Αγαπητέ χρήστη, παρατηρήσαμε οτι έχεις ενεργοποιημένο Ad Blocker.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity
Διαγωνισμός Just Cause 4 - Οι διαγωνισμοί με δώρα videogames συνεχίζονται στο Enternity και αυτή τη φορά χαρίζουμε 5 αντίτυπα PS4 και Xbox One για το Just Cause 4. >>
* ";

Το κριτήριο σας πρέπει να ειναι τουλάχιστον 3 χαρακτήρες

Μουσική δωματίου: Questing πλαγίως

*
Την εβδομάδα που πέρασε, η πιο έντονη συζήτηση στο Facebook Group του Enternity βασίστηκε στην ιδιαιτερότητα των side quests που συναντούμε στο The Witcher 3, ιδιαιτερότητα που είναι, παραδοσιακά, εξαίρεση. Με αυτήν την κουβέντα ως αφορμή, η συντακτική ομάδα βάζει κάτω σκέψεις για τα side quests και το ρόλο τους, στο νέο κείμενο της στήλης "Μουσική δωματίου".

Έκτωρ Αποστολόπουλος
Ανήκω στην κατηγορία ανθρώπων που λατρεύει τα καλοστημένα side quests και την ολοκλήρωσή τους. Σε καμία περίπτωση δεν με λες map-clean-addict ο οποίος κυνηγάει να σκοτώσει δέκα λύκους ή να μαζέψει 20 αυγά κότας, αλλά αν η ιστορία πίσω από τα αυγά είναι καλοστημένη, θα το εκτιμήσω. Και δεν χρειάζεται απαραίτητα να υπάρχει κάποια συγκλονιστική υπόθεση από πίσω, γιατί στον κόσμο ενός μικρού side quest τη διαφορά μπορεί να τη κάνει και ένας απλός χαρακτήρας. Tόσο απλός, όσο και ένα χέρι που βγαίνει από μία τουαλέτα και έχει ως όνομα τρία ερωτηματικά. Μπορεί οι χάρες που σου ζητούσε αυτός ο χαρακτήρας στο The Legend of Zelda: Majora’s Mask να μην επηρεάζουν τη βασική ιστορία, αλλά ο ίδιος συνέβαλε στην όλη ατμόσφαιρα με την παράξενη όψη του μέσα σ’ έναν αντικειμενικά παράξενο κόσμο. Θα άλλαζε κάτι στη συνολική αξία του παιχνιδιού; Όχι, αλλά όπως είπα και πιο πάνω, μπορώ να εκτιμήσω μια απλή, διασκεδαστική παρουσία, όσο και ένα μεγαλύτερο side quest chain όπως στην περίπτωση του Long Sword στο The Legend of Zelda: Ocarina of Time.

Όταν δεν με γεμίζουν, απλά δεν τα κάνω. Στη περίπτωση του Assassin’s Creed Odyssey, υπήρχαν πολλές τέτοιες στιγμές. Εντελώς διαφορετικό παιχνίδι, με εντελώς διαφορετικό μέγεθος. Από ένα σημείο και μετά, τα απλά side quests τα προσπερνούσα, λόγω της αίσθησης της επανάληψης. Μετά από 100 ώρες και πλην των μεγάλων ιστοριών που έτρεχαν παράλληλα, μπορώ να πω ότι περισσότερο εξερευνούσα το χάρτη λόγω του ενδιαφέροντος που είχα σχετικά με την παρουσίαση της αρχαίας Ελλάδας, παρά εξαιτίας κάποιων side quests που με ωθούσαν να επισκεφθώ π.χ. τη Θάσο. Από ένα σημείο και μετά προσπερνούσα τις ενδείξεις για κάποιο μικρό quest, γιατί πολύ απλά είχα κάνει παρόμοιες αποστολές. Άλλαξε κάτι σε αυτό που αποκόμισα από το παιχνίδι γενικότερα; Όχι ιδιαίτερα, γιατί, άλλωστε, η Ubisoft σού δίνει τη δυνατότητα να ολοκληρώσεις σχετικά άνετα τις βασικές ιστορίες, χωρίς να μπεις σε ψυχαναγκαστική λογική map cleaning.

Αλλά συνεχίζω να θεωρώ ότι τα side quests μπορεί να μη μου «ασχημαίνουν» τα παιχνίδια με τα οποία καταπιάνομαι, αλλά έχουν τη δυνατότητα να μου τα ομορφαίνουν. Ακόμα και άμα μιλάμε για μία σκληροπυρηνική περίοδο grinding (με ψυχαναγκαστικές τάσεις ενδεχομένως) όπως όταν ασχολήθηκα πολύ με το World of Warcraft. Μία ολόκληρη μέρα είχα καταπιαστεί με την ολοκλήρωση του side quest «You Are Rakh'likh, Demon», όταν, χωρίς κανένα συγκεκριμένο λόγο, αποφάσισα ξαφνικά να δω τι μου είχε δώσει εκείνος ο NPC τυχαία και το κουβαλούσα στο quest list για πάμπολλους μήνες. Σ’ ένα άκρως hardcore και ανταγωνιστικό περιβάλλον MMO, αυτή η παράπλευρη ιστορία με το δαίμονα μού φρέσκαρε την εμπειρία, μου έδωσε μια ευχάριστη νότα στην καθημερινότητά μου με το WoW. Η συνολική επιρροή του quest αυτού στο σύνολο του τίτλου και των όσων αποκόμισα ισούται μάλλον με 0,01%. Παρ’ όλα αυτά, για κάποιο λόγο, ακόμα το θυμάμαι το συγκεκριμένο side quest, ανάμνηση η οποία πηγάζει από μία περίοδο που το μόνο που με ένοιαζε στο gaming ήταν τα raids και η αρένα. Το πόσο σημαντική είναι αυτή η αίσθηση μέσα από ένα (ως προς το σύνολο) ασήμαντο γεγονός, μπορεί να το κρίνει ο καθένας μόνος του, βάση των τίτλων με τους οποίους ασχολείται. Εγώ πάντως, τις παράλληλες «ιστοριούλες», όταν έχουν να σου πουν κάτι, τις εκτιμώ και με το παραπάνω.

Δημήτρης Βασιλάκης
Χαίρομαι απεριορίστως που το παρόν θέμα με πετυχαίνει στη φάση που παίζω Assassin’s Creed Odyssey, αλλιώς θα σας έγραφα για τα side quests που έκανα σε παιχνίδια καμία δεκαετία πίσω, μιας και κάπου τότε τοποθετώ την τελευταία φορά που ασχολήθηκα ενδελεχώς με το άθλημα. Αλλά το Odyssey μού τα φρέσκαρε όλα και με έφερε εκεί που θυμάμαι ότι ήμουν πάντοτε. Εν ολίγοις δεν κάνω εγώ για πολλά open world games με side quests. Ο λόγος; Δεν θα τελειώσω ποτέ, μιας και από τη μία το short attention span μου ώρες-ώρες και από την άλλη ο ψυχαναγκασμός να τα κάνω όλα δημιουργούν μια υπέροχη σαλάτα. Η οποία όμως στο μυαλό μου βγάζει νόημα. Κάπως. Ίσως.

Ας το θέσουμε με παράδειγμα. Θα γίνει αναφορά στο Odyssey, κατά το δυνατόν χωρίς spoiler. Φεύγω λοιπόν από τις Θερμοπύλες με το καραβάκι μου, να πάω στην Άνδρο, για το main quest. Εκεί που πλέω στον Ευβοϊκό Κόλπο διάφορα σκανδαλιστικά θαυμαστικά εμφανίζονται μπροστά μου. Αντιστέκομαι, αλλά μόλις βλέπω ένα πάνω από Chalkis, θυμάμαι κάτι ούζα που είχα πιει εκεί, δένω το πλοίο στον μόλο, ξεκινάω και, να μην τα πολυλογούμε, πρώτα τελείωσα όλη την Εύβοια, έκανα μια βόλτα βόρειες Σποράδες, Σέριφο, Σίκινο και Ύδρα, θυμήθηκα ότι είχα ξεχάσει κάτι Φωκίδα και 5 μέρες μετά έφτασα τελικά Άνδρο. Μην το κάνετε όπως εγώ, να πάτε στην Άνδρο πρώτα όταν σας το πούνε.

Τι με γοητεύει σε ένα side quest; Να θέλω να δω τι θα γίνει παρακάτω, να με σπρώχνει να προχωρήσω, αλλιώς θα παρατήσω το chain στη μέση και θα πάω για βρούβες. Τι με ξενερώνει; Όταν έχουν άκυρο τέλος, που οι συγγραφείς νόμισαν ότι είναι δραματικό, όταν ακολουθεί τη μόδα (απομιμήσεις δημοφιλών σίριαλ), όταν τελικά δεν με γεμίζει. Το Odyssey έχει φοβερά side quests, έχει και φοβερά κακά side quests. Να το κλείσω λοιπόν απαντώντας και στο αιώνιο ερώτημα, πρώτα quest ή side; Κύριοι και κυρίες εγώ τα κάνω όλα ταυτόχρονα πάντα. Μικρότερος έκανα το main, αλλά το ξεπέρασα γρήγορα.
 
  • Για να μπορέσετε να προσθέσετε σχόλιο θα πρέπει πρώτα να έχετε κάνει login
    • Konstasos
    • Για όσες εταιρείες βλέπουν το engagement ως προτεραιότητα, καμία ελπίδα. Ειδικά στη Ubisoft, αν υπάρχουν δημιουργοί που επιμένουν στην ιδέα ποιότητα>ποσότητα, φαντάζομαι ότι αντιμετωπίζονται ως οι ρομαντικοί της παρέας, που ζουν στο δικό τους συννεφάκι και τους περιμένουμε να κατέβουν στην καπιταλιστική πραγματικότητα, μπας και ανέβουν καμιά θέση στην εταιρική ιεραρχία. Δεν έχει νόημα να ψάχνουμε αν πληρούνται τα κριτήρια για να θεωρηθεί καλό ένα side quest και το αν υπάρχουν τέτοια τέλος πάντων, από τη στιγμή που δεν δίνεται η δέουσα προσοχή στα side quests. Δεν υπάρχει καν προσπάθεια, ώστε να βάλουμε κάτω το αποτέλεσμα και να το αξιολογήσουμε.

      Το θέμα είναι πολύπλευρο αν πιαστεί από τη ρίζα, διότι στην περίπτωση της Ubi, που είναι και η επιτομή του φαινομένου, η επιλογή αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο ενός επιχειρηματικού μοντέλου με αυστηρό χρονοδιάγραμμα κυκλοφοριών και δεσμεύσεις από τους game directors γι' αυτό το πολυαγαπημένο engagement, επομένως και μεγάλο περιορισμό δημιουργικών πειραματισμών κατά την ανάπτυξη. Κάπου εκεί παίρνει η μπάλα και τα side quests. Αυτό το μοντέλο έχει ρίσκο σε βάθος χρόνου, γιατί είναι εύκολο κάποια στιγμή να βυθιστείς στο συνεχές κυνήγι του άμεσου κέρδους και των deadlines, και να κάψεις franchise χωρίς να το καταλάβεις. Αντίθετα με το μοντέλο της CD Projekt για παράδειγμα, που το ρίσκο είναι περισσότερο βραχυπρόθεσμο, στο πλαίσιο του «παραμερίζω το άμεσο κέρδος για να χτίσω σφραγίδας ποιότητας».

      Επειδή λοιπόν τα τυποποιημένα side quests είναι ένας από τους τελευταίους κρίκους μιας μεγάλης αλυσίδας, δεν πιστεύω ότι θα αλλάξει κάτι. Το κοινό πρέπει, σε πρώτη φάση τουλάχιστον, να μιλήσει με το πορτοφόλι του και δεν θα το κάνει. Και φυσικά δεν εννοώ να σταματήσει να αγοράζει τίτλους, αλλά να σταματήσει να τρέφει τον παράγοντα engagement με in-game συναλλαγές. Κάποιοι ικανοποιούν με τον όγκο και ποιότητα «τόσο όσο» (πρέπει να έχετε κάποιο inside joke για τα 7άρια που δικαίως έχετε ρίξει στα ΑΑΑ της Ubi τα τελευταία χρόνια και το Division 2 έκανε χαλάστρα), κάποιοι με πιο μαζεμένους και ανάλογα προσεγμένους κόσμους. Εφόσον εξακολουθεί να υπάρχει ζήτηση και για τα δύο, εγώ το βλέπω ως αλληλοσυμπλήρωση.

      • yaponvezos
      • Η κατεύθυνση είναι συνειδητή από τη στιγμή που η εταιρεία επιμένει να επενδύσει σε εργαλεία αυτοματισμού, μόλις ζοριστεί σε τέτοιο θέμα σού «θυμίζει» πως "games are supposed to be fun" και δεν χάνει ευκαιρία να πει πως δεν προσπαθεί να πει τίποτα, δεν προσπαθεί να περάσει κανένα μήνυμα. Είναι το αιώνιό μου παράπονο και έρχεται δεύτερο μόνο σε σχέση με το παράπονο που έχω για τον τρόπο με τον οποίο απαντά η Ubisoft σε τέτοιες περιπτώσεις, σαν όλοι μας να παίρνουμε ναρκωτικά, με σιγουριά ότι ανν άκουγε λίγο παραπάνω σε αυτό το. θέμα, αν άκουγε εμάς, θα πήγαινε για φούντο η εταιρεία.

        Εκεί είναι που σιγουρεύεσαι ότι υπάρχει μεγάλο disconnect.

        • Konstasos
        • "Games are supposed to be fun". Ελπίζω τουλάχιστον να το λένε χωρίς να το πιστεύουν. Γιατί αν το πιστεύουν οι ίδιοι οι δημιουργοί αυτό, το πρόβλημα είναι σοβαρότερο απ' όσο υπολογίζουμε. Τρομερά υποτιμητική ατάκα, που συμβάλλει και στην κακή εκπαίδευση της κοινότητας. Στην ουσία μοιάζει με επιχείρημα κάποιου που θέλει να απομονώσει το gaming από τις άλλες μορφές τέχνης.

    • Geovra
    • Νομιζω οτι τα sidequests στο Witcher 3 ειναι ο ορισμος πως πρεπει να γινονται...ουσια,πλοκη,διευρηνση της ιστοριας και οχι ανουσιο grinding fetching...μακαρι να τους αντιγραψουν ολοι σε αυτο το κομματι και οχι μονο ...

    • PORTAL
    • Τα side quests πρεπει να φτιαχνονται με μερακι. Αλλιως ασ'τα να πανε. Λιγοι developers βαζουν μερακι σε ενα κομματι του παιχνιδιου που δεν κρινεται απο κανεναν το ιδιο αυστηρα με το main story. Και δεν τους αδικω οταν ακουω ποσο παραλογα ωραρια υπομενουν. Καλα, το Witcher 3 ωριμασε σαν το κρασι, τι να λεμε τωρα.

Μείνε ενημερωμένος

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΕΟ ΜΑΣ, ΚΑΝΕ ΤΩΡΑ ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER ΤΟΥ ENTERNITY.GR!