Αγαπητέ χρήστη, παρατηρήσαμε οτι έχεις ενεργοποιημένο Ad Blocker.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity

Το κριτήριο σας πρέπει να ειναι τουλάχιστον 3 χαρακτήρες

Μουσική δωματίου: Questing πλαγίως - Σελίδα 4

Κωνσταντίνος Καλκάνης
Περί side-quests ο λόγος αυτήν την εβδομάδα, και αν μη τι άλλο είναι ένα θέμα που αν και έχει «ψωμί», δεν αναφέρεται όσο θα έπρεπε κατά την άποψή μου. Όταν μιλάμε για side quests/missions το μυαλό πηγαίνει απευθείας στα RPG και όχι άδικα, αν και με την ανάμειξη των ειδών (πάμε όλοι μαζί με το 3: «ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ RPG») το βλέπουμε αρκετά συχνά πλέον και σε τίτλους που δεν τους λες και «καθαρά» RPG. Τα side quests, όπως προδίδει και το όνομά τους, αν και δεν είναι αναγκαία, είναι αυτά που θα δώσουν ζωή στον κόσμο του τίτλου και θα μας κάνουν να αισθανθούμε ότι είμαστε μέρος ενός συνόλου, πως δεν περιστρέφονται τα πάντα γύρω από εμάς.
Συνήθως, δηλαδή, γιατί υπάρχουν περιπτώσεις που πράγματι τα πάντα περιστρέφονται γύρω μας και τα side quests δεν είναι και με τη σέσουλα. Η From Software μάς χαιρετάει στο βάθος. Που είχαμε μείνει; Α, ναι. Μέρος ενός συνόλου, λοιπόν, και κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι η κατάσταση, άσχετα από το αν οι περισσότεροι δημιουργοί τα χρησιμοποιούν ως έναν τρόπο απλά και μόνο για φουσκώσουν τεχνητά τη διάρκεια του τίτλου τους. Ο Ηλίας Παππάς αναφέρθηκε σε ένα συγκεκριμένο του The Witcher 3, το οποίο δυστυχώς δεν είναι αντιπροσωπευτικό της σκηνής, γιατί κακά τα ψέματα η δουλειά των Πολωνών δεν είναι αντιπροσωπευτική της βιομηχανίας γενικότερα. Πολύ δυστυχώς. Γενικότερα, είναι πολύ λεπτή η ισορροπία που πρέπει να τηρηθεί όσον αφορά το συγκεκριμένο κομμάτι, αφού θα πρέπει αφενός μεν να πέσει δουλειά και να δημιουργηθεί ένας κόσμος με χαρακτήρες που έχουν τη δική τους ιστορία, τις δικές τους ζωές, έστω και αν τα side quests είναι ένα μικρό παράθυρο σε αυτές. Θα πρέπει να προσφέρουν τον τρόπο να μπορέσει ο παίκτης να εξελιχθεί, να παιδευτεί και εν τέλει να αποκτήσει αυτό που χρειάζεται για να συνεχίσει στο quest του, είτε αυτό είναι αντικείμενα, είτε XP/levels και πάει λέγοντας. Τέλος, θα πρέπει να γίνεται με τέτοιον τρόπο και με τέτοια συχνότητα ούτως ώστε να μην πέσουν στην παγίδα της χρήσης των side missions για overlevelling, ούτε απλά και μόνο για χάρη του «να κάνουμε side quests» και αυτό πηγαίνει στους παίκτες αλλά και τους δημιουργούς. Και ένα μικρό παράδειγμα από τα δύο τελευταία Assassin’s Creed. Στο Origins, για παράδειγμα, τα τελευταία bosses έφευγαν κυριολεκτικά με 3 hit, και στο Odyssey αν κάνω ακόμα ένα side quest που απλά πρέπει να πάω να παραδώσω κάτι στα 250 μέτρα, θα αρχίσω να σκέφτομαι πως δεν μιλάμε για την ιστορία των ασσασσίνων αλλά των κούριερ. Είχαμε κούριερ στο Fallout New Vegas. Φτάνει.

Λεωνίδας Μαστέλλος
Έχω περίεργη σχέση με τα side quests. Για κάποιο λόγο θεωρώ ότι με αποσπούν από το κεντρικό στόρι και όχι με την καλή έννοια (ναι ξέρω ότι αυτός είναι ο στόχος). Τις περισσότερες φορές «φοβάμαι» να ασχοληθώ μαζί τους. Είτε γιατί η ενασχόληση μαζί τους σπάει το ρυθμό της βασικής ιστορίας είτε γιατί πολλές φορές είναι ανούσια και βαρετά. Εργαλεία για να κομπάζουν οι δημιουργοί για τις πολλές ώρες gameplay που προσφέρει ο τίτλος τους. Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, αλλά ας μη λέμε διαρκώς τα προφανή.

Επίσης με αγχώνουν. Είναι συνήθως πάρα πολλά και έχω πάντα το φόβο ότι δεν πρόκειται να τα βρω και να τα ολοκληρώσω όλα και κατά συνέπεια έχω διαρκώς την αίσθηση του ανολοκλήρωτου. Αλλά ακόμα και έτσι να μην αισθανόμουν, τα side quests σπάνια με ιντριγκάρουν να ασχοληθώ μαζί τους. Γιατί να πάω να μαζέψω 100 κομμάτια ενός αντικειμένου, γιατί να πάω να βρω και να φέρω το οτιδήποτε στον οποιονδήποτε, βαρετό, ειδικά όταν δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος. Σίγουρα τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά αν οι δευτερεύουσες αποστολές κατάφερναν να προσφέρουν και να συμπληρώσουν στην κεντρική ιστορία, αν αναδείκνυαν μικρότερους χαρακτήρες, αν παρουσίαζαν ενδιαφέροντες μηχανισμούς στο gameplay. Τις περισσότερες φορές είναι ανούσια γεμίσματα και τίποτα παραπάνω. Και ίσως για αυτό το αίσθημα του ανολοκλήρωτου που ανέφερα παραπάνω να έχει σταματήσει να με ενοχλεί όσο παλαιότερα. Άλλωστε γιατί να αφιερώσω χρόνο σε κάτι που συνήθως δεν το αξίζει, δεν πρόκειται να με «γεμίσει». Δεν τα αγνοώ πλήρως (άλλωστε πάντοτε υπάρχει η ελπίδα για κάτι ενδιαφέρον), αλλά δεν θα λιώσω κιόλας.

Πλάτων Πέππας
Side missions. Το αλατοπίπερο των open world games και όχι μόνο. Οι αποστολές, στις οποίες ο σεναριακός αντίκτυπος είναι μικρότερος και όπου οι προγραμματιστές μπορούν να βγάλουν μεράκι και να εξαντλήσουν τη δημιουργικότητά τους. Δυστυχώς, δεν το κάνουν όλοι. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, οι δημιουργοί δεν εκμεταλλεύονται την ευκαιρία που τους δίνεται και συναντάμε βαρετά side quests που δεν κεντρίζουν το ενδιαφέρον του παίκτη, έχοντας μπει απλά για να μπουν και να αυξήσουν τις ώρες που οι παίκτες -πιθανώς- θα επενδύσουν στο τίτλο τους.

Ευτυχώς υπάρχουν και εξαιρέσεις. Σαν την αποστολή του The Witcher 3 που περιέγραψε ο Ηλίας Παππάς στο αρχικό post στο Enternity Game Room. Ή σαν οποιοδήποτε τίτλο της Rockstar. Όπου ακόμα και αν τα side quests είναι σαφώς πιο ασόβαρα από το κυρίως campaign, επιτρέπουν στον παίκτη να σχηματίσει καλύτερη άποψη για τον κόσμο του εκάστοτε παιχνιδιού και το βάθος του. Να νιώσει περισσότερο αυτήν τη τρέλα που μπορούν να περιέχουν τα videogames. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το «πλατινάρισμα» ενός τίτλου δεν θα πρέπει σε κανένα σημείο να θυμίζει αγγαρεία. Αλλιώς δεν θα μπαίναμε καν στον κόπο. 
5 ΣΧΟΛΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Μείνε ενημερωμένος

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΕΟ ΜΑΣ, ΚΑΝΕ ΤΩΡΑ ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER ΤΟΥ ENTERNITY.GR!