω της χρήσης του «θνητού» Raiden ως κεντρικού playable χαρακτήρα, ο Kojima είχε την ευκαιρία να αποδώσει τον Snake ακριβώς με τον τρόπο που ήθελε, εξυψώνοντάς τον ακόμη περισσότερο στα μάτια των παικτών. Το Sons of Liberty χωρίζεται σε δύο τμήματα: στο Tanker chapter και στο Big Shell chapter. Το πρώτο αποτελεί το εισαγωγικό κομμάτι του παιχνιδιού και χαρακτηρίζεται από πολύπλοκο και ρεαλιστικό σχεδιασμό, πολλαπλές διαδρομές και δείγματα αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον που προκάλεσαν αίσθηση τότε, όπως η δυνατότητα πυροβολισμού κάθε μπουκαλιού ξεχωριστά στο μπαρ, τα παγάκια που λιώνουν σε πραγματικό χρόνο και πολλά άλλα.
Η προσοχή σε φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες, που όμως έκαναν τον κόσμο του παιχνιδιού πιο πιστευτό (γλίστρημα στις κουτσουλιές!) συνεχίζεται στο Big Shell, την εγκατάσταση που δημιουργήθηκε για να αποτρέψει την περιβαλλοντική καταστροφή από την βύθιση του τάνκερ (ή μήπως όχι;). Ωστόσο, η δομή του παιχνιδιού από εκεί και πέρα γίνεται πιο γραμμική και βασίζεται περισσότερο στην εξέλιξη του σεναρίου και τα -συνοδευόμενα από εκτεταμένα και εντυπωσιακά cut-scenes- boss fights. Δεν πρόκειται όμως για έλλειψη έμπνευσης από πλευράς του Kojima, αλλά για συνειδητή προσπάθεια να αποδοθεί η τεχνητή φύση της αποστολής του Raiden. Η μεγάλη διαφορά ισχύος του PS2 σε σχέση με τον προκάτοχό του επέτρεψε πολυάριθμες βελτιώσεις και προσθήκες σε κάθε τομέα του gameplay, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση της αναβάθμισης της τεχνητής νοημοσύνης των εχθρών, που δεν περνάει με απόλυτη επιτυχία το τεστ του χρόνου, αλλά τότε εντυπωσίαζε και την επέκταση των δυνατοτήτων του Snake. Η κάμερα παρέμεινε fixed, όμως η δυνατότητα στόχευσης σε πρώτο πρόσωπο έδωσε άλλη διάσταση στην αντίληψη του περιβάλλοντος του παιχνιδιού, επιτρέποντας παράλληλα την αντιμετώπιση των εχθρών με πιο λεπτομερή τρόπο: πυροβολισμοί στο κεφάλι, αχρήστευση του πομπού τους ώστε να μην καλέσουν ενισχύσεις, στόχευση «ευαίσθητων» σημείων του σώματος του αντιπάλου και άλλες παρόμοιες ενέργειες έγιναν εφικτές.
Με βάση τις παρούσες συνθήκες όμως, η αδυναμία κίνησης κατά τη διάρκεια στόχευσης θα στοιχίσει αρκετά στους νέους παίκτες, οι οποίοι θα προτιμήσουν την φιλικότητα του Peace Walker στον συγκεκριμένο τομέα. Από τεχνικής άποψης, το Sons of Liberty ήταν εξαρχής απαράμιλλο, με 60 fps από τότε, καλοσχεδιασμένα μοντέλα χαρακτήρων, λεμπτομερές περιβάλλον και πραγματικά εντυπωσιακές σκηνές σε cut-scenes και boss fights. Έτσι, το μόνο που είχε να κάνει η Blupepoint Games ήταν να αυξήσει την ανάλυση και να διπλασιάσει τα 30 καρέ ανά δευτερόλεπτο των κινηματογραφικών σκηνών, αφού η ήδη υψηλή ποιότητα των αρχικών assets δεν απαιτούσε κάτι παραπάνω. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα videogame που μπορεί να χαρακτηρίζεται από το στοιχείο της υπερβολής σε κάποιους τομείς και να δείχνει την ηλικία του στους μηχανισμούς gameplay περισσότερο σε σχέση με τους απογόνους του, αλλά, για τους λόγους που προαναφέρθηκαν και αρκετούς άλλους που θα ανακαλύψουν μόνοι τους όσοι ασχοληθούν μαζί του για πρώτη φορά, πρόκειται για ένα πραγματικά ξεχωριστό video game, που επιδεικνύει με κάθε τρόπο τη μοναδικότητά του και θα προκαλέσει κάθε παίκτη εγκεφαλικά, με τρόπο που δεν έχει επαναληφθεί από τότε.
Metal Gear Solid 3: Snake Eater (Tselinoyarsk, USSR, 1964)
Ο Kojima ήθελε να σταματήσει στο Sons of Liberty. Ευτυχώς για όλους μας, οι οπαδοί -και σίγουρα και η ίδια η Konami- δεν τον άφησαν να επαναπαυθεί στις δάφνες του κι έτσι φτάσαμε στο Snake Eater, το θεωρούμενο από τους περισσότερους οπαδούς ως το καλύτερο επεισόδιο της σειράς κι ένα τακτικό μέλος στις λίστες με τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών. Το Snake Eater καινοτομεί στα πλαίσια του franchise σε πολλά επίπεδα, κυρίως λόγω της χωροχρονικής του υπόστασης: 1964, στη ζούγκλα. Πρόκειται για το prequel όλων των Metal Gear, που εξιστορεί την πορεία του Naked Snake από την φαινομενικά απλή, αλλά κρίσιμη -και αποτυχημένη- Virtuous Mission στην προσπάθεια αποτροπής ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος κατά την χειρότερη περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Πάνω από όλα, πρόκειται για την ιστορία του εκπαιδευόμενου Big Boss και της μέντορα Boss, της ιδιαίτερης σχέσης τους, της φαινομενικής προδοσίας της και της τελικής μάχης τους, που δεν έχει ξεπεραστεί ακόμη σε επίπεδο συναισθηματικής κορύφωσης ούτε από τον ίδιο τον Kojima.
Το βασικό ερώτημα που θέτει το Snake Eater στον πρωταγωνιστή του είναι το εξής: Τελικά τι μετράει περισσότερο για έναν στρατιώτη; Η προσήλωση στην πατρίδα, στα αγαπημένα του πρόσωπα ή στην αποστολή και μόνο σε αυτή; Πρόκειται για ένα πιο απλό και προσανατολισμένο στο συναίσθημα ερώτημα σε σύγκριση με τις αέναες φιλοσοφικές αναζητήσεις του Sons of Liberty πάνω στη φύση της πληροφορίας και όχι μόνο, γεγονός που έκανε το σενάριο πιο προσωπικό σε σχέση με τους προκατόχους. Ταυτόχρονα, όντας το πρώτο παιχνίδι στo timeline της σειράς, το πλέγμα γεγονότων του Snake Eater πετυχαίνει εξαιρετική ισορροπία ανάμεσα στην πολυπλοκότητα, την τάση για φιλοσόφηση και την ουσία, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα μια πιο εστιασμένη εμπειρία, μακριά από τον εγκεφαλικό βιασμό που συντελέστηκε στο Sons of Liberty.
Το σενάριο όμως είναι ένα μόνο από τα δυνατά σημεία του Snake Eater. Το πιο χαρακτηριστικό από αυτά είναι η αλλαγή περιβάλλοντος. Η μετάβαση από τους κλειστούς, τεχνητούς χώρους στην ζούγκλα και τη φύση γενικότερα, λειτουργεί ευεργετικά σε ό,τι αφορά το στοιχείο της απόκρυψης, το οποίο λαμβάνει πλέον απολύτως οργανική υπόσταση, σε συνάρτηση και με την αύξηση του εύρους του ρεπερτορίου κινήσεων του Snake. Μπορείτε να ανεβείτε σε δέντρα, να κρυφτείτε στην βλάστηση και γενικά να χρησιμοποιήσετε το περιβάλλον με έναν τρόπο που δεν ήταν εφικτός πριν. Επιπλέον, η παλαιότητα του εξοπλισμού σημαίνει ότι δεν μπορείτε να βασιστείτε στις κουκίδες του ραντάρ για να σχεδιάστεε την επόμενη κίνησή σας, οπότε θα πρέπει να ελέγχετε εξονυχιστικά το περιβάλλον και τις κινήσεις των εχθρών και να αντιδράτε αναλόγως.
Το έντονο φυσικό στοιχείο εισάγει και τον παράγοντα της επιβίωσης, σε πολλαπλά επίπεδα. Ο Snake θα πρέπει να χρησιμοποιεί την πανίδα της περιοχής για να συντηρηθεί, συσσωρεύοντας στο inventory του μία εκτεταμένη ποικιλία από φίδια, βατράχια και οποιοδήποτε άλλο «εκλεκτό» έδεσμα μπορεί να του παρέχει η ζούγκλα. Άλλο ένα τμήμα του inventory που θα επισκέπτεστε συχνά είναι η λίστα με τα διαθέσιμα καμουφλάζ, από όπου θα πρέπει να επιλεγεί το χρώμα που ταιριάζει περισσότερο με το εκάστοτε περιβάλλον. Τέλος, οι τραυματισμοί δεν αντιμετωπίζονται με ένα απλό ration, αλλά με ρεαλιστική εφαρμογή υλικών πρώτων βοηθειών και μάλιστα με τη σωστή σειρά, ανάλογα με τη φύση του τραυματισμού. Αν και όντως η αίσθηση της επιβίωσης στη ζούγκλα επιτυγχάνεται, πρόκειται για το αδύνατο σημείο του Snake Eater, αφού όλα τα παραπάνω απαιτούν συνεχείς και χρονοβόρες επισκέψεις στο κεντρικό μενού και σε πολλαπλά υπομενού, οι οποίες διαταράσσουν την ομαλή ροή του παιχνιδιού.
Πίσω στα θετικά, πλέον υπάρχουν πολυάριθμες επιλογές σε ό,τι αφορά τη μάχη σώμα με σώμα (CQC), η οποία αποδεικνύεται πιο αποτελεσματική από την χρήση όπλων, όπως θα έπρεπε άλλωστε σε ένα stealth action game. Μάλιστα, ο πειρασμός να κόψετε την καρωτίδα κάθε εχθρού που συναντάτε θα είναι έντονος, αν και κατά την καταθλιπτικά λυρική συνάντηση με τον Sorrow θα μετανιώσετε οικτρά για τις πιθανές δολοφονικές, έως τότε, τάσεις σας. Η στόχευση χρησιμοποιεί τον αναχρονιστικό, πλέον, μηχανισμό του Sons of Liberty, ο οποίος όμως γρήγορα συνηθίζεται και εδώ, ενώ για την κίνηση χρησιμοποιείται ευτυχώς η ελεύθερη κάμερα της έκδοσης Subsistence. Το έρπειν σε πυκνή βλάστηση ενεργοποιεί οπτική πρώτου προσώπου εν κινήσει, γεγονός που συμβάλει τα μέγιστα στην απορρόφηση του παίκτη στη δράση. Εκεί που το παιχνίδι ξεφεύγει είναι στις αναμετρήσεις με τα bosses, λόγω των έξυπνων concept, αλλά και του εξαιρετικού σχεδιασμού τους, που ενθαρρύνει και επιβραβεύει την σφαιρική σκέψη. Η ομάδα Cobra αποτελείται από στρατιώτες με ειδικές δυνατότητες, που τους καθιστούν εφάμιλλους με χαρακτήρες κόμικ, ενώ το όνομα καθενός αποτυπώνει την προσέγγισή του στη μάχη. Pain, Fury, Fear, End, Sorrow, Joy… Το εκπληκτικό είναι ότι κάθε ένας από αυτούς τους χαρακτήρες διαθέτει συγκεκριμένες δυνάμεις, αλλά και αδυναμίες, που ο παίκτης μπορεί να διαχειριστεί με πολλαπλές προσεγγίσεις, βασιζόμενος στην έξυπνη χρήση του εξοπλισμού του και του περιβάλλοντος.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τον ζωωδώς ευκίνητο, δυνατό και part-time αόρατο Fear. Η προφανής τακτική αντιμετώπισής του είναι η χρήση των γυαλιών θερμικής όρασης και η συνακόλουθη αξιοποίηση του οπλοστασίου του Snake. Το σωστό εργαλείο στη σωστή στιγμή, σωστά; Όντως και θα αρκούσε για να είμαστε ικανοποιημένοι. Όμως, μία πιο προσεκτική ματιά στους μηχανισμούς της συγκεκριμένης μάχης, αποκαλύπτει τα εξής: Ο Fear διαθέτει και αυτός δείκτη αντοχής, όπως και ο Snake, ο οποίος μειώνεται όσο είναι αόρατος. Όταν ο δείκτης αυτός πέσει αρκετά, ο Fear κατεβαίνει από τα δέντρα που χρησιμοποιούσε μέχρι εκείνη τη στιγμή για να κινηθεί γρήγορα και απρόβλεπτα και ανανεώνει την ενέργειά του τρώγοντας τροφές που βρίσκει στο έδαφος. Ισχύει γενικά ότι τα πτώματα ζώων που έχει αποθηκεύσει ο Snake στο inventory ως μελλοντική τροφή μπορούν να σαπίσουν αν δεν χρησιμοποιηθούν για πολλή ώρα. Βλέπετε προς τα πού πηγαίνει το πράγμα.... Πράγματι, αν ο Snake πετάξει κάτω δηλητηριασμένο φαγητό, ο Fear θα το φάει χωρίς δεύτερη σκέψη και η αντοχή του θα καρφωθεί στο μηδέν, σε μία σπάνια επίδειξη δίκαιης αντιμετώπισης του παίκτη και του ψηφιακού του αντιπάλου. Η λαμπρότερη στιγμή όμως του Snake Eater είναι η μάχη με τον ηληκιωμένο μεν, καλύτερο sniper όλων των εποχών δε, The End. Σε αντίθεση με τον διαγωνισμό σκοποβολής με την Sniper Wolf στο MGS 1, εδώ έχουμε μία πραγματική μάχη ακροβολιστών, σε ένα περιβάλλον εκτεταμένης έκτασης και ποικιλόμορφης γεωμορφολογικής υπόστασης, όπου ο χρόνος παύει να παίζει ρόλο. Πρόκειται για μία μάχη που μπορεί να διαρκέσει ώρες, αφού ο πολύπειρος αντίπαλος είναι ταυτόχρονα και αξεπέραστος στην απόκρυψη. Έτσι, ο παίκτης βυθίζεται πλήρως στο περιβάλλον του παιχνιδιού, αφουγκραζόμενος κάθε ήχο της ζούγκλας και ελέγχοντας εξονυχισικά κάθε εκατοστό του οπτικού του πεδίου.
Αρχικά, κυριαρχεί η αίσθηση του κυνηγημένου, αφού το πλεονέκτημα του The End απέναντι στον αποπροσανοτολισμένο παίκτη είναι έντονο. Όσο όμως περνάει η ώρα και ο Snake εγκλιματίζεται και προσαρμόζεται στις συνθήκες, εκμεταλλευόμενος καλύτερα το χώρο και τον εξοπλισμό του, ο κυνηγημένος μπορεί να μετατραπεί σε κυνηγό. Ακόμη και ο καιρός μπορεί να αλλάξει, με τη βροχή να δυσκολεύει εξίσου την ορατότητα και των δύο αντιπάλων και να προσθέτει μία ακόμη ηχητική νότα σε αυτή τη ραψωδία της φύσης, όπου η ροή του ποταμού και τα θροΐσματα των φύλλων, αναμειγνύονται με τα προσεκτικά βήματα και τις αγχωμένες αναπνοές δύο θρυλικών στρατιωτών που μάχονται μέχρι θανάτου σε έναν ψυχολογικό πόλεμο κυνηγού-κυνηγημένου με συνεχείς εναλλαγές ρόλων. Το ιδανικό τελείωμα, ο αιφνιδιασμός δηλαδή του End από πίσω με όπλο χωρίς να γίνει αντιληπτός ο παίκτης, μπορεί να επιτευχθεί μόνο ύστερα από την καλύτερη δυνατή χρήση όλων των ικανοτήτων του Snake. Επειδή όμως ο Kojima δε θα σταμάταγε εκεί, μπορείτε να κάνετε save και να το φορτώσετε ύστερα από μία βδομάδα... όπου ο γέρος sniper θα έχει πεθάνει από φυσικά αίτια. Ή μπορείτε να μην τον αντιμετωπίσετε καν, αν σε κάποιο σημείο νωρίτερα είστε αρκετά γρήγοροι και τον πυροβολήσετε από μακριά ενώ μεταφέρεται με αναπηρικό καρότσι. Από την μάχη εκείνη και έπειτα ο ρυθμός του παιχνιδιού γίνεται πιο έντονος, με το προσεκτικό stealth να παραχωρεί τη θέση του σε συνεχόμενα και εκρηκτικά boss fights, που ακολουθούν πιο παραδοσιακή δομή, αλλά συντελούν σε μία αξέχαστη κλιμάκωση, που θα αποφέρει την απονομή του κωδικού ονόματος Big Boss στον Snake, αλλά θα τον σημαδέψει για πάντα σαν χαρακτήρα και εμάς σαν gamers.
Το Snake Eater ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για την Bluepoint από τεχνικής άποψης, λόγω των υψηλών απαιτήσεων που απορρέουν από την λεπτομερή απόδοση των συγκεκριμένων γεωγραφικών χαρακτηριστικών. Η αρχική εντύπωση ήταν ότι το PS2 ήταν «λίγο» για την φιλοδοξία του παιχνιδιού και το οπτικό αποτέλεσμα που προκύπτει από το HD remastering επιβεβαιώνει πλήρως αυτή την υποψία. Η εισαγωγή anti-aliasing, η αύξηση της ανάλυσης και ο τριπλασιασμός του ρυθμού ανανέωσης της οθόνης (αν και με ελάχιστες διακυμάνσεις, ειδικά στην έκδοση για PS3) αναδεικνύουν το Snake Eater σε ανέλπιστο βαθμό, δίνοντάς του τη δυνατότητα να σταθεί αξιοπρεπέστατα δίπλα από σύγχρονους τίτλους και φέρνοντας έντονα στο μυαλό το motto της Nvidia: “The way it was meant to be played”.
Metal Gear Solid: Peace Walker (Costa Rica, 1974)
Το τελευταίο κομμάτι της συλλογής είναι το πιο πρόσφατο και το πιο ενδιαφέρον, αν και στα μάτια των οπαδών δεν συγκρίνεται με τα υπόλοιπα σε επίπεδο συνολικής βαρύτητας. Το Metal Gear Solid: Peace Walker εμφανίστηκε στο PSP το 2010 και χαρακτηρίστηκε από αρκετούς ως ένα από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών για την φορητή κονσόλα της Sony. Σε γενικές γραμμές, ο λόγος ήταν ότι επρόκειτο για μία σχεδόν πλήρη εμπειρία Metal Gear, άψογα προσαρμοσμένη σε «φορητές προδιαγραφές», μέσω των εμφανών δανείων από το Monster Hunter σε επίπεδο δομής. Δεδομένου όμως ότι μεγάλο μέρος των επαίνων που αποκομίσθηκαν προέκυψαν από τις ιδιαιτερότητες και τους περιορισμούς του συστήματος που το φιλοξενούσε, είναι λογικό να αναρωτηθεί κανείς αν το Peace Walker μπορεί να σταθεί εξίσου καλά στο ίδιο πακέτο με τους θρυλικούς προκατόχους του, αυτή τη φορά στα πλαίσια οικιακών συστημάτων ψυχαγωγίας. Είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει σύντομη απάντηση.
Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με «πασαλείμματα» τύπου Portable Ops. Πρόκειται για το πέμπτο «πραγματικό» Metal Gear Solid, το οποίο κυκλοφόρησε στο PSP με σκοπό να βελτιώσει την εμπορική πορεία του συστήματος, όπως είχε συμβεί και με το Metal Gear Solid 4 και το PS3. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό για τα δεδομένα του φορητού gaming, αλλά οι περιορισμοί σε αρκετούς τομείς ήταν αναπόφευκτοι. Το Peace Walker εξιστορεί την σταδιακή πορεία προς τη δημιουργία του Outer Heaven, της βάσης της ομάδας μισθοφόρων Militaires Sans Frontieres, υπό την ηγεσία του Big Boss, ενώ δίνονται και οι πρώτες νύξεις για την αλλαγή πεποιθήσεων του τελευταίου. Ο Ψυχρός Πόλεμος αποτελεί και πάλι το γεωπολιτικό υπόβαθρο του σεναρίου, με κεντρικό άξονα τον ρόλο της πυρηνικής βόμβας ως παράγοντα αποτροπής συρράξεων και τις επιπλοκές που προκύπτουν κατά τη διαχείριση στρατιωτικής ισχύος τέτοιου μεγέθους. Το μόνο που υπάρχει στο μυαλό του Big Boss όμως είναι η δικαιολογημένη στρατιωτικά, αλλά καταστροφική σε προσωπικό επίπεδο πράξη που του απέφερε το μεγαλειώδες αυτό κωδικό όνομα. Δέκα χρόνια μετά, ο προσωπικός του θρήνος δεν έχει καταλαγιάσει και τα γεγονότα που διαδραματίζονται στη διάρκεια της κατασκευής της μη επανδρωμένης δίποδης πλατφόρμας εκτόξευσης πυρηνικών όπλων “Peace Walker” δεν βοηθούν προς αυτή την κατεύθυνση. Η δύναμη του σεναρίου και των χαρακτήρων του Snake Eater είναι τέτοια ώστε η ανάμνηση των γεγονότων του να αποτελεί αφορμή για τις πιο συναισθηματικά φoρτισμένες σκηνές του Peace Walker. Η πιο σημαντική λειτουργία όμως που επιτελείται σεναριακά από το πιο πρόσφατο Metal Gear, είναι το γεφύρωμα των γεγονότων του Snake Eater με τα αντίστοιχα του αρχικού επεισοδίου της σειράς.
Εδώ συναντούμε την πρώτη αλλαγή πλεύσης σε σχέση με τα παραδοσιακά Metal Gear, η οποία φυσικά οφείλεται στους περιορισμούς του PSP. Οι κινηματογραφικές σκηνές είναι πολύ πιο σύντομες και αποδίδονται μέσω αισθητικής κόμικ, δια χειρός του σχεδιαστή του επίσημου κόμικ του Metal Gear, Ashley Wood. Το τελικό αποτέλεσμα είναι καλαίσθητο και διανθίζεται από αρκετές σκηνές αλληλεπίδρασης μέσω quick time events, όμως εν τέλει συνεισφέρει στην αίσθηση κατακερματισμού που κυριαρχεί έτσι κι αλλιώς λόγω της δομής του παιχνιδιού. Πράγματι, το Peace Walker έχει δομηθεί έτσι ώστε να λειτουργεί ως software φορητής συσκευής, με κυριότερη συνέπεια την αυτόνομη υπόσταση όλων των αποστολών του παιχνιδιού, είτε είναι κύριες είτε δευτερεύουσες. Στο επίκεντρο βρίσκεται το μενού διαχείρισης της βάσης του Outer Heaven. Από εδώ, ο Big Boss κατανέμει τους εχθρούς που στρατολογεί κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού στα διαθέσιμα τμήματα: στρατιωτικές επιχειρήσεις, έρευνα και ανάπτυξη, εστίαση, ιατρική περίθαλψη και τμήμα πληροφοριών. Κάθε μονάδα διαθέτει συγκεκριμένα στατιστικά που την κάνουν κατάλληλη για συγκεκριμένα τμήματα, ενώ η λειτουργική ικανότητα των τμημάτων αυξάνεται ανάλογα με τον αριθμό και την ποιότητα των μονάδων. Από εκεί και πέρα, θα μπορείτε να στείλετε κόσμο σε πολεμικές επιχειρήσεις ανά την υφήλιο, οι οποίες εξελίσσονται ως απλοποιημένες turn-based μάχες και έχουν ως αποτέλεσμα αύξηση των ικανοτήτων των μονάδων και σχέδια για διάφορα όπλα και αντικείμενα, που μπορούν να αναπτυχθούν και κατόπιν να εξελιχθούν από το τμήμα έρευνας και ανάπτυξης.
Εν ολίγοις, θα βρεθείτε σε ένα παιχνίδι Metal Gear να διαβάζετε στατιστικά επί στατιστικών. Ακούγεται αποκρουστικό, αλλά δεν είναι. Άλλωστε, η διαχείριση του Outer Heaven αποτελούσε παιδικό όνειρο κάθε Metal Gear φαν, ενώ οι δυνατότητες που προσφέρονται συνολικά είναι πραγματικά εκτεταμένες. Η πιο σημαντική από αυτές είναι η ενσωμάτωση του multiplayer στοιχείου σε όλο το φάσμα του παιχνιδιού. Όλο όμως. Κάθε αποστολή του βασικού campaign μπορεί να παιχτεί από δύο άτομα σε co-op mode και τα boss fights από τέσσερα άτομα, ενώ υπάρχουν και competitive modes, τα λεγόμενα Versus Ops. Από άποψης μηχανισμών μπορεί να μην πρόκειται για την αρτιότερη online multiplayer εμπειρία της αγοράς, όμως το Peace Walker είναι σε θέση να προσφέρει στιγμές πραγματικής συνεργασίας και γέλιου που δεν πρόκειται να συναντήσετε πουθενά αλλού. Ειδικά η χρήση ενός χάρτινου κιβωτίου με... κανονάκι από δύο παίκτες, με τον έναν να αναλαμβάνει την κίνηση και τον άλλο τη στόχευση, προσφέρει γέλιο κάθε φορά ανεξαιρέτως.
Οι παρεκτροπές του Peace Walker από την Metal Gear πεπατημένη επεκτείνονται και στο gameplay. Ο Snake δεν μπορεί να κάνει έρπειν, μπορεί όμως να κινηθεί γονατιστός με αργούς και προσεκτικούς ρυθμούς, όπως περίπου ο Sam Fisher. Αυτό το “crouching walk” δίνει στο παιχνίδι μία γρηγορότερη ροή σε σχέση με το υπερβολικά αργό έρπειν, χωρίς να θυσιάζεται η αποτελεσματικότητα της απόκρυψης. Επιπλέον, γίνεται χρήση του –απόντος από το PSP- δεύτερου αναλογικού μοχλού για τον έλεγχο της κάμερας, γεγονός που καθιστά τον shooting χειρισμό του Peace Walker τον καλύτερο του πακέτου, αφού ακολουθούνται οι κλασικές third-person νόρμες, με την κάμερα να βρίσκεται πάνω από τον ώμο του Snake κατά την στόχευση. Όσο για το CQC, έχει απλοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό, περιορίζοντας το εύρος επιλογών που υπήρχε στο Snake Eater, χωρίς πάντως να έχει αρνητική επίπτωση στην ροή του gameplay, αφού τα button prompts διευκολύνουν την πραγματοποίηση των σχετικών κινήσεων και καθιστούν την αντιμετώπιση πολλών αντιπάλων ευκολότερη.
Ένας ακόμη παράγοντας διαφοροποίησης είναι η δυνατότητα στρατολόγησης των αντίπαλων στρατιωτών, η οποία γίνεται με πολύ πιο απλό τρόπο σε σχέση με το Portable Ops: απλώς «επισυνάπτετε» στον αναίσθητο αντίπαλο το “Fulton Recovery System” και εκείνος, λόγω του αλεξίπτωτου που ανοίγει οδεύει άμεσα προς τον ουρανό, όπου περισυλλέγεται από ένα από τα ελικόπτερα του Outer Heaven. Πρόκειται για έναν μηχανισμό που κάνει το παιχνίδι πιο εύκολο, αφού εξαλείφεται μέχρις ενός σημείου η ανάγκη απόκρυψης των αναίσθητων στρατιωτών. Η ισορροπία πάντως συγκρατείται σε ανεκτά επίπεδα λόγω των περιορισμένων τεμαχίων του FRS, ενώ κάθε αντίπαλος στρατιώτης αποκτά ενδιαφέρον, αφού αποτελεί δυνητική προσθήκη στον ιδιωτικό στρατό του Big Boss. Το αναμφίβολα αδύνατο σημείο του παιχνιδιού είναι τα bosses. Πρόκειται καθ’ολοκληρίαν για άρματα ή mechs, τα οποία είναι εντυπωσιακά στον σχεδιασμό μεν, αλλά η τακτική αντιμετώπισής τους είναι πανομοιότυπη και απλοϊκή για τα δεδομένα της σειράς. Ακόμη κι έτσι όμως, ο Kojima καταφέρνει να εισάγει ένα στοιχείο διαφοροποίησης, αφού τα μηχανικά μέρη που δεν καταστρέφονται μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία του δικού σας Metal Gear.
Από τεχνικής άποψης πρόκειται ταυτόχρονα για το χειρότερο του πακέτου, λόγω φορητών καταβολών, αλλά και για το πιο βελτιωμένο σε σχέση με την πρωτότυπη έκδοση. Η χαμηλή λεπτομέρεια των textures και η απλοϊκή γεωμετρία του περιβάλλοντος δεν σώζονται ούτε με το προσεγμένο upscaling, αλλά ο τριπλασιασμός των frames, σε συνδυασμό με τον βελτιωμένο χειρισμό, καθιστούν το Peace Walker το πιο playable δείγμα του πακέτου και αυτό που θα έχει την μεγαλύτερη απήχηση στους μη οπαδούς.
Epilogue
Το Metal Gear Solid HD Collection δεν δικαιολογεί πλήρως το όνομά του, είναι η αλήθεια. Λείπει το Metal Gear Solid του PSone, μακράν το πιο σημαντικό μέλος της σειράς και το Metal Gear Solid 4, το οποίο υπερισχύει στον τεχνικό τομέα αλλά και σε επίπεδο gameplay, παρέχοντας παράλληλα την ιδανική σεναριακή κορύφωση για το δαιδαλώδες σενάριο που γεννήθηκε στο μυαλό του Hideo Kojima. Το υλικό που ήδη υπάρχει όμως, είναι τόσο εκτεταμένο, τόσο αξιόλογο ποιοτικά -μετά και το προσεγμένο HD remastering- και τόσο ξεχωριστό σε σχέση με οτιδήποτε άλλο κυκλοφορεί, που καθιστά την συλλογή αυτή απαραίτητη για κάθε κάτοχο PlayStation 3 ή Xbox 360, είτε είχε την τύχη και το προνόμιο να ασχοληθεί με τις πρωτότυπες εκδόσεις είτε όχι. Το μόνο που μένει, από εκεί και πέρα, είναι να αποκτήσετε πρόσβαση στα MGS1 και MGS4, να παίξετε όλη τη συλλογή με χρονολογική σειρά και μόλις τερματίσετε τα πάντα, να χαιρετίσετε στρατιωτικά προς τιμήν ενός δημιουργού που έφτασε πιο μακριά από τους υπόλοιπους.
Εν τέλει, η σπουδαιότητα της κυκλοφορίας αυτής της συλλογής μπορεί να αποδοθεί ικανοποιητικά μόνο από τον ίδιο τον Snake: “Building the future and keeping the past alive are one and the same thing”…
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity