Πρωταγωνιστής είναι για ακόμα μια φορά ο νεαρός Artyom, ο οποίος τελικά διάλεξε να εξολοθρεύσει τους Dark Ones, τα μυστηριώδη πλάσματα που απειλούσαν τους κατοίκους του σταθμού του, αλλά και όλου του μετρό. Οι Rangers των υποδέχθηκαν στις τάξεις τους, ενώ κατέλαβαν και τον σταθμό D6, χρησιμοποιώντας τον σαν το νέο κέντρο επιχειρήσεών τους. Ένα χρόνο μετά, ο αινιγματικός Khan κάνει ξανά την εμφάνισή του, ενημερώνοντας τον Artyom και τους Rangers πως ένας Dark One επέζησε της επίθεσης. Ο Khan πιστεύει πως αυτό το πλάσμα είναι το κλειδί για την επιβίωση των ανθρώπων, μια άποψη που οι Rangers δε συμμερίζονται. Έτσι στέλνουν τον Artyom να «ολοκληρώσει» την αποστολή του και να εξοντώσει τον τελευταίο επιζώντα του είδους. Στο ταξίδι του ο Artyom θα βρεθεί στο επίκεντρο της προετοιμασίας ενός πολέμου που προμηνύει σκοτεινές μέρες για τους λιγοστούς επιζώντες, ενώ θα ανακαλύψει καλύτερα τον ίδιο του τον εαυτό, με τη βοήθεια ενός αναπάντεχου συνταξιδιώτη. Κάπως έτσι λοιπόν ξεκινάει το ταξίδι του πρωταγωνιστή μας, που βασίζεται πολύ πάνω στην ιστορία και τον τρόπο που αυτή εκτυλίσσεται για να μας παραδώσει μια εμπειρία που δύσκολα θα αφήσει κάποιον ασυγκίνητο. Τα σύντομα, γραμμικά επίπεδα μπορεί να μην επιτρέπουν την ελευθερία κινήσεων που θα ήθελε κανείς, ωστόσο κάνουν μια εξαιρετική δουλειά στο να κρατάνε έναν πολύ καλό ρυθμό, με τα απαραίτητα διαλείμματα, χωρίς να κουράζουν.
Τα stealth σημεία δίνουν ξανά το παρόν, αυτή τη φορά σχεδιασμένα καλύτερα και με περισσότερες επιλογές, δίνοντας ένα ηχητικό σήμα όταν πρόκειται να αποκαλυφθεί η θέση μας από τους αντιπάλους. Ο πάντα χρήσιμος μετρητής φωτός βοηθάει στο να γνωρίζουν οι παίκτες πότε είναι ορατοί, αν και ορισμένες φορές μπορεί να είναι ακριβώς μπροστά από έναν εχθρό και αυτός απλά να μην μπορεί να τους ανακαλύψει, επειδή είναι (θεωρητικά) στο σκοτάδι. Όταν οι stealth τεχνικές αποτύχουν και τον λόγο έχουν τα όπλα, το Metro: Last Light έχει να επιδείξει πολλές βελτιώσεις σε σύγκριση με τον προκάτοχό του. Αρχικά, ο χειρισμός είναι πολύ πιο άμεσος και διαισθητικός, με έναν έξυπνο σχεδιασμό που επιτρέπει την αλλαγή όπλου-εξοπλισμού γρήγορα και εύκολα. Το νέο αυτό σύστημα ελέγχου επιτρέπει στους παίκτες ανά πάσα στιγμή να αλλάξουν την τακτική και τον τρόπο με τον οποίο θα προσεγγίσουν την κάθε απειλή, ή θα προετοιμαστούν για τυχόν εκπλήξεις. Μπορεί να ακούγεται σαν κάτι… αυτονόητο, όσοι όμως ασχολήθηκαν με το Metro 2033 θα αντιληφθούν μέσα σε λίγα λεπτά πως η ομάδα ανάπτυξης έδωσε μεγάλη προσοχή στους μηχανισμούς κίνησης και μάχης, δημιουργώντας μια πιο «ρευστή» εμπειρία που δεν αποσπά τη προσοχή, αλλά επιτρέπει στους παίκτες να αντιδρούν μια έναν πιο φυσικό τρόπο στις προκλήσεις του περιβάλλοντος.
Σε αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει ακόμη περισσότερο και το ΑΙ, το οποίο όμως αρκετές φορές κρίνεται κατώτερο των περιστάσεων. Σίγουρα, σε σύγκριση με το 2033 τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα - και αυτή τη φορά οι μάχες με ανθρώπους είναι εξίσου -αν όχι περισσότερο- απολαυστικές με τις αναμετρήσεις μας με τα μεταλλαγμένα πλάσματα που «γέννησε» η ραδιενέργεια. Και πάλι, όμως, δεν θα αργήσει εκείνη η στιγμή που το ΑΙ θα μας υπενθυμίσει το πόσο καλύτερη δουλειά θα έπρεπε να έχει γίνει σε αυτόν τον τομέα. Την χαμηλή… εγκεφαλική δραστηριότητα έρχεται να αντισταθμίσει το γεγονός ότι οι αντίπαλοι πλέον έχουν σημεία στο σώμα τους με επιπλέον θωράκιση (είτε αυτό είναι πανοπλία στην περίπτωση των ανθρώπων, είτε κάποιο σημείο του σώματος ενός μεταλλαγμένου ζώου), κάτι που σημαίνει πως το… spray and pray δε θα μας βγάλει πάντα από τη δύσκολη θέση.
Σε ένα FPS, τα όπλα παίζουν -αν μη, τι άλλο- σημαντικό ρόλο και η 4A το γνωρίζει, προσφέροντας μια πληθώρα επιλογών. Τα παλιά «αγαπημένα», από το… Bastard Gun μέχρι το αξιόπιστο Kalashnikov, όλα κάνουν την επιστροφή τους, με νέα «παιχνίδια» που έρχονται για να συμπληρώσουν το οπλοστάσιο κάθε επίδοξου Ranger. Οι διαφορετικοί τύποι όπλων που προσφέρονται θα δώσουν την απαραίτητη ευελιξία στους παίκτες για να αντεπεξέλθουν σε κάθε πρόκληση, ενώ για κάθε όπλο προσφέρονται και πολλά upgrades που χαρίζουν επιπλέον χαρακτηριστικά και δυνατότητες, όπως σιγαστήρες, μεγαλύτεροι γεμιστήρες, διόπτρες νυχτερινής όρασης, laser sights και πολλά άλλα. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι πλέον οι παίκτες μπορούν να έχουν πάντα μαζί τους τρία όπλα της επιλογής τους ανεξαρτήτως τύπου, εξαφανίζει αυτόματα κάθε είδους περιορισμό στις… προτιμήσεις του καθενός, επιτρέποντας την πλήρη παραμετροποίηση του οπλισμού μας.
Ότι έχει αναφερθεί μέχρι στιγμής, είναι αρκετό για να δώσει την εικόνα ενός προσεγμένου και ποιοτικού τίτλου - και είναι αλήθεια. Ατοπήματα και μικροπροβλήματα σίγουρα υπάρχουν, όπως για παράδειγμα η μέτρια ΑΙ και η γραμμικότητα των επιπέδων, καθώς και μια πληθώρα από bugs και glitches. Κρίνοντας το ως ένα FPS, οι μηχανισμοί του Last Light είναι αρκετά καλοί και η ομάδα ανάπτυξης έκανε μεγάλα βήματα στο να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος και να «εκμοντερνίσει» (κατά μια έννοια) τον τίτλο. Η αμεσότητα το χειρισμού και η ικανοποιητική αίσθηση των όπλων συμπληρώνονται εξαιρετικά με τη χρήση όμορφων set pieces και κινηματογραφικών μαχών. Αυτό όμως δεν είναι το δυνατό του σημείο. Η 4A κερδίζει το παιχνίδι στις λεπτομέρειες. Αυτές τις «πινελιές» που βοηθάνε τον παίκτη να κάνει το ένα βήμα παραπάνω, αιχμαλωτίζοντάς τον στον κόσμο του και δημιουργώντας μια από εκείνες τις καταστάσεις που παίκτης και πρωταγωνιστής γίνονται το ίδιο πρόσωπο και όχι μια σχέση «εντολής - δράσης». Από τη μία είναι τα «απλά» πράγματα, όπως το να αφήσεις το όπλο σου για να φορτίσεις τις μπαταρίες του φακού, ή τον ήχο του ρολογιού όταν είναι ώρα να αλλάξεις το φίλτρο της αντιασφυξιογόνου μάσκας. Το να σκουπίσεις τη μάσκα σου από τα αίματα ενός εχθρού που είχε την «τύχη» να βρεθεί σε απόσταση αναπνοής και να κάνει μια –σύντομη- γνωριμία με τη κάνη του όπλου σου, ή να μαζεύεις ξανά το μαχαίρι που εξαπέλυσες στη πλάτη ενός φρουρού.
Ο τίτλος φροντίζει πάντα να υπενθυμίζει πως η καταστροφή και ο τρόμος γύρω μας είναι πέρα για πέρα αληθινός - και εμείς δε διαφέρουμε. Με την ίδια ευκολία όμως, έρχονται στιγμές που η πραγματικότητα γίνεται ένα με το υπερφυσικό, φέρνοντας τον Artyom σε μια κατάσταση έκστασης που δε μπορεί να ξεχωρίσει που αρχίζει και που τελειώνει η φαντασία. Αυτές οι στιγμές φέρνουν τον ίδιο τον παίκτη στο επίκεντρο και τον βάζουν να ανακαλύψει μόνος του το νόημα, αντί να προσφέρονται μέσα από ένα cutscene. Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο καταφέρνει να αγγίξει τον καθένα. Έναν τρόπο φαινομενικά τόσο απλό, αλλά συνάμα ιδιοφυή. Όπως το να περιπλανιέσαι στην επιφάνεια της «νεκρής» Μόσχας και να εξερευνείς τα συντρίμμια ενός κατεστραμμένου αεροπλάνου, μεταφερόμενος διαδοχικά από την ζοφερή πραγματικότητα σε ένα είδος οράματος που σου επιτρέπει να ζήσεις τις τελευταίες στιγμές των επιβατών σαν να ήσουν ένας από αυτούς. Δίνοντας σου την καλύτερη θέση για να παρατηρήσεις πως όλη η ζωή εξαφανίστηκε σε μια μητρόπολη εκατομμυρίων, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Και πίσω από όλα αυτά βρίσκεται η 4A Engine, η οποία φροντίζει να παρουσιάσει ένα αποτέλεσμα που όμοιό του δύσκολα συναντά κανείς, κάνοντας την πυρηνική αποκάλυψη να δείχνει… καλύτερη από ποτέ. Τα γραφικά του τίτλου είναι από τα καλύτερα που έχουμε συναντήσει ποτέ, με πεντακάθαρα textures υψηλής ανάλυσης, εκπληκτικά σχεδιασμένα επίπεδα και φωτισμό που θέτει πάντα τον κατάλληλο τόνο, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην ατμόσφαιρα.
Τα οπτικά εφέ είναι εξίσου εντυπωσιακά, βάζοντας τους παίκτες κυριολεκτικά στο επίκεντρο της κάθε μάχης. Σίγουρα, ο σχεδιασμός αρκετών προσώπων, καθώς και τα «ξύλινα» animations θα μπορούσαν να είναι αρκετά καλύτερα, ωστόσο το αποτέλεσμα θα κάνει τους περισσότερους να κοιτούν με έκπληξη. Για όλα αυτά βέβαια θα χρειαστεί πολύ «δυνατό» μηχάνημα (το οποίο να έχει κατά προτίμηση κάρτα γραφικών nVidia), αφού ο τίτλος είναι σε θέση να φέρει ακόμα και τους πιο γρήγορους υπολογιστές στα όριά τους. Ο ηχητικός τομέας κυμαίνεται σε ικανοποιητικά επίπεδα, ενώ στα θετικά συγκαταλέγεται και το γεγονός ότι υπάρχει επιλογή για ομιλία των χαρακτήρων στα Ρώσικα, κάτι που προσφέρει έξτρα πόντους στην ατμόσφαιρα του τίτλου.
Τελικά, η 4A Games φαίνεται πως άκουσε τους fans και παρουσίασε έναν τίτλο βελτιωμένο σε όλα τα σημεία, σε σύγκριση με τον προκάτοχό του. Σίγουρα, το γεγονός ότι έχουμε να κάνουμε με sequel αυτόματα σημαίνει πως τα πράγματα δεν είναι και τόσο… πρωτότυπα, ωστόσο, το Last Light καταφέρνει να είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον και εθιστικό. Η ιστορία ενσωματώνεται στη δράση φυσικά, ενώ η ατμόσφαιρα που τόσο αριστοτεχνικά έχει δημιουργήσει η 4A Games «απορροφά» τους παίκτες ολοκληρωτικά. Το αποτέλεσμα είναι ένα ταξίδι πέρα για πέρα μοναδικό, στο οποίο η πεζή πραγματικότητα που σε κάθε βλέμμα θυμίζει τη δυστυχία και την «πτώση» του ανθρώπου, «λυγίζει» και περιπλέκεται με τη φαντασία, προσφέροντας μια εμπειρία που όμοιά της δεν υπάρχει. Αν αυτό είναι το τέλος του κόσμου… ποιο συρμό είπαμε;
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity