Υπ. Διδάκτωρ Φαρμακογενετικής Ιατρικής Σχολής Αθηνών
Κάθε gamer που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να έχει περάσει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του 6 με 12 ώρες συνεχόμενου gaming μπροστά από την οθόνη, για να ασχοληθεί με τον αγαπημένο του τίτλο. Είμαι σίγουρος ότι αυτή τη στιγμή παρελαύνουν στο μυαλό σας εικόνες ατέλειωτου gaming σε World of Warcraft, Diablo II, Demon/Dark Souls, Elder Scrolls, Call of Duty ακόμα και PES (!) κόσμους και άλλους πολλούς φυσικά τίτλους που θα μπορούσαν να γεμίσουν άνετα ολόκληρο το άρθρο. Που συχνά συνοδευόταν από το ντελίριο της μάνας gamer «πότε θα φας», «πότε θα διαβάσεις», «πότε θα κοιμηθείς», «σε έχει χαζέψει αυτό το παλιόκουτο». Και αν σκάσατε ένα χαμόγελο επειδή… τα έχετε περάσει όλοι και ταυτιστήκατε με τον γράφοντα, ίσως ήρθε η στιγμή να συζητήσουμε αν τα video games βλάπτουν σοβαρά την υγεία.
Η επιληψία του Pikachu
Από τα πρώτα κείμενα που διαβάζει κανείς όταν ξεκινήσει την κονσόλα του ή τον τίτλο που θα ασχοληθεί είναι το κλασικό Health Warning, κείμενο που δεν αναφέρεται σε τίποτα άλλο παρά τις επιπτώσεις του πολύωρου gaming και πως αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ενεργοποίηση πιθανής επιληπτικής κρίσης. Όχι επειδή οι αγαπημένες μας πολυεθνικές ενδιαφέρθηκαν ξαφνικά για την υγεία μας. Όχι. Απλά φαίνεται ότι κουράστηκαν και αυτοί και αποφάσισαν να διασώσουν μεγάλα χρηματικά ποσά από μελλοντικές αγωγές και δίκες για το θέμα - οι οποίες θα ξεκινούσαν φυσικά από τη μάνα gamer, μην ξεχνιόμαστε. Τι πυροδοτεί όμως μια επιληπτική κρίση σε έναν gamer; Το παλλόμενο σήμα στα βιντεοπαιχνίδια, έχει περισσότερες από τρεις λάμψεις το δευτερόλεπτο (πολύ περισσότερες!) και μεγάλες χρωματικές αντιθέσεις. Η επιληπτική αντίδραση στο φωτεινό σήμα του παιχνιδιού εκδηλώνεται μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά, αλλά συνήθως η κρίση οφείλεται και σε άλλους παράγοντες όπως ένταση, κόπωση, άγχος, συναισθηματική φόρτιση, διέγερση, υπνηλία, κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Καλά, μη σκάτε. Το ’98 στην Ιαπωνία 700 περίπου παιδιά έπαθαν κρίση επιληψίας κατά τη διάρκεια επεισοδίου του Πόκεμον!
Σε τέτοιες αντιδράσεις δεν έχουν μονοπώλιο τα games, αλλά και η τηλεόραση και οι ταινίες, που προβάλουν όμοιες εικόνες και σήμα. Το μέλλον του σινεμά οδεύει σε high frame rate movies, τα Blu-ray players και η 3D θέαση εγκαθίστανται σε όλο και περισσότερα σαλόνια, βήματα που έχει περπατήσει η βιομηχανία του gaming καιρό τώρα. Απλά, ειλικρινά πιστεύω ότι κάθε νοήμων άνθρωπος μπορεί να καταλάβει πότε είναι σε θέση να δεχτεί μια τέτοιου είδους εμπειρία. Γιατί κυρά Φωφώ, αν ο γιόκας σου είναι άυπνος, κομμάτια από το σχολείο και τη μπάλα, και πάει να δει στα καπάκια το Hobbit σε 3D και 48 fps και πάθει επιληπτική κρίση, ε πώς να το κάνουμε, δεν φταίει ο καημένος ο Peter Jackson.
Εθισμός στα Video Games: Άλλο ένα κυνήγι μαγισσών;
Μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την υπερβολική χρήση των video games ως εθισμό; Για να αναγνωριστεί ένας εθισμός ως ψυχική διαταραχή θα πρέπει να συμπεριληφθεί στο «Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Ένωσης (DSM-V)» και να πληροί κάποιες προϋποθέσεις. Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι ο «εθισμός» αυτός κατάφερε μόλις φέτος να συμπεριληφθεί ως υποψήφιος στο «Εγχειρίδιο», στον τομέα Περαιτέρω Μελέτης ως «Διαταραχή Διαδικτυακών Παιχνιδιών (Internet Gaming Disorder)» και επικεντρώνεται στη χρήση των MMORPGs. Η πλειοψηφία της επιστημονικής κοινότητας αρνούνταν πεισματικά να συμπεριλάβει τη διαταραχή μέχρι και την έκδοση του 2012, λόγω έλλειψης επιστημονικά αποδεδειγμένων στοιχείων. Αν και ο εν λόγω «εθισμός» θεωρείται υποψήφια διαταραχή για μελλοντική έκδοση του «Εγχειριδίου», το πεδίο είναι λίγο …θολό.
Η μερίδα των επιστημόνων που αναγνωρίζει την υπερβολική χρήση των video games ως παθολογική, βασίζεται στο ότι ως διαταραχή έχει κάποια από τα συμπτώματα που εμφανίζουν άτομα εξαρτημένα από ουσίες όπως αλκοόλ και ναρκωτικά. Αυτά είναι:
i) προσήλωση: Το game γίνεται η σημαντικότερη ασχολία στην ζωή ενός gamer, κυριεύοντας την σκέψη, τα αισθήματα και την συμπεριφορά του.
ii) κυκλοθυμία: Εναλλαγές αίσθησης ευφορίας, απογοήτευσης, νευρικότητας.
iii) ανοχή: Ασχολείται ολοένα περισσότερο με το game για την επίτευξη της αίσθησης ευφορίας.
iv) σύνδρομο στέρησης: Διακοπή του game συνεπάγεται κακής διάθεσης, θυμού, νευρικότητας.
v) σύγκρουση και αμέλεια: To gaming δημιουργεί συγκρούσεις ανάμεσα στον gamer και στο οικογενειακό και κοινωνικό περίγυρο, παραμέληση ασχολιών όπως σχολική μελέτη και εργασία και, εξ αιτίας αυτών, αισθήματα τύψης.
vi υποτροπή: Ο παίκτης επανέρχεται σε κατάσταση παθολογικής χρήσης του παιχνιδιού (υποτροπιάζει) μετά από μια προσπάθεια αποχής.
Το 2005 η Dr Maressa Orzack σε μία συνέντευξη εκτίμησε ότι το 40% των παικτών του WOW είναι εθισμένοι, χωρίς όμως να παρουσιάζει κάποια πηγή ή επίσημο φορέα. Το 2007 μια online δημοσκόπηση της Harris Interactive έλαβε χώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες σε 1187 νέους, όπου συγκεντρώθηκαν λεπτομερή στοιχεία σχετικά με τις απόψεις των νέων για τα games. Περίπου 81 % των νέων δήλωσαν ότι έπαιξαν βιντεοπαιχνίδια, τουλάχιστον μία φορά το μήνα . Επιπλέον, ο μέσος χρόνος gaming ποικίλλει ανάλογα με την ηλικία και το φύλο, από οκτώ ώρες την εβδομάδα (απαντήσεις από έφηβους κορίτσια) σε 14 ώρες την εβδομάδα (από τις απαντήσεις εφήβων αγοριών). H Harris κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το 8,5 % μπορεί να χαρακτηριστεί ως παθολογικά ή κλινικά «εθισμένο στα βιντεοπαιχνίδια», αλλά δεν εξήγησε πώς κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα. Τον ίδιο χρόνο ερευνητές στην Ιατρική Σχολή του Στάνφορντ βρήκαν στοιχεία που αποδεικνύουν ότι τα βιντεοπαιχνίδια έχουν εθιστικές ιδιότητες. Επιπλέον, μια μελέτη με χρήση μαγνητικού τομογράφου διαπίστωσε ότι το τμήμα του εγκεφάλου που παράγει συναισθήματα ανταμοιβής δραστηριοποιείται περισσότερο στους άνδρες από ότι στις γυναίκες κατά τη διάρκεια του gaming. Γενικότερα, οι πραγματικές μελέτες που συνδέουν επιστημονικά παράγοντες κινδύνου και «εθισμό» στα video games τείνουν να είναι λιγοστές.
Η αντίπερα όχθη
Μια μεγάλη μερίδα της επιστημονικής κοινότητας δεν δέχεται τον «εθισμό» στα video games ως κλινικό όρο και αναγνωρισμένη πάθηση. Σε μία από τις εργασίες τους, οι Jane Barnett και ο Marc Coulson, αναθεωρώντας την «Γενική Ψυχολογία για τα MMORPGs (Virtually real: A psychological perspective on massively multiplayer online games. Review of General Psychology, Vol 14(2), Jun 2010)» παρουσιάζουν μια σειρά από λόγους και καταλήγουν στο ότι το θέμα του εθισμού στα video games είναι πιθανά μια υπερβολική αντίδραση που οφείλεται στην έλλειψη κατανόησης του gaming και των gamers από τρίτους. Τα ζητήματα αυτά μπορούν να οδηγήσουν τόσο την κοινωνία όσο και τους επιστήμονες να υπερβάλουν στο μέγεθος διάδοσης και στη φύση της προβληματικής - υπερβολικής χρήσης των video games, καθώς και να εστιάζουν λανθασμένα στο gaming, αγνοώντας έτσι άλλες ψυχολογικές διαταραχές που πιθανά προκαλούν στα συμπτώματα του εθισμένου ασθενή. Προτείνουν μάλιστα τρόπους που τα ίδια τα video games και συγκεκριμένα τα MMORPGs μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη σύγχρονη εκπαίδευση!
Δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι τα κοινωνικά προβλήματα μπορούν να οδηγήσουν έναν ψυχικά υγιή άνθρωπο σε gaming overuse. Σε έρευνα που διεξήχθη από το Ινστιτούτο Εγκληματολογικών Ερευνών της Κάτω Σαξονίας, τα αποτελέσματα που παρουσίασαν οι Florian Rehbein και Dirk Baier έδειξαν ότι η υπερβολική χρήση video games δεν σχετίζεται στατιστικά με την έλλειψη συναισθηματικής στήριξης ή επίβλεψης από τους γονείς, ή γενικότερα με προβληματικό οικογενειακό περιβάλλον. Ο Dr Romeo Vitelli αναφέρει στο Psychology Today, ότι το κίνητρο πολλών για να ασχοληθούν με τα games είναι συχνά η κοινωνικοποίηση και η απόκτηση περισσότερων δεξιοτήτων. Συνεχίζει, γράφοντας ότι η υπερβολική χρήση των video games δεν μπορεί να καταπολεμηθεί με «απεξάρτηση» , δηλαδή ολοκληρωτική αποχή από την κονσόλα ή τον υπολογιστή, και τονίζει ότι τέτοια προσπάθεια δεν έχει αποτέλεσμα. Προτείνει δε, αν οι γονείς καταλάβουν ότι το παιδί τους κάνει υπερβολική χρήση των video games δημιουργώντας προβλήματα στη ζωή του, ο αποτελεσματικότερος τρόπος είναι να το προτρέψουν να εξασκεί το χόμπι του με μετριότητα, δηλαδή να ασχολείται λιγότερες μέρες και ώρες, και η μετάβαση αυτή να γίνει με χρόνο και κατανόηση. Τρόπος αντιμετώπισης που διαφοροποιεί πλήρως την υπερβολική χρήση video games από εθισμούς όπως ο αλκοολισμός και τα ναρκωτικά.
Οι νεκροί του gaming
Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε ότι κανείς ποτέ δεν πέθανε από «υπερβολική δόση gaming» ή τουλάχιστον ποτέ δεν έχει καταγραφεί κάποιο τέτοιο συμβάν. Ωστόσο το gaming εμπλέκεται εμμέσως σε αρκετούς θανάτους, πράγμα που προκάλεσε μεγάλη έκπληξη τουλάχιστον στο γράφοντα. Σύμφωνα με τους Online Gamers Anonymous, η λίστα με θανάτους σχετιζόμενους με το gaming ξεπερνάει τους 60. Στη συνέχεια παραθέτω τους πιο αξιοπερίεργους κατά την ταπεινή μου άποψη. Το 1982 ο αριστούχος μαθητής Peter Burkowski πέθανε από καρδιακή προσβολή, όταν τοποθέτησε ένα νόμισμα στη σχισμή του arcade Berzerk. Η νεκροψία αποκάλυψε την ύπαρξη ουλώδη ιστού στην καρδιά του. Η προσπάθεια του άτυχου gamer να φτάσει σε ένα καλύτερο high-score, προκάλεσε αύξηση της αρτηριακής του πίεσης και το μοιραίο επεισόδιο. Το 2003 ο Devin Moore συνελήφθη για κλοπή αυτοκινήτου. Στο τμήμα κατέθεσε ότι «H ζωή είναι ένα video-game. Κάποια στιγμή θα πεθάνεις», έκλεψε το όπλο από έναν αστυνομικό, πυροβόλησε θανάσιμα τρεις και το έσκασε με ένα υπηρεσιακό όχημα. Αργότερα το συμβάν παραλληλίστηκε με μια αποστολή του Grand Theft Auto: Vice City, παιχνίδι που ο Moore είχε ομολογήσει ότι είχε εμμονή. Καταδικάστηκε σε θάνατο για 3 φόνους πρώτου βαθμού. Το 2005, ο Qiu Chengwei μαχαίρωσε θανάσιμα το φίλο του Zhu Caoyuan, όταν ανακάλυψε ότι είχε πουλήσει το Dragon Sabre του για το online game Legend of Mir 3 στο eBay έναντι 7.200 γιουάν (738 δολαρίων).
Ο Qiu είχε δανείσει το Sabre του στον Zhu για μία αποστολή. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Το 2009, ο 17χρονος Daniel Petric καταδικάστηκε σε 23 χρόνια φυλάκιση για τον θανάσιμο πυροβολισμό της μητέρας του. Ο Petric είχε πυροβολήσει και τους δύο γονείς του, επειδή του απαγόρεψαν να παίζει Halo 3 και του πήραν το CD. Το 2011, η Rebecca Colleen Christie καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκιση από δικαστήριο του Νέου Μεξικό για το φόνο της 3 ½ ετών κόρης της. Η κόρη της πέθανε από υποσιτισμό, λόγω αμέλειας της μητέρας της. Η Rebecca περνούσε ώρες παίζοντας World of Warcraft .
Τελικά είμαστε άρρωστοι;
O κωμικός Marcus Brigstocke κάποτε είπε «Τα βιντεοπαιχνίδια δεν επηρεάζουν τα παιδιά σας. Αν το Pac-Μan επηρέασε εμάς σαν παιδιά, θα τρέχαμε όλοι γύρω γύρω σε σκοτεινά δωμάτια, παίρνοντας χαπάκια και ακούγοντας επαναλαμβανόμενη ηλεκτρονική μουσική» - απόφθεγμα που συχνά αποδίδεται σε διάσημες αυθεντίες της βιομηχανίας του gaming. Τα video games εφευρέθηκαν για ψυχαγωγία και διασκέδαση, όχι για να μας καταστρέψουν και να μας απομονώσουν. Ωστόσο, η υπερβολική και ανεξέλεγκτη χρήση εγκυμονεί κινδύνους, αν όχι κινδύνους υγείας τότε κινδύνους αμέλειας. Στο χέρι μας είναι να παίζουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και να αποδεικνύουμε καθημερινά σε όλους τους πολέμιους που εμφανίζονται κατά καιρούς, ότι η ζωή είναι ωραία, έχει πολλές πλευρές, και μια από αυτές είναι και το gaming. Για το τέλος, τροφή για σκέψη. Ένα όμορφο video - ομολογία ενός πρώην φανατικού MMORPG gamer και όλες τις λάθος επιλογές που έκανε. Επιλογές που δεν κάναμε ή δεν πρέπει να κάνουμε ποτέ… Απολαύστε το.
πολύ ωραίο άρθρο αναφέροντας όλες τις πλευρές του θέματος.βέβαια νομίζω ότι η τελευταία παράγραφος τα απαντάει όλα...
Αυτό είναι το πρόβλημα με κάποιους. Δεν πρέπει να παίζουμε παιχνίδια για να δείχνουμε ότι είμαστε κάποιοι σε ένα φανταστικό κόσμο. Τα παιχνίδια τα παίζουμε για να διασκεδάσουμε και να περάσουμε όμορφα στον ελεύθερο χρόνο μας, εφόσον δεν έχουμε κανονίσει να βγούμε (προφανώς πρέπει να προτιμάμε την έξοδο, παρά τα παιχνίδια). Ένας φίλος μου παίζει φανατικά LOL και μου είχε πει πριν καιρό ότι κάποιος ήθελε να αγοράσει τον παίχτη του για σχεδόν 100 ευρώ. Και αυτός ο φίλος μου μου είπε ότι δεν ήθελε να τον πουλήσει, επειδή τον είχε πολύ καιρό και είχε γίνει πολύ δυνατός και μετά δε θα είχε κάτι να κάνει για να περάσει την ώρα του. Του πρόσφερε κάποιος τόσα λεφτά για ένα ψηφιακό χαρακτήρα και αυτός δε δέχτηκε να τον πουλήσει! Ε όσο να'ναι, ήταν αρκετά εθισμένα και τα δυο αυτά παιδιά.
Είναι δύσκολο να μπεις σε διαφωνία με γιατρό/καθηγητή για τέτοια θέματα, ειδικά όταν δεν είναι το πεδίο σου, αλλά στο άρθρο διαβάζω πολλά πράγματα που θα ήθελα να διορθώσω ή τέλος πάντων, να διαφωνήσω με αυτά.
1) Βρέθηκε ότι πολλοί που ξεκινούν το gaming το κάνουν για να αναπτύξουν κάποια δεξιότητα? Ποια ακριβώς? Ποιος το λέει αυτό? Με τί επιχείρημα? Δεν θέλω να γράψω κάποιον βαρύ χαρακτηρισμό, αλλά αυτό είναι από τα πιο αφελή πράγματα που έχω ακούσει/διαβάσει στη ζωή μου! Οι περισσότεροι που ξεκινάμε το gaming το ξεκινάμε είτε γιατί έχουμε πάθος με την τεχνολογία, είτε γιατί μας κεντρίζουν το ενδιαφέρον οι διαφορετικοί κόσμοι, οι ιστορίες και πολλά άλλα. Αλλά όχι και η ανάπτυξη δεξιοτήτων! Ούτε καν! Δεν υπάρχει καν κάποια δεξιότητα που να αναπτύσσει το gaming!
2) «Τα βιντεοπαιχνίδια δεν επηρεάζουν τα παιδιά σας. Αν το Pac-Μan επηρέασε εμάς σαν παιδιά, θα τρέχαμε όλοι γύρω γύρω σε σκοτεινά δωμάτια, παίρνοντας χαπάκια και ακούγοντας επαναλαμβανόμενη ηλεκτρονική μουσική»
Εμμμ... Το λέει σαν κάτι που δεν γίνεται? Γιατί εγώ άλλα ξέρω! Trance, House, Rave-Parties, Dubstep και χαπάκια Χ...
3) Το ότι μερίδα επιστημόνων δεν το έχει ακόμα αποδεχτεί σαν υπάρχουσα ή εξελισσόμενη ασθένεια, δεν σημαίνει ότι όντως δεν υπάρχει! Εδώ καλά καλά υπάρχουν διαξιφισμοί για το αν το αυγό κάνει καλό ή κακό στη χοληστερόλη!
4) Το gaming εκτός από εθισμό ή όχι, είναι υποψήφιο και για άλλους κινδύνους υγείας, έστω με έμμεσο τρόπο...Μιλάω για τα υποσυνείδητα μηνύματα. Σαν παράδειγμα, θα φέρω τους διαλόγους και την αποστολή με το χαμένο, μικρό κοριτσάκι στις πρώτες ώρες του παιχνιδιού «The Legend of Zelda: Skyward Sword».
Η αποστολή είναι κάπως μεγάλη και όλα τα μηνύματα και τα στραβά της, οπότε δεν θα την αναπτύξω εδώ. Όποιος θέλει, μπορεί να παίξει το παιχνίδι ή να δει την αποστολή σε βίντεο και να καταλάβει!
Αυτά προς το παρόν, γιατί δεν έχω διάθεση αυτήν τη στιγμή να ξαναψάξω το άρθρο. Ίσως όταν θυμηθώ τα υπόλοιπα ή κάποια άλλη φορά.
Chased, αν παίζεις για καιρό games, ισχύει ότι βελτιώνονται τα αντανακλαστικά σου και η περιφερειακή σου όραση. Και στο λέω, επειδή εγώ είμαι το ζωντανό παράδειγμα. Επίσης, χάρη στα games μάθαμε πολλά αγγλικά. :-P
Και κάτι ακόμα:
5) Ο τρόπος «απεξάρτησης» από τα videogames είναι ένας: Να συμβαίνουν ενθουσιώδη πράγματα στη ζωή κάποιου, που θα τον κάνουν να νοιάζεται πιο πολύ για αυτά, παρά για τον εικονικό κόσμο! Για να το πω πιο απλά, μια περιπέτεια όπως το Mass Effect είναι αρκετά πιο ικανοποιητική από μία έξοδο με φίλους για καφέ σε πολυσύχναστο σημείο, όπου ο ίδιος άνθρωπος/video gamer θα μιλάει με φίλους που βλέπει και αλλού και θα βλέπει κορίτσια που θα ποθεί αλλά θα του χαλάνε τη διάθεση γιατί δεν θα τα έχει... Σε αυτήν την περίπτωση ας πούμε, που είναι και πάρα πολύ συχνή, η πραγματική ζωή δεν παρουσιάζει τόσο ενδιαφέρον όσο ένα παιχνίδι, στον άνθρωπο αυτό.
Και δεν είναι ότι ο άνθρωπος δεν είναι κοινωνικός ή είναι απλά εθισμένος...Είναι απλά αυτό που έγραψα πιο πάνω. Η πραγματική ζωή μπορεί να μην παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον σε κάποια συγκεκριμένη περίοδο και η προσπάθεια για αλλαγή να είναι πολύ μεγάλη για να ασχοληθεί ο άμεσα ενδιαφερόμενος.
Επίσης, @TheLuckyShamrock:
Αυτό που γράφεις δεν είναι εθισμός. Ο ένας προσφέρεται να δώσει λεφτά για να έχει μια συντόμευση σε ένα παιχνίδι και ο άλλος κρίνει απλά ότι δεν είναι αρκετά τα λεφτά, γιατί ίσως ασχολήθηκε πολλές ώρες για να το ξεπουλήσει έτσι.
@TheLuckyShamrock
Αυτό όμως δεν είναι δεξιότητα. Το γνωρίζω και από προσωπική πείρα, αλλά δεν σημαίνει ότι είναι κάποια δεξιότητα. Όπως δεν είναι δεξιότητα και το καλό eye-hand coordination. Στα αγγλικά άντε να το δεχτώ. Όμως δεν είναι υπεύθυνα τα παιχνίδια για τη γνώση σου, αλλά για το ενδιαφέρον που έδειχνες όταν τα μάθαινες από κάποιο φροντιστήριο.
εγω το πολυ 2 ωρες game παιζω
@Chased, δεν τον ένοιαζαν τα λεφτά. Όσα και να του'δινε, δε θα τον πουλούσε (εκτός βέβαια αν του ερχόταν με τίποτα εκατομμύρια προφανώς). Και αυτό είναι το θέμα: λες ότι ασχολήθηκε πολλές ώρες και δε θέλει να τον ξεπουλήσει έτσι. Μα το παιχνίδι υποτίθεται ότι είναι διασκέδαση, όχι ότι είναι ο δεύτερος σου εαυτός (κάτι σαν το Second Life). Τώρα, αν απλά έπαιζε για να γίνει κάποιος ισχυρός σε ένα ψηφιακό περιβάλλον και θέλει να διατηρήσει τη φήμη που απέκτησε, τότε αυτό είναι εθισμός! Και αυτό ακριβώς εννοούσα και πριν. Όσον αφορά τα αντανακλαστικά και την περιφερειακή όραση, σκέψου ότι αυτά μπορεί να σου χρειαστούν σε κάποιο άθλημα, πολεμική τέχνη, κλπ.
@TheLuckyShamrock
Μα μόνος σου έγραψες ότι αυτός ο άνθρωπος μετά δεν θα έχει τί να παίξει. Αν του πουλήσει τον χαρακτήρα, μετά σταματάει να είναι διασκεδαστικό το παιχνίδι γι' αυτόν, γιατί θα βαρεθεί να φτιάξει κι άλλον και τα 100€ δεν του λένε τίποτα... Εκεί είναι το θέμα. Όπως το να αγοράζεις έναν ονλάιν τίτλο day1 δεν σημαίνει ότι είσαι εθισμένος ή θύμα, αλλά ότι αν το πάρεις πιο μετά οι άλλοι θα έχουν ξεφύγει σε ικανότητες, αντικείμενα και κόλπα με αποτέλεσμα εσύ να μη διασκεδάζεις αφού θα χάνεις συνέχεια.
Όσο για τα αντανακλαστικά κλπ...Ναι, μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις σε αθλήματα και πολεμικές τέχνες. Αυτό δεν τα κάνει δεξιότητες όμως. Επίσης, προκαλώ όλους τους gamers να κάνουν τεστ αντανακλαστικών και αν βρουν καλύτερα αποτελέσματα από το μέσο όρο, τους δίνω και τις τρεις κονσόλες νέας γενιάς, δώρο!
Υ.Γ.: Λέμε τώρα...
Τα παιχνίδια όπως κια κάθε τι άλλο θέλουν μέτρο. Όλα είναι κακά για την υγεία αν υπερβάλουμε την χρήση τους.
Το gaming είναι καλό αλλά πάντα πρέπει να είναι με μέτρο.
Ωραία η ανάλυση Μανώλη.
Όσον αφορά τα video games, εμένα τουλάχιστον 25 χρόνια τώρα δεν με έβλαψαν.
Μια φορά είχε τύχει να έρθει σπίτι μια γνωστή της γυναίκας μου η οποία είναι εργοθεραπεύτρια. Βλέποντας το γιό μου να παίζεi Wii Sports γυρίζει και μου λέει, "...μπράβο, δεν ξέρεις πόσο καλό είναι αυτό για να μάθει ένα παιδί να συγχρονίζει τις κινήσεις του..."
Για να δώσω και μια ιδέα black humor σε αυτό που λέει ο κωμικός Marcus Brigstocke "Αν το Pac-Μan επηρέασε εμάς σαν παιδιά, θα τρέχαμε όλοι γύρω γύρω σε σκοτεινά δωμάτια, παίρνοντας χαπάκια και ακούγοντας επαναλαμβανόμενη ηλεκτρονική μουσική"... Το κάνουν πολλοί σε διάφορα πάρτυ και κλαμπ δυστυχώς...
γεικά το gaming είναι ακόμα αμφιλεγόμενο όσον αφορά το σώρο της επιστήμης αλλά γενικά πιστεύω χρησιμοποιώντας την κοινή λοιγκή μπορείς να αντιληφθείς πολύ γρήγορα,όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, ότι τα πάντα στη ζωή είναι θέμα μέτρου...όταν μπορείς και το ελέγχεις είσαι καλά και όταν χάνεις τον έλεγχο...καλό είναι να τον ξαναβρίσκεις!
πάντως πιστεύω ότι το gaming βελτιώνει τα αντανακλαστικά ενός ατόμου....
@Chased
Που ακριβώς κολλάνε τα είδη μουσικής ( Trance, House ...) με τον εθισμό στα video games και με το PacMan?
Επίσης, για τα μηνύματα που λες ότι "περνάνε" games απλά επειδή το χω ακούσει πολλές φορές από διάφορους απλά θα πω οτι επίσης τα games αναγράφουν και μια ηλικία στην οποία απευθύνονται. Αν τώρα ο κάθε γονιός πάρει στο 10χρονο γιο του ένα παιχνίδι το οποίο είναι άνω των 18 τότε προφανώς είναι ο ίδιος υπεύθυνος αν στο παιδί περαστούν κάποια μηνύματα που δε θα έπρεπε. Ο κάθε σοβαρός gamer μπορεί να καταλάβει τα όρια του κάθε παιχνιδιού απ την πραγματική ζωή. Και έχει μεγάλη διαφορά το να είσαι gamer απ' το να παίζεις π.χ LoL. Το να παίζεις ένα παιχνίδι και απλά να καις τα εγκεφαλικά σου κύτταρα δε σε κάνει gamer.
Παρακαλώ πολύ, αν κάποιος θα ήθελε να με βοηθήσει, γιατί όσο και να έψαξα δεν βρήκα κάτι..
Ποια είναι αυτά τα υποσυνείδητα μηνύματα, τα οποία περνάνει σκόπιμα και παραπλανητικά το παίγνιο Skyward Sword για να μας μετατρέψει σε άβουλα όντα της Νέας Τάξης?
Απο που να αρχίσω δεν ξέρω, είναι τόσο μεγάλο το θέμα.
Αρκετές μελέτες έχουν γίνει περι gaming και υγείας καθώς επίσης και ανάπτυξης δεξιοτήτων.
Αν κάποιος έχει την όρεξη να ψάξει θα βρεί πολύ ζουμί με μετρήσιμα στοιχεία-ποσοστά και όχι αερολογίες.
Ο καθένας είναι υπεύθυνος του ευαυτού του. Δε φταίνε οι έμποροι ναρκωτικών, οι κάβες αλλά ούτε οι εταιρίες, αν ο όποιοσδήποτε δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί τι είναι καλό για τον ίδιο. Ας απαγορευθούν τα video games το αλκοόλ καθώς επίσης και το FACEBOOK γιατί όλοι κινδυνεύουμε.
Παιδείας και μόρφωσης είναι το θέμα, ωστόσο υπάρχει και ο ψυχολογικός παράγοντας και αυτός του κοινωνικού περίγυρου που ποτέ κανείς δεν τους λαμβάνει υπόψην του όταν μιλάμει για θέματα εθισμού.
Επίσης, κανείς, θέλω να πιστεύω, δεν έχει αρχίσει τo gaming επειδή κάτι δεν πήγε καλά στη ζωή του. Όλοι το έχουν κάνει επειδή το γουστάρουνε.
@Chased, φιλικά πάντα, διαφωνώ κάθετα σε όλα όσα έχεις αναφέρει αλλά θα πάρει πολύ χρόνο να τα αντιπαραθέσω οπότε τo αφήνω ως έχει. ^_^
Υ.Γ. Κάποιος που είναι μουσικός και μελετά 18 τη μέρα για παράδειγμα, σημαίνει πως είναι εθισμένος?
Αν ναι μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσουμε την έννοια της λέξης εθισμός.
αν εξαιρεσουμε τα mmo που τα τελευταια χρονια παγκοσμια ειχαμε πολλα περισταστικα θανατων και περιστατικα νεαρων (και οχι μόνο) εξαρτημενων , γενικα τα βιντεοπαιχνιδια ειναι ακινδυνα. Που και στα mmo παλι τα περιστατικα ακραια ειναι και στατιστικα οι παικτες που αυτοι ειναι απειροελαχιστοι σε σχεση με τα εκατομμυρια παικτων που παιζουν και δεν εχουν κανενα προβλημα.
Ωραία παίζω και σκέφτομαι συνέχεια το βιντεοπαιχνίδια. Τι σημαίνει αυτό; Φταίνε τα βιντεοπαιχνίδια; Όχι βέβαια.
Εγώ δε θέλω να ζήσω πραγματικά και να παίξω βιντεοπαιχνίδια. Βλέπω ότι αξίζει μόνο να παίζω. Από τη στιγμή που κάνω κακό μόνο στον εαυτό μου τότε καλά κάνω. Όταν γίνω επικίνδυνος σε άλλους τότε πρέπει να αλλάξω τον εαυτό μου σε αυτό το θέμα. Πληρώνουμε τις επιλογές μας.
Εννοώ ότι οι ενήλικες είναι υπεύθυνοι για τις επιλογές τους.
Αν κάποιος δεν αντέχει να παίξει κάποιο παιχνίδι ας μην το παίξει. Όσον αφορά για τους ανηλίκους την ευθύνη την έχουν οι γονείς τους και επιπλέον έχουμε τους κανόνες PEGI και το γονικό έλεγχο (Parental Control).
Τώρα το ότι βλέπω τη ζωή ανούσια είναι δικό μου πρόβλημα (ας κοιτάξω τον εαυτό μου βαθύτερα ή ας πάω σε ειδικό). Ίσως να υπερβάλω αλλά θεωρώ τιμή μου που γνώρισα τον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών. Οι εμπειρίες που είχα ήταν αξέχαστες. Ίσως να υπάρχουν παρόμοιες και μεγαλύτερες εκεί έξω αλλά δεν κάνω την κίνηση να τις ζήσω.
Τί διαβάζω, Θεέ μου? Τί?
Καλά, όχι ότι περίμενα να βρω υποστηρικτές για τις θέσεις μου σε σελίδα αφιερωμένη στα παιχνίδια...
Αλλά μετά το ότι δεν φταίνε οι έμποροι ναρκωτικών, ειλικρινά παραιτούμαι της προσπάθειας! Δεν έχει καν νόημα!
@Shrink Shady
Εγώ πάντως δεν θα σε διαφωτίσω, γιατί και σε άλλη σελίδα την ίδια διαφωνία είχαμε, αν θυμάμαι καλά! Όπως γράφω και πιο πάνω, δεν περιμένω υποστηρικτές σε μια τέτοια σελίδα, πόσο μάλλον να περιμένω να παραδεχτεί κάποιος αυτό που λέω όταν έχει τόσο κόλλημα με την εταιρεία που έφτιαξε το εν λόγω παιχνίδι...
Πολύ ωραίο άρθρο και τεράστιο θέμα για κουβέντα!
Chased νομίζω σου διαφεύγη η πραγματική πηγη του κακού.
Ο κάθε έμπορος-εταιρεία κάνει τη δουλειά του, νόμιμα η παράνομα. Το αν ο κάθε ένας απο εμάς κάνει χρήση σε ό,τι και στο βαθμό τον οποίο θέλει, πολύ καλά κάνει, απο τη στιγμή που δεν ενοχλεί κανέναν όπως αναφέρει συμφορουμίτης παραπάνω. Έχεις στα χέρια σου ένα εργαλείο και λες κακώς που υπάρχει γιατί μπορεί με αυτό να σκοτωθεί κόσμος, τη στιγμή που στο 99% των περιπτώσεων χρησιμοποιείται για εξυπηρέτηση βασικών αναγκών. Δηλαδή πρώτα απ όλα φταίει ο έμπορος που υπάρχουν αδύναμοι χαρακτήρες, άνθρωποι που έχουν περάσει τα πάνδεινα, κ εγώ δεν ξέρω τι άλλο, οι οποίοι καταλήγουν σε στραβό δρόμο?
Μπορείς πολύ απλά να παραιτηθείς της προσπάθειας όπως λες, αλλά αυτό δε σημαίνει πως είμαστε εμείς οι αθώοι και αυτοί που θέλουν να πλουτίσουν οι ένοχοι, ειδικά τώρα που είμαστε ενημερωμένοι και ξέρουμε. Δηλαδή πρίν απο 40 χρόνια που δεν υπήρχαν τα video games ήταν όλα ρόδινα? Δεν υπήρχαν δολοφονίες απο ''αμόρφωτους αδιαπαιδαγώγητους ψυχασθενείς''? Αυτοί δεν είχαν πρότυπα? Δεν ήταν επηρρεασμένοι απο τον κινηματογράφο, τη μουσική με τα υποσεινήδειτα μηνύματα όπως αναφέρεις στο 4)?
Και συνεχίζω στα υπόλοιπα:
1) Εσύ δηλαδή τι ορίζεις ως δεξιότητα? Είναι ίσως η ανάπτυξη μιας ικανότητας σε συγκεκριμένο επίπεδο σε ανώτερο βαθμό απο αυτόν του μέσου όρου? Μια υπόθεση κάνω, ωστόσο υπάρχει ορισμός εδώ http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1
Σύμφωνα με αυτό λοιπόν τι απο τα παραπάνω δεν επιτυγχάνεται με τα video games? Η διαχείριση του χρόνου, η ομαδικότητα, ή η ηγεσία?
Γιατί να βρεθεί το αν αυτός που ξεκινάει το gaming το κάνει για να αναπτύξει μια δεξιότητα? Σε τι αποσκοπεί αυτή η εύρεση? Μπορεί να γίνει σε συγκεκριμένες συνθήκες, πχ να βάλει κάποιος το rocksmith για να βελτιώσει τις δεξιοτεχνικές του ικανότητες στο παίξιμο της ηλεκτρικής κιθάρας (και πίστεψέ με αυτό είναι απο τα λιγότερο αφελή πράγματα που εγώ έχω κάνει και ακούσει στη ζωή μου) αλλά στην πλειοψηφία οι περισσότεροι το κάνουν επειδή γουστάρουν και κατόπιν έρχονται και οι δεξιότητες απο μόνες τους. Παίρνω παράδειγμα (και πάλι) τον εαυτό μου όπου ξεκίνησα το Dota 2 και μετά απο 3 μήνες άρχισα να γράφω ασυνείδητα με τυφλό σύστημα, αυτό κατ εσε δεν αποτελεί ανάπτυξη δεξιότητας?
2) Αν σε αυτά τα πάρτυ ήταν όλοι ντυμένοι pac-man και τερατάκια, χωρίς να ακούνε μουσική και τα συναφή, μόνο τρέχοντας γύρω γύρω θα συμφωνούσα μαζί σου αλλά απο τη στιγμή που δεν είναι έτσι τα πράγματα προφανώς και μιλάς για κάτι άλλο.
3) Στην ιατρική υπάρχει πληθώρα περιπτώσεων που μπορεί ένα συστατικό να ωφελεί σε ένα σημείο αλλά ταυτόχρονα να δημιουργεί προβλήματα σε κάποιο άλλο. Για παράδειγμα το γάλα κάνει καλό στα κόκκαλα λόγο ασβεστίου αλλά σύμφωνα με τελευταίες μελέτες αυξάνει τους καρκινικούς παράγοντες. Πιστεύω πως κανείς εδω μέσα δε θα σου πεί πως τα video games δε βλάπουν σε ένα βαθμό την υγεία, αλλά πρώτα πρέπει να γίνουν έρευνες για το που ακριβώς και το πόσο και μετά να ανοίξουμε συζήτηση περι αυτού.
4) Έδωσα μια κατεύθυνση στα προγραφθέντα ωστόσο θα το αναλύσω περεταίρω. Έρευνες λένε πως υποσυνείδητα μηνύματα πλέον μπορούν να μεταδωθούν μέσω των mp3 (είχε προβληθεί και στις ειδήσεις προ λίγων μηνών η εν λόγο έρευνα) ποιά είναι η λύση, η απαγόρευση τους? Αν εννοείς πως μέσα στο zelda περνάνε μέσω του ήχου μηνύματα (με κάποιο απώτερο σκοπό) όπου ο εγκέφαλος αδυνατεί να αντιληφθεί τότε πάω πάσο, αλλά αν εννοείς πως μέσω του story περνιούνται μηνύματα ρατσιστικού,ξενοφοβικού-δολοφονικοπαιδονεκροομοφυλοφιλικού ή ό,τι δήποτε άλλου περιεχομένου, είσαι λάθος, γιατί ο κάθε ένας μας έχει το δικαίωμα να πατήσει το IO και να μην ξαναβάλει κάτι που θεωρεί προσβλητικό για τις αρχές του, εφόσων έχει και δεν καταπίνει αμάσητο ότι του προσφέρεται. Νομίζω αυτή η φράση τα λέει όλα και εδώ είναι όλο το ζουμί της υπόθεσης και το παρόν άρθρο.
5) Δεν πιστεύω πως τίθεται θέμα 'απεξάρτησης' απο τη στιγμή που κάνεις κάτι που σου αρέσει και σε γεμίζει, είτε αυτό είναι άθλημα, χόμπι, ασχολία κτλ. Στο παράδειγμα που δίνεις κάνεις ένα μεγάλο λάθος. Όλοι οι gamers απο την πρώτη στιγμή γνωρίζουν πως πρόκειτε για εικονική πραγματικότητα, επομένως γνωρίζουν πως ούτε στον ελάχιστο βαθμό δεν μπορούν να έχουν μια πιο ικανοποιητική εμπειρία απο αυτή της πραγματικής ζωής. Αλλού είναι το θέμα και πίστεψε με δεν είναι λίγο να κάτσεις να το αναλύσεις σε βάθος έχοντας υπόψην σου όλους τους παράγοντες...
Υ.Γ. Ζητώ συγνώμη για ορθογραφικά και συντακτικά λάθη, τέτοιες ώρες τέτοια λόγια, ξαναθημήθηκα τα νιάτα μου στο τει με τις εργασίες ξημερώματα :p
και μετα σου λενε οτι στο σχολειο οι περισσοτεροι τα πηγαν χαλια....δες εδω ..και μαλιστα ειναι εκθεσεις που γουσταρης να διαβαζεις :-)
μια χαρά είναι όλα αυτά ο καθένας έχει τον δικό του χρόνου και κάνει αυτό που του αρέσει..απλά μη λιώνεις και τις 20 ώρες της μέρας και να φας το φαγητό της μαμάς και όχι πίτσα και σουβλάκια κάθε μέρα χαχα
Καταρχάς ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που για άλλη μια φορά το enternity αποδεικνύει συνεχώς ότι δίνει την ευκαιρία στους αναγνώστες του να αναπτύξουν τις σκέψεις τους και να τις δουν δημοσιευμένες. Χαίρομαι πολύ που πυροδοτήθηκε μια διαδικτυακή συζήτηση γιατί αυτός ήταν και ο στόχος άλλωστε. Απλά θέλησα να δώσω κάποιες πληροφορίες για να γνωρίζουμε όσο το δυνατόν σφαιρικότερα το θέμα "gaming εναντίων υγείας" και να μπορούμε να απαντήσουμε σε όσους κυνηγούν μάγισσες ότι το "πονάει πόδι, κόψει πόδι" και η ιερά εξέταση δεν βοήθησαν ποτέ κανέναν.
Φίλε Chased σε ευχαριστώ που περιγράφεις κι εσύ τις σκέψεις σου γιατί μου δίνεις την ευκαιρία να απαντήσω σε πολλά ερωτήματα που έχουν πάρα πολλοί εντός και εκτός του gaming χώρου. Πάμε λοιπόν
Καταρχάς γράφεις "Είναι δύσκολο να μπεις σε διαφωνία με γιατρό/καθηγητή για τέτοια θέματα, ειδικά όταν δεν είναι το πεδίο σου...." . Διαφωνώ κάθετα με αυτό, πιστεύω ότι η συζήτηση με επιστήμονες επειδή έχουν απλή και λογική σκέψη μπορεί να γίνει πολύ εύκολα και γενικότερα ευχαριστιέμαι πολύ και προτιμώ να συζητάω με ανθρώπους που μιλούν με στοιχεία και με αντικειμενικότητα παρά με φήμες και υποκειμενικές προσωπικές απόψεις.
1)Συμφωνώ με αυτά που είπαν τα παιδιά παραπάνω. Θέλω να προσθέσω ότι τα ευρύματα του Dr Vitelli (και πολλών άλλων απλά τον αναφέρω παραδειγματικά στο άρθρο) με τη βοήθεια της στατιστικής έδειξαν ότι το gaming σε βοηθάει να αναπτύξεις κοινωνικές δεξιότητες. Η πλειοψηφία των gamers ξεκίνησαν να ασχολούνται περισσότερo με τα games όταν είδαν ότι το κάνουν και άλλοι και ήρθαν σε επαφή με άτομα με κοινά ενδιαφέροντα. Πολλές φιλίες ξεκίνησαν από το gaming και διατηρήθηκαν και μέσω αυτού. Οι κοινωνικές δεξιοτητες αποτελούν βασικές δεξιότητες στη ζωή του ανθρώπου και αποτελούν προσόντα που είναι απαραίτητα τόσο στην εργασία όσο και στην προσωπική σου ζωή. Επίσης οι Barnett και Coulson παραθέτουν τρόπους για χρήση των games στη σύγχρονη εκπαίδευση. Μπορείς να διαβάσεις τις δημοσιεύσεις του Dr Vitelli και των Barnett & Coulson όπως και των άλλων επιστημόνων που παραθέτω στο άρθρο, οι περισσότερες είναι δωρεάν. Όπως μπορείς να διαβάσεις και ένα άλλο άρθρο του enternity http://www.enternity.gr/Article/%CE%95%CE%AF%CF%83%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CE%AD%CE%BE%CF%85%CF%80%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CE%BD-gamer;/2909.html?page=1 , όπως και http://www.enternity.gr/Article/%CE%A4%CE%B1-video-games,-%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%AF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CF%83%CF%8D%CE%B3%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%B7/13141.html?page=1 . Επίσης, γενικότερα θα παρατηρήσεις ότι οι περισσότεροι gamers ξεκίνησαν να παίζουν ή συνέχισαν να παίζουν επειδή το έκανε κάποιος φίλος τους ή γνωστός τους, ήρθαν σε επαφή με αυτή την ασχολία και γι αυτό την ξεκίνησαν. Όπως επίσης κάθε gamer έχει φίλους gamers.
2) Το απόφθεγμα του Marcus Brigstocke είναι σαρκαστικό (αφού και ο ίδιος είναι κωμικός). Έχει διττή ερμηνεία. Από τη μία περιγράφει την έξαρση των rave parties στα 90s και από την άλλη ειρωνεύεται αυτούς που μιλάνε για εθισμό στα videogames μιλώντας για το pacman, που είναι ένα game το οποίο δεν μπορείς να παίξεις για πολλές ώρες, και τα παραληλλίζει με αυτό το σόφισμα.
3) Για να μπορέσει κάτι να αποδειχθεί επιστημονικά θα πρέπει να υπάρχουν αδιάσειστα επιστημονικά ευρύματα και να αποδεχθεί από την συντριπτική πλειοψηφία της επιστημονικής κοινότητας. Δυστυχώς ή ευτυχώς, έτσι λειτουργεί η επιστήμη. Γι αυτό παραθέτω το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Ένωσης (DSM-V), και ύπο ποιες συνθήκες συμπεριλήφθηκε η εν λόγω "διαταραχή". 'Οσο για το αυγό, είναι μια εξαιρετικά θρεπτική τροφή, που όμως ο κρόκος αυξάνει την χοληστερίνη. Αν έχεις προδιάθεση στη χοληστερίνη ή το διαιτολόγιο σου προκαλεί αυξημένη χοληστερίνη, τρώς απλά και μόνο το ασπράδι.
4)Τα υποσυνείδητα μηνύματα δεν αποτελούν πάθηση ή διαταραχή, ούτε βλάπτουν την υγεία σου. Το marketing δεν προκαλεί βλάβες στον ανθρώπινο οργανισμό.
5)Ο τρόπος απεξάρτησης που προτείνει ο Dr Vitelli στο Psychology Today αναφέρεται κυρίως σε μαθητές και ανήλικους, που σίγουρα δεν έχουν την ευκαιρία να βγουν για καφέ και να φλερτάρουν όποτε θέλουν. Τον προτείνει ως πιο αποτελεσματικό και πάλι με τη βοήθεια της στατιστικής.
Γενικά ότι απορίες και προβληματισμούς έχετε θα χαρώ να τις συζητήσουμε, αλλά μπορείτε να ενημερωθείτε και μόνοι σας από τις δημοσιεύσεις που παραθέτω στο άρθρο. Άλλωστε το να ψάχνεις στο διαδίκτυο και να φιλτράρεις πληροφορίες είναι ακόμα μια δεξιότητα ιδιαίτερα ανεπτυγμένη στους gamers.
Μπορω να πω οτι βλαπτει την υγεια αν δεν χρησιμοποιεις καποιους στοιχειωδης κανονες. Εγω, δυστυχως, υποφερω απο αυχενικο και ειμαι στα προθυρα τενοντίτιδας λογο μη σωστης στασης του σωματος. Τωρα οσον αφορα τα υπολοιπα "προβληματα" που εχουν να κανουν με την ψυχικη υγεια. Δεν νομιζω ενας υγιης ανθρωπος (ακομα και παιδι 12 χρονων) να μην μπορει να καταλαβει καποια βασικα πραγματα: οτι πχ ο θανατος σε ενα παιχνιδι ειναι διαφορετικος απο τον θανατο στη πραγματικοτητα. Απο κει και περα γι αυτο υπαρχουν τα PEGI. Οπως επισης τον να αφηνεις το παιδι σου να υποσιτιζεται απο αμελεια δεν ειναι δειγμα υγιους μυαλου και οχι απαραιτητα εθισμενου. Δεν θα πω το κλισε "ολα με μετρο", παρολο που ισως να ισχυει. Ειναι ενα χομπι και δεν πρεπει να παραμεριζεις ολη την υπολοιπη ζωη σου γι αυτο, οπως και για οποιαδηποτε ασχολια.
Σε υπερβολική δόση ολα ειναι βλαβερά ειτε μιλάμε για gaming είτε για μαριχουάνα.Σε φυσιολογικές δόσεις ολα μπορούν να έχουν ευεργετικά αποτελέσματα...ακομα και το δεύτερο.
Μόλις σταμάτησα ένα παιχνιδάκι που άρχισα τον Ιούνη του '98 γιατί κάποιος με ενημέρωσε ότι αναρτήσατε ένα άρθρο με κάτι σαχλαμάρες περι gaming και εθισμού.
Μέτρο χρειάζεται όπως και πολλά άλλα στη ζωή. Σίγουρα μερικές φορές ξεφεύγουμε και δεν είναι πάντα κακό αλλά πρέπει να προσέχουμε.
εξαιρετικο αρθρο με εξαιρετικη αποδοση πηγων.
Σχετικα με τις βλαβερες συνεπειες του "εθισμου" στα βιντεοπαιχνιδια, αξιζει να δειτε επιπροσθετα την δουλεια του Γερμανου Manfred Spitzer "Digitale Demenz", ο οποιος υποστηριζει βασικα οτι οδηγουμαστε σε ενα οριακο σημειο "άνοιας" με την πολυωρη εκθεση μας στην διαδραστικη οθονη. Οι αποψεις του ενω ξεκινουν με γονιμη παρατηρηση εξελισσονται σε ενα αντιτεχνολογικο μανιφεστο και διακρινεται ενας υποκειμενισμος απο μια γενια που πολυ απλα δεν μπορει να συμβαδισει με τους digital natives της εποχης.
Σχετικα με τις δεξιοτητες που αναπτυσσονται μεσα απο την σωστη και γονιμη χρηση των παιχνιδιων προτιστως στην ταξη ή ενισχυτικα για την μαθηση οι σχετικες μελετες κλεινουν στοματα εκ των πραγματων. Διαβαστε την δουλεια του James Paul Gee και του Kurt Squire.
Τα βιντεοπαιχνιδια εχουν καταφερει να σπασουν ακαδημαικα ταμπου και αποτελουν πλεον αντικειμενο επιστημονικης ερευνας - ειναι κριμα οι παικτες να τα αντιμετωπιζουν με λιγοτερο σεβασμο. Αποτελουν τεχνη, προαγουν νεες τεχνολογιες στον τομεα των γραφικων, του storytelling, του προγραμματισμου.
Και για το τελος - "Παν μετρον αριστον". Κυριολεκτικα εννοωντας το "αριστον ".
Προφητικό αυτό το 'αρθρο
Παν μετρον αριστον ... Φυσικα τα παιχνιδια των 80s και 90s δεν εβλαψαν κανεναν αλλα τα σημερινα παιχνιδια για να μπορεσεις να συμβαδισεις με τους φιλους και γενικως να εισαι καλος πρεπει να αφιερωσεις πολυ χρονο και φυσικα οι ιδιες οι εταιριες επιδιωκουν εν μερη τον εθισμο για να βγαλουν ευκολο χρημα κυριως απο τα microtransactions ... Βεβαια το θεμα ποικιλει και οι αποψεις πολλες .