Το πνεύμα του The Book of Unwritten Tales είναι καθαρά παρωδιακό. Στα πέντε κεφάλαιά του παρουσιάζονται χιουμοριστικά μια μεγάλη σειρά από κλισέ πασίγνωστων franchises του κινηματογράφου, των video games και της λογοτεχνίας του φανταστικού. To gremlin Mortimer McGuffin, διαπρεπής αρχαιολόγος, ανακαλύπτει την τοποθεσία ενός πανίσχυρου αντικειμένου που μπορεί να γείρει την πλάστιγγα στον πόλεμο μεταξύ της Alliance και του Army of Shadows. Αμέσως όμως αιχμαλωτίζεται από τον κακό μάγο Mundus και κλειδώνεται σε ένα κλουβί κρεμασμένο από το δράκο του μάγου. Η Ivo, μια κοκκινομάλλα πριγκίπισσα των ξωτικών, καταφέρνει να τον απελευθερώσει την ώρα που πετάνε πάνω από μια οροσειρά. Ο McGuffin προσγειώνεται ζωντανός και, λίγο πριν αιχμαλωτιστεί και πάλι, δίνει ένα χρυσό δαχτυλίδι στο gnome Wilbur Weathervane για να το παραδώσει στον Αρχιμάγο Alistair σα μήνυμα. Πέρα από το μικρό gnome λοιπόν που κουβαλά ένα μαγικό χρυσό δαχτυλίδι που στο inventory αναφέρεται σαν «The ONE ring», η Ivo επιστρέφει στην καλύβα του Gremlin για να βρει το βιβλίο που ανέφερε την τοποθεσία του αντικειμένου, αναζήτηση που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων το άνοιγμα μιας σαρκοφάγου, ενός χρυσού κιβωτίου με φτερά στο καπάκι και την τοποθέτηση ενός δίμετρου σκήπτρου ώστε το φως που θα περάσει από τη σκαλιστή κορυφή του να ανοίξει μια κρύπτη.
Και η λίστα συνεχίζεται, από τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» και τον «Ιντιάνα Τζόουνς» στο «World of Warcraft» και την κουλτούρα του, το «Χάρι Πότερ» και αμέτρητες μικρές και μεγάλες αναφορές. Όλα αυτά με ένα ανοιχτόκαρδο και καλοπροαίρετο πνεύμα, χωρίς να λείπουν οι πιο πιπεράτες στιγμές. Το The Book of Unwritten Tales δε θέλει να πατήσει στα χνάρια του Monkey Island ή του The Next Big Thing, με το ιδιαίτερο στυλ τους, αλλά προσπαθεί να στήσει μια ευχάριστη, φιλική ατμόσφαιρα με μια δόση παιδικότητας πετυχαίνοντας απόλυτα το στόχο του – με μια γερή δόση από μπηχτές και δολοφονικές ατάκες. Χωρίς να είναι επιθετικό, το χιούμορ είναι ιδιαίτερα εύστοχο και πετυχημένο. Οι πολλές και διαρκείς αναφορές στα παραπάνω franchises, τέλος, δεν αποτρέπουν από τον τίτλο να αποκτήσει το δικό του χαρακτήρα, που γίνεται αισθητός τόσο στο gameplay όσο και στους χαρακτήρες.
O Wilbur είναι ένα καλοσυνάτο, καλοπροαίρετο και ελαφρώς ονειροπαρμένο gnome που, αντί να θέλει να γίνει εφευρέτης, έχει σαν όνειρο να γίνει μάγος. Ή ιππότης. Ή κάτι τέλος πάντων που θα έχει πολλές περιπέτειες. Και είναι αξιαγάπητος χωρίς να γίνει εκνευριστικός. Η Ivo από την πλευρά της είναι η μόνη που φαίνεται να έχει τα μυαλά μέσα στο κεφάλι της, ένα ξωτικό πρακτικό και με στόχο. Ο Nate είναι ο καπετάνιος ενός αερόπλοιου. Λίγο παράνομος, λίγο γόης, λίγο φιλοτομαριστής και πολύ τυχοδιώκτης, μπλέκει σε αυτή την υπόθεση κατά τύχη και προσπαθώντας να φλερτάρει την Ivo. Ο Critter είναι το κατοικίδιό του, ένα ροζ πλάσμα σα σφουγγαρίστρα που μιλά μια περίεργη γλώσσα και αγκαλιάζει ό,τι θέλει όποτε θέλει. Αυτοί είναι οι τέσσερεις playable χαρακτήρες του τίτλου, αλλά εξίσου ενδιαφέροντες είναι και οι NPCs. Μετροσέξουαλ paladins (oh yes!), χίπηδες μινώταυροι σαμάνοι, μάγοι κολλημένοι με ένα περίεργο παιχνίδι που παίζουν πολλοί άνθρωποι ταυτόχρονα, κουκουλοφόροι που έχουν τις λύσεις για τα πάντα και ένας χάρος που δε μπορεί να πάρει κανέναν στον Άλλο Κόσμο περνούν από την οθόνη και πολλές φορές κλέβουν την παράσταση από τους κεντρικούς ήρωες.
Στο gameplay η καινοτομία είναι πως πολλές φορές ο παίκτης θα χειρίζεται δύο ή και τρεις ήρωες στο ίδιο κομμάτι του παιχνιδιού, με έναν τρόπο που θυμίζει λιγάκι Lost Vikings. Για παράδειγμα, ο κοντούλης Wilbur δε μπορεί να φτάσει ένα αντικείμενο ψηλά, αλλά μπορεί να χωρέσει σε ένα στενό φρεάτιο που δε χωρά ο Nate, οπότε ο παίκτης παίρνει το αντικείμενο με το Nate, το δίνει στο Wilbur και ο Wilbur περνά από το άνοιγμα. Σε μια περίπτωση μάλιστα δίνεται επιλογή για το ποιο πρόσωπο θα χρησιμοποιηθεί στο επόμενο τμήμα, αλλάζοντας ελαφρά τους γρίφους. Σαν εύρημα λειτουργεί πολύ έξυπνα και μακάρι να είχε χρησιμοποιηθεί ακόμα πιο εκτενώς. Από εκεί και πέρα οι γρίφοι είναι απόλυτα ισορροπημένοι. Η ποικιλία τους είναι πολύ μεγάλη (από τις πιο απλές κατασκευές μέχρι ένα…QTE) και αξίζει να αναφερθεί πως μερικοί λύνονται μέσα από διαλόγους, όπως πχ στο «Indiana Jones and the Fate of Atlantis» (οι προαναφερθείσες αναφορές…).
Δεν είναι ούτε πολύ εύκολοι ούτε πολύ δύσκολοι, ενώ το παιχνίδι δεν είναι εντελώς γραμμικό. Η επίλυση αρκετών γρίφων γίνεται παράλληλα, οπότε ο παίκτης μπορεί να ασχοληθεί με κάτι άλλο αν κολλήσει, αν και – φυσικά – δεν προσφέρονται διαφορετικές λύσεις. Απουσιάζει επίσης ο παραλογισμός, παρά το φανταστικό περίγυρο, ενώ το χιούμορ έχει περάσει και στο σχεδιασμό τους με χίλιους δυο τρόπους. Αξιομνημόνευτη είναι η περίπτωση που ο Nate πρέπει να χορέψει το χορό της βροχής, ένα χορό τόσο απαίσιο που ο Θεός της Βροχής προσπαθεί να πετύχει με κεραυνούς το βέβηλο που τον χορεύει. Η πλοκή είναι δοσμένη με πολύ όμορφο τρόπο, με παράλληλες πορείες των χαρακτήρων και ενδιαφέρουσες ανατροπές. Το ζήτημα είναι πως το τελευταίο πέμπτο κεφάλαιο είναι πολύ μικρό σε μέγεθος και τελειώνει με έναν άγαρμπο, βιαστικό τρόπο σαν κάποιος σεναριογράφος να αποφάσισε να τελειώσει το παιχνίδι όπως-όπως. Προφανώς ρόλο σε αυτό έπαιξαν οι περιορισμοί μιας ανεξάρτητης παραγωγής, μα κρίνοντας από το συνολικό αποτέλεσμα είναι πραγματικά κρίμα. Η King Art αδίκησε τον εαυτό της σε αυτό το σημείο.
Εκεί που το The Book of Unwritten Tales κερδίζει αμέσως τον παίκτη είναι τα γραφικά του. Τα τρισδιάστατα μοντέλα των χαρακτήρων δένουν άψογα με τα δισδιάστατα backgrounds, ενώ ο σχεδιασμός και τα χρώματα δε θα μπορούσε να είναι καταλληλότερος. Το animation είναι ομαλότατο και πουθενά δεν υπάρχουν άγαρμπες κινήσεις ή ατέλειες. Με μια λέξη η ποιότητα στον οπτικό είναι πολύ ανώτερη από αυτή που συναντάται στα indie adventures, τόσο που να αποτελεί ένα από τα δυνατότερα σημεία του τίτλου. Τα μόνα ζητήματα άξια αναφοράς ήταν κάποια επιτόπια βήματα και το ότι στην εναλλαγή χαρακτήρων έπαιζε πάντα ένα animation με τον ένα να πηγαίνει στην άκρη και τον άλλο να έρχεται στο προσκήνιο, κάτι χρονοβόρο που γίνεται εκνευριστικό γιατί ο παίκτης πρέπει κάθε φορά να πατά skip.
Ηχητικά ακούγονται ευχάριστες μελωδίες χωρίς να ξεχωρίζει κάποια, αλλά οι ομιλίες αφήνουν εντονότερη εντύπωση. Ειδικά ο Wilbur έχει μια χαριτωμένη χαζούλικη προφορά που του ταιριάζει γάντι. Το ίδιο ταιριαστές είναι όλες οι φωνές, είτε των κεντρικών είτε των δευτερευόντων ηρώων. Κάτι άλλο αφορά τους υπότιτλους, που έχουν μερικά μικρά λάθη (και σε μια περίπτωση δεν έχουν μεταφραστεί από τα γερμανικά) αλλά δεν είναι κάτι σημαντικό. Ο χειρισμός είναι αναμενόμενα απλός, με ακόμη μια καινοτομία. Ο παίκτης ενεργοποιεί τα interaction points πρώτα εξετάζοντάς τα, συλλέγοντας έτσι στοιχεία. Όταν επιλέξει ένα αντικείμενο από το inventory και προσπαθήσει να το συνδυάσει είτε με ένα άλλο είτε με το περιβάλλον, περιγραφή του συνδυασμού εμφανίζεται μόνο όπου γίνεται. Έτσι ο παίκτης δε χρειάζεται να δοκιμάζει στην τύχη αντικείμενα ή να επιδίδεται σε pixel hunting, μα εστιάζει σε πιο ουσιαστικά πράγματα.
Το the Book of Unwritten Tales είναι μια πολύ ευχάριστη έκπληξη για το 2011, αν και οι γερμανόφωνοι φίλοι του είδους το είχαν χαρεί από πολύ νωρίτερα. Μπορεί να μην είναι τόσο πρωτότυπο όσο το Stacking, τόσο ατμοσφαιρικό όσο το Gray Matter, τόσο ψιλοδουλεμένο εμφανισιακά όσο το The Next Big Thing ή τόσο απαιτητικό όσο το A New Beginning, μα είναι μακράν η πιο ολοκληρωμένη και αυτόνομη παραγωγή σε όλους τους τομείς για φέτος. Ο μηχανισμός της χρήσης πολλών χαρακτήρων στην ίδια περιοχή είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση και μακάρι να βρει μιμητές. Παράλληλα έχει όλα τα στοιχεία μιας καλής παρωδίας και η διάρκειά του (περίπου 15 ώρες) είναι πολύ ικανοποιητική. Οι φίλοι των adventures μπορούν να το τιμήσουν άφοβα και θα μείνουν απόλυτα ικανοποιημένοι.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity