Οπτικά, αυτό γίνεται εμφανές από την εισαγωγική περιήγηση στα εργαστήρια της Sarif Industries. Ο Adam Jensen περιδιαβαίνει το χώρο σε ένα in-game cutscene όπου ο παίκτης βλέπει μέσα από τα μάτια του, συνομιλεί και παρατηρεί διάφορα στιγμιότυπα. Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί είναι η λεπτομέρεια στο χώρο και στα textures. Το αμέσως επόμενο είναι το animation, που μοιάζει βγαλμένο από FPS της προ Half Life 2 εποχής. Δεν είναι απλά άχαρο ή αδιάφορο, είναι αφύσικο. Οι κινήσεις των χαρακτήρων είναι άγαρμπες και συνήθως δεν έχουν σχέση με αυτά που λένε -περιορίζονται στο να κουνάνε νευρικά τα χέρια τους, να κοιτούν δεξιά και αριστερά και να γυρνούν το κεφάλι. Αυτή η παρατήρηση αφορά αποκλειστικά τα cutscenes και τους διαλόγους και όχι το σύνολο της κίνησης των μοντέλων (π.χ. μάχη), όπου το αποτέλεσμα είναι αρκετά φυσικό. Τα facial expressions χωράνε επίσης πολλή συζήτηση, με το κακό lip synching να είναι το βασικότερο πρόβλημα.
Τα πρόσωπα μοιάζουν χωρισμένα στα δύο, με το πηγούνι, τις γνάθους και τους βολβούς των ματιών να κινούνται μα τα φρύδια να είναι σχεδόν πάντα ακίνητα και τα χείλη να μην αλλάζουν έκφραση. Παρόλα αυτά είναι πολύ λεπτομερή και αντικειμενικά είναι καλύτερα από τα περισσότερα μοντέλα σε RPG. Το ζήτημα είναι πως τα χέρια, τα πόδια, το πρόσωπο, κινούνται τόσο ασυντόνιστα και τόσο προκάτ που κάνουν το τελικό αποτέλεσμα ακόμα και απωθητικό. Κάποιος μπορεί αρχικά να βρίζει τον Adam, μετά να γίνεται αμυντικός και στο τέλος φιλικός, και σε αυτή την πορεία όχι μόνο να μην έχει αλλάξει έκφραση και γλώσσα του σώματος μα καμία φάση να μην ξεχωρίζει από την άλλη - ή να αντικατοπτρίζει κάτι συγκεκριμένο… Εδώ θα πρέπει να γίνει ένας διαχωρισμός. Κάτι τέτοιο είναι κατανοητό όταν ο παίκτης μιλά με περαστικούς, μα είναι ιδιαίτερα εμφανές όταν κάνει διάλογο με δευτερεύοντα πρόσωπα στα πλαίσια ενός quest. Οι κύριοι χαρακτήρες αντιθέτως, που ο παίκτης θα βλέπει ξανά και ξανά, είναι αρκετά πιο φροντισμένοι ενώ ένας κομβικός διάλογος αλλά με δευτερεύοντα χαρακτήρα είχε τόσο ζωντανή και σωστή ηθοποιία που ο γράφων δε διάβαζε καν τις πληροφορίες του παιχνιδιού (περισσότερα σε αυτό παρακάτω).
Το πρόβλημα εμφανίζεται σε τόσο διαφορετικό βαθμό που δε μπορεί να υπάρξει ενιαία κρίση -πόσο μάλλον στο πλαίσιο ενός preview. Και κάνει το animation του Mass Effect 2 να φαίνεται ακόμα καλύτερο. Ένα άλλο μεγάλο πισωγύρισμα είναι η αλληλεπίδραση με το περιβάλλον. Αν κάτι δεν έχει σχεδιαστεί για χρήση ή μετακίνηση (π.χ. κιβώτια) δεν αλλάζει θέση, τέλος! Ο Jensen θα πυροβολήσει μπουκαλάκια εργαστηρίου ή βιβλία που θα γεμίσουν τρύπες μα ούτε που θα κουνηθούν, (αλλά μια ραγισμένη τζαμαρία είναι πολύ εντυπωσιακή), θα σκοντάψει σε κουβάδες με ροδάκια καρφωμένους στο πάτωμα και θα ποδοπατήσει αληθοφανέστατες μεν, ξεροκέφαλες δε σακούλες σκουπιδιών. Μισό λεπτό, οι σακούλες στο Deus Ex 1 δε σκίζονταν;
Δεν είναι όλα μαύρα όμως -για την ακρίβεια είναι σέπια ανάκατη με φώτα νέον. Η καλλιτεχνική διεύθυνση του παιχνιδιού είναι ΤΕΛΕΙΑ. Πετυχαίνει πλήρως όσα είχαν αναφερθεί στο προηγούμενο preview, είναι απόλυτα ταιριαστή με την ατμόσφαιρα και τον κόσμο του παιχνιδιού και είναι άνετα μια από τις καλύτερες στο είδος, έπαινος που εδώ ταιριάζει 100%. Από το γνήσιο cyberpunk των δρόμων του Detroit μέχρι τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις και τα γραφεία της Sarif Industries, τίποτα δεν ήταν επαναλαμβανόμενο, αδιάφορο ή αταίριαστο, παντού κυριαρχεί ένας αέρας μοναδικότητας και η λεπτομέρεια είναι απίστευτη. Τεχνικά, το παιχνίδι τρέχει πολύ ικανοποιητικά σε αδύναμα μηχανήματα και, με το τελικό φινίρισμα, αναμένεται να είναι κόσμημα σε high-end συστήματα. Αν υπάρχει κάτι που ίσως ενοχλήσει κάποιους είναι κάποιες μεταλλικές αντανακλάσεις, μα περισσότερα για αυτό τον Αύγουστο.
Και τώρα πάμε στην ουσία. Εδώ, το Human Revolution προσφέρει αυτά ακριβώς που περίμενε ακόμα και ο πιο απαιτητικός οπαδός της σειράς. Μιλώντας αυστηρά για το τι είδαμε στο preview, οι περιοχές ήταν πολύ μεγάλες και ο σχεδιασμός τους ιδανικός. Θέλετε να περάσετε μια κλειδωμένη πόρτα; Βρείτε τον κωδικό σε κάποιο e-mail ή datapad. Ή χακάρετε την κλειδαριά με το hacking augmentation. Ή περάστε από τους αεραγωγούς. Ή βρείτε άλλη είσοδο, είτε κρυφή είτε φανερή. Το παιχνίδι όχι μόνο δεν περιορίζει, όχι μόνο δεν καλουπώνει, μα απεναντίας επιβραβεύει με διάφορους τρόπους τον περίεργο και αντισυμβατικό παίκτη. Δεν υπάρχουν αδιέξοδα, μόνο κρυφές λύσεις και συνέπειες. Ο γράφων ολοκλήρωσε μεγάλο μέρος του preview, καθαρά από επιλογή του, χωρίς να σκοτώσει και χωρίς να γίνει αντιληπτός (κινούμενος σε περιοχές που θα έκαναν το Μέγα Νίντζα να βάλει τα κλάματα από τη χαρά του, με όλες τις δυνατότητες που προσέφεραν), χωρίς να κάνει πουθενά καμία παραχώρηση στην προσέγγισή του.
Από την άλλη, όταν θέλησε να δοκιμάσει το σύστημα μάχης, υπήρχε τρόπος να ξεπεραστούν όλα τα εμπόδια δια της βίας, αλλά και να ολοκληρωθεί η αποστολή χωρίς stealth και hacking -με τις αντίστοιχες συνέπειες και προϋποθέσεις στην εκπλήρωση των αποστολών βέβαια. Το ίδιο μη γραμμικές είναι και οι αποστολές. Ο παίκτης συναντά τμήματά τους χωρίς να γνωρίζει περί τίνος πρόκειται ή να τις έχει ξεκινήσει (ίσως μάλιστα να καταστρέψει και μερικές), βρίσκει παντού στοιχεία για οτιδήποτε, και αν αποφασίσει να ασχοληθεί μπορεί άνετα να το κάνει ενεργοποιώντας τες στην πορεία. Δεν ξεκαθάρισε πάντως το πώς αλληλοεμπλέκονται side και main missions, ούτε το πόσο μακροχρόνιες και σημαντικές συνέπειες έχουν, αλλά ξεκαθάρισε (με τον άσχημο τρόπο) το ότι λίγα πράγματα θα είναι όπως φαίνονται. Υπάρχει επίσης πολλή ζωή και εκτός journal και πολλά μυστικά, ενώ ο σχεδιασμός είναι απόλυτα στιβαρός και με τεράστιο βάθος.
Και, με κάθε επιφύλαξη, μερικά πράγματα για τους υπόλοιπους μηχανισμούς. Το stealth είναι υλοποιημένο εξαιρετικά, με augmentations και stealth takedowns με το πάτημα ενός πλήκτρου. Σε πρώτη εικόνα, το ΑΙ φάνταζε πρωτόγονο, με εχθρούς που έβλεπαν σε τόξο 160 μοιρών και μέχρι 10 μέτρα και μη μιλήσουμε για την ακοή τους, όπου ο Adam έδερνε κάποιον πίσω τους χωρίς να καταλάβουν τίποτα. Στην πορεία αποδείχτηκε πως η κάθε κατηγορία εχθρών έχει διαφορετική αντίληψη. Ένα μέλος συμμορίας ξεγελιέται εύκολα ενώ ένα μέλος ειδικών δυνάμεων αντιδρά με το παραμικρό. Στις μάχες αντιδρούν πολύ καλά, αναζητώντας κάλυψη, ψάχνοντας το χώρο γύρω τους και καλώντας ενισχύσεις. Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο να ακολουθήσουν περίπλοκες διαδρομές διασχίζοντας σκάλες και πόρτες για να εξετάσουν ένα πεσμένο σύντροφό τους. Η συμπεριφορά των όπλων δε φτάνει αυτή ενός hardcore FPS τύπου ARMA μα είναι αξιοπρεπέστατη, αν και οι διόπτρες έχουν κάπως μικρό βεληνεκές. Το σύστημα persuasion γίνεται μέσω augmentations που αντιλαμβάνονται τις φερομόνες που εκκρίνει ο συνομιλητής (Α, Β, Ω) και μπορεί να εκκρίνει τις κατάλληλες ώστε να τον επηρεάσει. Ο κίνδυνος είναι πως μια φερομόνη αλληλεπιδρά με δύο, οπότε δεν είναι τόσο απλοϊκό σύστημα. Στην πραγματικότητα είναι πολύ ενδιαφέρον και είναι ένας άλλος τρόπος ανάγνωσης του άλλου. Και, σα δωράκι στους οπαδούς, τα διαφορετικά πυρομαχικά επέστρεψαν θριαμβευτικά.
Ποια είναι λοιπόν τα ουσιαστικά θέματα του Deus Ex: Human Revolution; Στον τεχνικό τομέα δύο: το animation στους διαλόγους και στα cutscenes (όχι κατά το ίδιο το παιχνίδι) και η αλληλεπίδραση με το περιβάλλον. Το πρώτο, αν και βλάπτει την αληθοφάνεια, είναι κάτι που με καλή διάθεση προσπερνάται και δεν είναι μόνιμο φαινόμενο. Το δεύτερο είναι περισσότερο ουσιαστικό μα δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί ακόμα και σε κορυφαίους τίτλους -απλά φαντάζει πιο άσχημα σε ένα τίτλο Deus Ex. Όλα τα υπόλοιπα στοιχεία του τίτλου μοιάζουν βγαλμένα από τα γλυκύτερα όνειρα των φίλων του είδους. Εντελώς ελεύθερο gameplay, καταπληκτικό level design, αληθοφανής κόσμος, ηθικά δύσκολο σενάριο, εκπληκτική ατμόσφαιρα και art direction… Ένα γνήσιο Deus Ex!
Ένας τίτλος που περιμένω πως και πως μετά το ανεπανόρθωτο σκάλωμα που έφαγα με το πρώτο Deus Ex, και την (σχετική) απογοήτευση από το Invisible War.
Ιδίως με αυτά που έχω διαβάσει, πως δηλαδή το Human Revolution τελειώνει ακριβώς εκεί που ξεκινάει το πρώτο μέρος της σειράς, τότε κάτι μου λέει πως θα γίνει πανικός.
"...με εχθρούς που έβλεπαν σε τόξο 160 μοιρών και μέχρι 10 μέτρα"
Accurate real-time enemy field of vision calculation, μόνο από το Enternity.gr!
Αυτή η Square τα τελευταία χρόνια... Τι να πω; Τόσο πολύ θέλει να μοιάσει στην Ubisoft; Πόσες χαμένες ευκαιρίες θα έχει πια; Τουλάχιστον η Ubi έβγαλε και ένα Assasin's (μέχρι να το ξεπατώσει κι αυτό, σιγά σιγά).
Πάντως, η δική μου εμπειρία με τη σειρά είναι από το 2, το οποίο είχε αρκετά bugs στο PC και δεν κατόρθωσα ποτέ να προχωρήσω πολύ. Ίσως το 3 να είναι καλή περίπτωση, σε μία καλή τιμή και σε περίοδο που δεν θα έχω κάτι άλλο να παίξω.
Η κεντρική ιδέα είναι πολλά υποσχόμενη, αν και όχι τόσο πρωτοποριακή πια όσο όταν έκανε την πρώτη του εμφάνιση.
lovesfool δε διαφωνώ - το βραβείο bug στο Invisible War το κερδίζει ένα πρόβλημα όπου, κολημμένος ανάμεσα σε δύο βράχου,ς πηδούσα για να ξεκολλήσω μέχρι που κάποια στιγμή πήδηξα και...απογειώθηκα. Έφτασα τόσο ψηλά που έβλεπα την πίστα σε top down και συνέχιζα. Η εμπειρία σου με τη σειρά αφορά το πιο αδύναμο μέρος της που δέχτηκε σκληρή κριτική από τη fanbase
Το Human Revolution σκέψου το σαν ένα Deus Ex 1 με σύγχρονο τεχνικό τομέα - μου έβγαλε ακριβώς αυτό το feeling. Αν δεν έχεις ασχοληθεί μαζί του, πίστεψέ με δε θα χάσεις.
Φένεται αξιόλογος τίτλος, το μονο που μένει είναι να δούμε την πλήρη έκδοση
Ευελπιστω σε τπτ λιγοτερο απο μια παιχνιδαρα!