Ο Γκιλ λοιπόν, ονειροπόλος, ρομαντικός και παθιασμένος με το Παρίσι του 1920 είναι ένας επιτυχημένος χολιγουντιανός σεναριογράφος με ένα ανεκπλήρωτο όνειρο, να γίνει λογοτέχνης. Οι προσπάθειές του μέχρι στιγμής όμως πέφτουν στο κενό. Όταν με τη μνηστή του Ινέζ ακολουθούν τους γονείς της στο Παρίσι σε ένα επαγγελματικό ταξίδι, το πάθος του για την πόλη δυναμώνει και βρίσκει την τέλεια ευκαιρία να αναζητήσει έμπνευση. Το ζήτημα είναι πως η Ινέζ δε συμμερίζεται τις ονειροπολήσεις του και, όταν συναντήσουν τυχαία ένα φιλικό ζευγάρι, η σύγκριση με το διανοούμενο επιδειξία ξερόλα Πολ θα αποβεί σε βάρος του. Με το ρήγμα ανάμεσα στα μέλλοντα πεθερικά του και, κυρίως, τη μνηστή του, που γοητεύεται όλο και περισσότερο από τον «ανταγωνιστή» του, ο Γκιλ αποτραβιέται και περιπλανάται στο νυχτερινό Παρίσι. Και, κάποια στιγμή, ένα Πεζό του ’20 θα περάσει, ένα χαρούμενο πλήθος θα τον περιμαζέψει και θα καταλήξει να πίνει ποτά με το Φ.Σ. Φιτζέραλντ, να μιλά περί γραφής με τον Έρνεστ Χέμινγουέι, να δέχεται τις συμβουλές της Γερτρούδης Στάιν και να συναντά το Νταλί, το Μπουνιουέλ και ένα σωρό καλλιτέχνες που κινήθηκαν εκείνη την περίοδο στους ίδιους παριζιάνικους κύκλους.
Θυμάστε το «Πάρτυ» του Κηλαηδόνη; Κάπως έτσι! Και, ασφαλώς, ερωτεύεται την ερωμένη του Πικάσο γιατί ζωή και τέχνη δεν υπάρχει χωρίς τον έρωτα. Το όμορφο με το Midnight in Paris είναι πως λειτουργεί σε πολλά επίπεδα χωρίς να χάνει στιγμή την ελαφρότητά του, αφήνοντας το θεατή με ένα μόνιμο χαμόγελο. Από τη μια, ο σύγχρονος περίγυρος του Γκιλ αντιμετωπίζει το Παρίσι και την τέχνη που γεννήθηκε εκεί είτε σα σουπερμάρκετ κουλτούρας είτε σαν καθρέφτη αυτοεπιβεβαίωσης. Από την άλλη ο Γκιλ με την πρώτη ευκαιρία ανεβαίνει στο νυχτερινό magic bus ξεφεύγοντας από μια σχέση που αποκτά όλο και περισσότερες ρωγμές αλλά και μυθοποιώντας τελείως μια εποχή χωρίς να σκέφτεται τι ακριβώς κάνει. Πέρα από το σχόλιο για τη φυγή που υπάρχει, ο έρωτας είναι όπως πάντα καταλύτης και μάλιστα με πολύ τρυφερό τρόπο.
Όπως θα περίμενε κανείς ο ρομαντισμός είναι πανταχού παρών, με βόλτες στα παρισινά στενά, αποδράσεις εραστών και ταπεινά μπιστρό. Μέσα σε αυτό τον κυκεώνα ο Γούντι Άλεν σαρκάζει και κυρίως αυτοσαρκάζεται με τις αναπαραστάσεις των διάσημων καλλιτεχνών και των ιδιοτροπιών τους, στήνοντας συνεχή κωμικά επεισόδια γύρω τους και το πώς λειτουργούσαν, δημιουργούσαν και φέρονταν.
Το κυρίαρχο στοιχείο της ταινίας είναι το χιούμορ, ένα κωμικό στοιχείο διάχυτο παντού και γεμάτο από γούστο και καλαισθησία. Μπροστά στο σεναριογράφο, που βρίσκεται σε μεγάλα κέφια, ο σκηνοθέτης Γούντι έχει οπισθοχωρήσει και κινηματογραφεί εκ του ασφαλούς, σχεδόν συμβατικά. Συμβατικότητα υπάρχει και στο φινάλε όχι σαν κατάληξη μα επειδή δίνεται στο θεατή σα μασημένη τροφή. Χαλάλι του όμως. Η σκηνογραφία και η φωτογραφία είναι οι κατάλληλες, αναδημιουργώντας τα μικρά, βαρυφορτωμένα ποτοπωλεία και σπίτια της περιόδου και στήνοντας σκηνές αυθεντικού πάρτι εποχής.
Παρά το ρομαντισμό, τους συνειρμούς και την αναπαράσταση του ’20 δεν είναι μια ταινία με πρωταγωνιστή το Παρίσι, όπως π.χ. το Paris, I love you. Μεγάλο μερίδιο της επιτυχίας ανήκει στους ηθοποιούς. Ο Όουεν Ουίλσον σα Γκιλ είναι ιδανικός. Έχει ένα μόνιμα χαμένο ύφος και μια αμηχανία που, σε συνδυασμό με την απίθανη μύτη του, ταιριάζουν γάντι στο ρόλο του. Και ασφαλώς έχει ένα πηγαίο κωμικό ταλέντο που εδώ λειτουργεί πέρα από τις κωμωδίες που τον είχαμε συνηθίσει. Η Ρέιτσελ ΜακΆνταμς σαν Ινέζ είναι επίσης πολύ καλή αν και δε χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ, καθώς έχει προϋπηρεσία σε ανάλογους ρόλους. Η Μαριόν Κοτιγιάρ, προσωπική αντιπάθεια του γράφοντος, εμφανίζεται σαν Αντριάνα, ερωμένη του Πικάσο, και αποδίδει σε μεγάλο βαθμό τη γοητευτική γαλλίδα του ’20. Την παράσταση όμως κλέβουν ο Έντριαν Μπρόντι σα Νταλί (ξεκαρδιστικός!) και η απόλυτα ερωτεύσιμη Λέα Σεϊντού σα σύγχρονη Γαλλίδα.
Η Κάρλα Μπρούνι, γνωστή και σαν κυρία Σαρκοζί, δεν κλέβει τίποτα αλλά είναι μια πολύ συμπαθής παρουσία σαν ξεναγός. Το Midnight in Paris λοιπόν δεν είναι ούτε βαθυστόχαστη σπουδή περί τέχνης ούτε ανάλαφρη κομεντί. Έχει νου, ένα διάχυτο ρομαντισμό και ένα ανάλαφρο ύφος που κανουν το θεατή να νιώθει μια ευφορία σπάνια. Είναι αλήθεια πως όσοι γνωρίζουν τη ζωή και το έργο των καλλιτεχνών που εμφανίζονται θα απολαύσουν την ταινία περισσότερο, μα όσοι δεν έχουν τόση επαφή δε θα νιώσουν αποξενωμένοι.
Είναι εφάμιλλο με το Vicky Christina Barcelona και το εντελώς διαφορετικό Match Point, μα πάνω απ’όλα είναι δημιουργικός, έξυπνος και ποιοτικός Γούντι, που εγγυάται μια πολύ όμορφη βραδιά. Συνοδευόμενη από ποτάκι με μουσική εποχής, παρακαλώ…
Tsamba_Gamer: Kingdom Come: Deliverance II, Deponia και άλλα δωρεάν games
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity