Το έτος είναι 1962 και ο ψυχρός πόλεμος ανάμεσα σε Η.Π.Α. και Ε.Σ.Σ.Δ. βρίσκεται στο απόγειό του. Ο πρόεδρος Kennedy έχει ήδη εγκρίνει τη δημιουργία του Γραφείου Επιχειρήσεων και Διοίκησης, ή αλλιώς… XCOM. Ο αρχικός του ρόλος είναι ο συντονισμός των ενόπλων δυνάμεων σε περίπτωση εισβολής των Σοβιετικών σε Αμερικανικό έδαφος. Οι παίκτες αναλαμβάνουν τον ρόλο του William Carter, πράκτορα της CIA με παρελθόν πιο κλισέ από B-Movie της δεκαετίας του ’80 και προσωπικότητα που ταιριάζει γάντι στο «πακέτο», τον οποίο μια μυστική αποστολή φέρνει στη μυστική βάση του XCOM, ακριβώς τη στιγμή μιας εξωγήινης εισβολής. Με παντελή έλλειψη τηλεπικοινωνιών και τους Σοβιετικούς εκτός εικόνας, ο ρόλος του XCOM αλλάζει και μετατρέπεται στη τελευταία και μοναδική οργανωμένη αντίσταση των Ηνωμένων Πολιτειών στην εξωγήινη απειλή. Ποιος καλύτερος για να ηγηθεί αυτής της προσπάθειας από τον σκληροτράχηλο πράκτορα Carter; Στο δύσκολο αυτό έργο βέβαια δεν είναι μόνος του, αλλά έχει στο πλευρό του μια ομάδα επιστημόνων και ειδικών στις τηλεπικοινωνίες, οι οποίοι πάσχουν από σοβαρή έλλειψη προσωπικότητας. Έτσι ξεκινάει μια περιπέτεια που μας μεταφέρει κατά μήκος των Ηνωμένων Πολιτειών, σε μια προσπάθεια να εκτιμηθεί το μέγεθος της απειλής και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μια αποτελεσματική αντεπίθεση. Μετά το αρχικό «σοκ» της εισβολής, η ιστορία πολύ γρήγορα χάνει το ενδιαφέρον της και δεν βρίσκει αρκετά «πατήματα» για να συνεχίσει, ενώ τα «κενά» στην πλοκή φροντίζουν να χαθεί η όποια συνοχή μπορεί να υπάρχει.
Οι συνομιλίες με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας, ενώ ακολουθούν τη φόρμα του Mass Effect (με τον γνωστό «τροχό») δεν έχουν απολύτως κανένα βάρος ή ουσιαστική επίπτωση στη πλοκή, με το ίδιο ισχύει και για τις ‘side missions’ που αναλαμβάνουμε στα κεντρικά γραφεία του XCOM. Ξεκινώντας λοιπόν από τα γραφεία του XCOM, οι παίκτες πρέπει να στρατολογήσουν και να διαχειριστούν μια ομάδα από πράκτορες, οι οποίοι θα συνοδεύουν τον Carter στις αποστολές. Υπάρχουν τέσσερις διαθέσιμες κλάσεις, η κάθε μια με τις δικές τις υποκατηγορίες, οι οποίες έχουν διαφορετικές ικανότητες και προσφέρουν διαφορετικά πλεονεκτήματα στο πεδίο της μάχης. Η κάθε κλάση έχει τα δικά της perks, τα οποία αποκτώνται μέσω πόντων XP, μέσα από ένα σύστημα leveling up το οποίο κυρίως βασίζεται στις αμοιβαία αποκλειόμενες επιλογές για να δώσει μια αίσθηση βάθους. Ορισμένες από αυτές έχουν σημαντικές διαφορετικές, άλλες πάλι όχι. Μετά τη δημιουργία της ομάδας μας (η οποία περιορίζεται στον Carter και δύο πράκτορες) και την παραμετροποίηση του εξοπλισμού της, είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε δράση. Το The Bureau: XCOM Declassified είναι ουσιαστικά ένα third person shooter με μηχανισμούς κάλυψης και στοιχεία τακτικής που επιτρέπουν έναν βαθμό ελέγχου στα υπόλοιπα μέλη της ομάδας. Όσον αφορά αυτό το κομμάτι, από τα πρώτα κιόλας λεπτά ο τίτλος θα θυμίσει αρκετά το Mass Effect. Η κίνηση, οι εντολές στα μέλη της ομάδας και η χρήση των ικανοτήτων έχουν έντονο το άρωμα της σειράς της BioWare, με τον Carter ως άλλος Shepard να ηγείται κάθε μάχης και τους υπόλοιπους πράκτορες να λειτουργούν κάτω από τις εντολές του.
Θεωρητικά κάτι τέτοιο λειτουργεί καλά, δυστυχώς όμως στην πράξη υπάρχουν αρκετά προβλήματα. Αρχικά, το AI των teammates έχει αρκετά προβλήματα, αφού πολλές φορές θα θεωρήσουν σωστό να τρέξουν μπροστά από τα πυρά των εχθρών ή να αλλάξουν κάλυψη χωρίς κανέναν απολύτως λόγο. Άλλες φορές χρειάζονται την εντολή κίνησης για να φύγουν από τη θέση τους, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις απλά «κολλάνε», αρνούμενοι πεισματικά να εκτελέσουν την εντολή που τους έχει δοθεί. Επίσης, στα πρώτα levels λειτουργούν περισσότερο ως εμπόδιο παρά ως βοήθεια, αφού οι περιορισμένες ικανότητές τους σε συνδυασμό με τη χαμηλή ενέργεια τους, τους καθιστούν αμελητέα απειλή για τους αντιπάλους.
Ευτυχώς, το ίδιο δε μπορεί να ειπωθεί για τους εξωγήινους εισβολείς, οι οποίοι τις περισσότερες φορές χρησιμοποιούν έξυπνα κινήσεις αποφυγής, ρίψεις χειροβομβίδων και τακτικές πλαγιοκόπησης για να «βγάλουν» τους παίκτες από τη θέση τους, ενώ οι «υποστηρικτικές» μονάδες καλύπτουν με τον καλύτερο τρόπο τα “heavy units”, καταφέρνοντας σε αρκετές περιπτώσεις να δώσουν την αίσθηση πραγματικής απειλής. Από την άλλη βέβαια, οι φορές που θα βάλουν την ομάδα σε ουσιαστικό κίνδυνο είναι ελάχιστες -και αυτές κυρίως λόγω της αριθμητικής τους υπεροχής- αφού σε λίγες περιπτώσεις οι παίκτες θα χρειαστεί να σχεδιάσουν προσεκτικά την επίθεσή τους και να χρησιμοποιήσουν τα εργαλεία που τους δίνονται για μια τακτική προσέγγιση στη μάχη. Πιστό στο πνεύμα της σειράς, τα μέλη της ομάδας μας μπορούν να πεθάνουν - και ο θάνατός τους είναι οριστικός, αλλά κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά δύσκολο (ιδίως στα πρώτα επίπεδα δυσκολίας), αφού υπάρχει αρκετός χρόνος για revive, ενώ κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ο παρέχον τις πρώτες βοήθειες με κάποιον τρόπο καθίσταται παντελώς άτρωτος.
Αν τελικά πράγματι κάποιος (πλην του Carter, ασφαλώς) πεθάνει, τη θέση του μπορεί να καλύψει ένας άλλος πράκτορας, ο οποίος δε χρειάζεται να ξεκινήσει από το… μηδέν, αφού οι παίκτες έχουν μια λίστα από αποστολές στις οποίες μπορούν να στείλουν πράκτορες χωρίς τη συνοδεία του Carter. Αυτές ουσιαστικά λειτουργούν ως “XP pools” για γρήγορο leveling up των… αναπληρωματικών, με την επιτυχή εκτέλεση της κάθε μιας να δίνει και κάποιο “bonus” (εξοπλισμό, ή κάποιο νέο μέλος). Τα όπλα που έχει η ομάδα στην διάθεσή της ποικίλουν από τα απλά «συμβατικά» αυτόματα πιστόλια, αυτόματα και καραμπίνες, μέχρι εξωγήινα laser blasters, τα οποία όμως δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια αναβαθμισμένη έκδοση του ίδιου τύπου, ενώ η αίσθησή τους δεν έχει το «βάρος» που θα περίμενε κανείς. Τέλος, ορισμένες φορές η κίνηση στο περιβάλλον δεν είναι όσο άμεση θα περίμενε κανείς, με προβλήματα στο cover και την περιήγηση στο χώρο. Παρόλα αυτά, η δράση παραμένει απολαυστική στο μεγαλύτερο μέρος και θα παρέμενε έτσι μέχρι τέλους, αν δεν ήταν επαναλαμβανόμενη. Το κάθε επίπεδο είναι απόλυτα γραμμικό, με ελάχιστες παρεκκλίσεις από το προσχεδιασμένο μονοπάτι, ενώ λείπει το στοιχείο της έκπληξης, αφού πριν από κάθε αναμέτρηση σχεδόν πάντα υπάρχει κάτι που θα προδίδει τη συνέχεια. Η δράση γίνεται με τη διαδοχική μετάβασή μας από «αρένα» σε «αρένα», με ελάχιστες εξαιρέσεις όπου καλούμαστε να υπερασπιστούμε κάποιο σημείο ή να συνοδέψουμε κάποιο χαρακτήρα μέχρι τον προκαθορισμένο προορισμό.
Από τεχνικής άποψης, η ομάδα ανάπτυξης φαίνεται να αντιμετώπισε… προβλήματα με την Unreal Engine 3, αφού δεν είναι λίγες οι φορές που θα συναντήσουμε bugs, προβληματικό clipping και frame drops. Υπάρχουν όμως και καλές στιγμές, όπως ο σχεδιασμός των (περισσότερων) χαρακτήρων, τα textures και ο εξαιρετικός φωτισμός που εντυπωσιάζει. Το lip syncing των χαρακτήρων είναι δυστυχώς στη καλύτερη περίπτωση μέτριο, αφαιρώντας πόντους από την πολύ καλή δουλειά που έχει γίνει στα πρόσωπα των κεντρικών χαρακτήρων. Από ηχητικής πλευράς ο τίτλος ακολουθεί στα ίδια επίπεδα, με ορισμένες κάκιστες ερμηνείες στο voice acting, ένα αδιάφορο soundtrack και ηχητικά εφέ που θα μπορούσαν να είναι αρκετά καλύτερα. Αναλογιζόμενος κανείς τη πορεία του The Bureau: XCOM Declassified και τις αλλαγές που πέρασε μέχρι να βρει το δρόμο του στα ράφια των καταστημάτων, μπορεί να αναγνωρίσει τα κομμάτια που «προδίδουν» τις προθέσεις της ομάδας ανάπτυξης και τι θα μπορούσε να γίνει. Το σκηνικό και η ιδέα του ‘prequel’ είναι αρκετά ενδιαφέροντα, αλλά κάπου στην πορεία κάτι πήγε στραβά. Για την ακρίβεια, δεν είναι λίγες οι φορές που ο τίτλος κάνει τον παίκτη να αναρωτιέται τι θα γινόταν αν τελικά ή 2Κ δεν άλλαζε τα πλάνα της και συνέχιζε την ανάπτυξη του τίτλου που παρουσίασε αρχικά.
Θεωρητικά, δεν υπάρχει κάτι που ‘χαλάει’ το σύνολο. Πολλά από τα ατοπήματα θα μπορούσαν να ‘συγχωρεθούν’ αν υπήρχε περισσότερο βάθος ή αν δεν έφερε το όνομα XCOM. Το The Bureau: XCOM Declassified είναι ένας τίτλος που προσπάθησε να κάνει πολλά πράγματα, χωρίς να αποδέχεται πλήρως κάποιο από τα κομμάτια που το κάνουν ένα σύνολο. Σαν τίτλος, μπορεί να προσφέρει κάποιες ευχάριστες ώρες, αλλά οι οπαδοί της σειράς -ή όποιος ψάχνει το κάτι παραπάνω στο συγκεκριμένο είδος- δύσκολα θα το θυμούνται ως κάτι αξιόλογο.
Κατα την γνωμη μου ειναι αρκετα καλυτερο απο το Enemy Unknown .
Το Enemy Unknown πρεπει να ειναι το πιο σπαστικο παιχνιδι που εχω παιξει , καθως ηταν το πρωτο παιχνιδι τετοιου τυπου που επαιζα το εβαλα στο ευκολο , ποτε μα ποτε δεν ενιωσα να παιζω στο ευκολο , οσο προχωρουσε το παιχνιδι τοσο πιο παλουκι γινοταν !!! Και δεν ηταν μονο δικο μου θεμα , το ακουσα και απο αλλους ...
αγαπημένη σειρά η XCOM - κρίμα για τα προβλήματα, που φαίνεται να έχει το παιχνίδι
Το περιμενα καλυτερο :(
Σε σχέση με το strategy αδερφάκι του πιο εύκολα θα έπαιζα αυτό. Σε μια τιμή των 20 ευρώ πιστεύω είναι ότι πρέπει.
Εμενα η ατμοσφαιρα μου αρεσει παρα πολυ και στο μελλον θελω να το παιξω οπωσδηποτε.
οχι οποσ το περιμενα
δεν ξέρω γιατί αλλα δεν το περίμενα πολύ καλύτερο απ' ότι είναι...
Ενδιαφέρον παιχνίδι αλλά δεν μου άρεσε πολύ ευτυχώς το νοίκιασα ... σίγουρα θα μπορούσε να είναι καλύτερο