Το κριτήριο σας πρέπει να ειναι τουλάχιστον 3 χαρακτήρες

Vampyr Review

  • ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

    Dontnod Studio

  • ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ

    Focus Home Interactive

  • ΔΙΑΝΟΜΗ

    IGE

  • PEGI

    18+

  • ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
Vampyr Review
Μετά το τέλος του Vampyr οι σκοτεινές σκέψεις είναι δεδομένες. Σχεδόν τα πάντα βέβαια λαμβάνουν χώρα στο σκοτάδι κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού οπότε, θεωρητικά, ταιριαστή η κατάληξη. Μόνο που όσο κι αν δεν αντέχει το φως ο Dr. Jonathan Reid, τόσο το χρειάζεται η Dontnod του Remember Me και του Life Is Strange. Δεν είναι ότι δεν έχει παλέψει για αυτό κιόλας. Στο Vampyr ο παίκτης κάνει βουτιά στο μεσοπολεμικό Λονδίνο, με την κοινωνία να προσπαθεί να σταθεί με τις πληγές που άφησε πίσω του ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος.  Και με το που πατά το πόδι του στην ευρύτερη περιοχή ο πρωταγωνιστής, δέχεται επίθεση από βαμπίρ (δεν λέμε «βρικόλακα» γιατί αντιμετωπίζεται ως συγκεκριμένο υποείδος στο lore του παιχνιδιού), μετατρέπεται και ο ίδιος σε κάτι που δεν καταλαβαίνει, εξέλιξη που φέρνει άμεσες και δραματικές αλλαγές στη ζωή του και την ψυχολογία του. Αναμενόμενα η περιπέτειά του συνεχίζεται με στόχο την κατανόηση της τύχης του και την αναζήτηση του βασικού υπευθύνου. Όπως ο παίκτης έτσι και ο πρωταγωνιστής εκτίθεται, σιγά σιγά, στις ιδιαιτερότητες της βαμπιρικής κοινωνίας, καθώς αυτή συνυπάρχει, διακριτικά, με την ανθρώπινη.



Ο Dr. Reid πρέπει, λοιπόν, να ανακαλύψει και να αναπτύξει τις δυνατότητές του, καθώς αναπτύσσει την κατανόησή του για τα τεκταινόμενα και τις σχέσεις του με σημαίνοντες χαρακτήρες. Οι τελευταίες επηρεάζονται σημαντικά από side quests και όλα καθορίζονται σε σημαντικό βαθμό από τις συζητήσεις με τους χαρακτήρες. Είναι ενδεικτικό πως πολλές συζητήσεις αποδίδουν ουσιωδώς σε XP, όχι μόνο σε πληροφορία, κατανόηση μιας κατάστασης και νέες, παράπλευρες και μη, υποχρεώσεις. Όπως και αν συγκεντρώνονται XP βέβαια, εντός κι εκτός μάχης, αυτά επενδύονται σε νέα skills, επέκταση των τριών μπαρών στις οποίες στηρίζονται όλα στη μάχη κ.λπ. κατά την ξεκούραση, κατά τον ύπνο του χαρακτήρα σε κάποιο καταφύγιο. Εκεί μπορεί να χρησιμοποιήσει υλικά που βρίσκει στη διαδρομή του για να βελτιώσει πυροβόλα και μη όπλα που βρίσκει ή αγοράζει, να κατασκευάσει ελιξίρια που γεμίζουν τις μπάρες και πάει λέγοντας. Το περίεργο βέβαια είναι πως η επιμονή στο levelling καταλήγει να έχει αντιστρόφως ανάλογα αποτελέσματα. Γίνεται scaling στο επίπεδο των εχθρών, ωστόσο η ψαλίδα μεταξύ του πρωταγωνιστή και των υπολοίπων όσο πάει και ανοίγει. Δηλαδή όσο πιο ψηλά φτάνετε, πληθαίνουν και τα levels που σας χωρίζουν ακόμη και από τους πιο αδιάφορους θεωρητικά εχθρούς. Η τάση αυτή δεν καταστρέφει τις μεγάλες αναμετρήσεις η αλήθεια είναι, αρκεί να αφιερώσει κανείς τον απαραίτητο χρόνο να κατανοήσει το σύστημα μάχης και να προετοιμαστεί αναλόγως. Δημιουργεί όμως κάποιες παράλογες μάχες, ειδικά με απλούς ανθρώπους, όσο οπλισμένοι κι αν είναι, κι ας έχει ο ήρωας απόκοσμες δυνάμεις. Με το respawn να είναι δεδομένο σε κάθε πέρασμα από μια ήδη γνωστή περιοχή, με τους εχθρούς να διατηρούν τον τύπο τους, τη θέση τους και τη ρουτίνα τους, η διαδικασία γίνεται ρουτίνα και για τον παίκτη, μόνο που έχει το κακώς εννοούμενο scaling να δουλεύει εναντίον του.



Τουλάχιστον το σύστημα μάχης, αν και όχι πολύ βαθύ, είναι αρκετά εγκεφαλικό. Με περισσότερες ειδικές ικανότητες από πλήκτρα, ο παίκτης καλείται να βρει ένα πλάνο που να του ταιριάζει όταν πληθύνουν πια οι επιλογές τους, ενώ πρέπει να έχει πάντα το νου του στις τρεις διαθέσιμες μπάρες. Η ενέργεια του χαρακτήρα πάντα αναπληρώνεται με την πάροδο του χρόνου, το «ταβάνι» όμως μπορεί να πέσει από συγκεκριμένα είδη επιθέσεων. Οι ειδικές ιδιότητες καταναλώνουν από την μπάρα του αίματος, η οποία αναπληρώνεται με τον προφανή τρόπο, ενώ δεν λείπει και η μπάρα αντοχής, η οποία πέφτει με κάθε είδος επίθεσης και αναπληρώνεται, αρκετά γρήγορα κατά κανόνα, όσο αποφεύγεται κάθε επιθετική κίνηση. Ακριβώς επειδή η ψαλίδα δυναμικότητας ανοίγει συνεχώς με το levelling, χρειάζεται τακτική και μέτρο στη μάχη, ειδικά δε με δεδομένο ότι δεν χρειάζονται (και για αυτό δεν υπάρχουν συνήθως) πολλοί μαζεμένοι εχθροί για να αρχίσει να ψάχνεται η κάμερα, περισσότερο αν γίνει και lock κάπου. Ισχύει πάντως ότι, σε μεγάλο βαθμό, η μάχη μπορεί να αποφευχθεί, αν επενδύσουμε καταλλήλως στο skill tree. Δεν είναι καταστροφική οδός, ακριβώς επειδή κρατά σε πιο λογικά επίπεδα το πρόβλημα με το scaling.



Βέβαια κανείς δεν έρχεται στο Vampyr για όλα τα παραπάνω, έρχεται για την υπόσχεση μιας καλής ιστορίας με μεστούς διαλόγους και επιλογές που αλλάζουν τη ροή των πραγμάτων. Ευτυχώς που είναι πετυχημένη η ατμόσφαιρα που συντηρεί περισσότερο από καθετί άλλο το οικοδόμημα της Dontnod, διότι οι αστοχίες δεν είναι απαραίτητα μεγάλες, βρίσκονται παντού όμως. Οι αλληλεπιδράσεις με άλλους χαρακτήρες δείχνουν συχνά πολλά υποσχόμενες, χωρίς αυτό να σημαίνει πάντα κάτι. Το ίδιο ισχύει και για τις επιλογές σε διαλόγους. Υπάρχει ειδική σήμανση σε επιλογές που θα έχουν κάποιου είδους επίπτωση. Άλλοτε ισχύει κάτι τέτοιο, άλλοτε όχι. Όταν ισχύει πάντως, είναι θετικό πως αν ο παίκτης τραβήξει μια συγκεκριμένη γραμμή και λογική, ηθική ή όχι, αυτή αποκλείεται να τον εξυπηρετεί σταθερά στην πράξη, όλο και κάτι θα του πάει ανάποδα αν δεν δέχεται να αναθεωρήσει σε σημεία τη συνέπεια της στάσης του. Οι πιο σημαίνουσες επιλογές αργούν να έρθουν βέβαια και είναι ευτύχημα πως τότε δεν υπάρχει ιδανική λύση. Είναι αρκετά σίγουρη για αυτό η ομάδα ανάπτυξης που δεν βάζει χρονικό περιορισμό για τις απαιτούμενες απαντήσεις του παίκτη, ο οποίος παίκτης θα καταλήξει να κοιτά την τριπλέτα, κατά κανόνα, επιλογών ελπίζοντας να καταφέρει να προτιμήσει με σιγουριά κάποια εξ αυτών, πριν δεχτεί πως απλά δεν γίνεται αυτό που ελπίζει.
 
  • Για να μπορέσετε να προσθέσετε σχόλιο θα πρέπει πρώτα να έχετε κάνει login
    • Solidarity
    • Πρόκειται για ένα αρκετά ακριβοδίκαιο review, το οποίο αναλαμβάνει τον άχαρο ρόλο να δώσει βαθμολογία στο τέλος. Με το Vampyr έχω κολλήσει πολύ άσχημα, γιατί η θεματολογία του, η ανατριχιαστική μουσική του και αυτό το στυλ του "παλιού rpg-adventure" μου φέρνει όμορφες αναμνήσεις. Δεν διαθέτει όλες αυτές τις ευκολίες των σύγχρονων παιχνιδιών, αλλά δεν με έχει πειράξει καθόλου. Είναι ένα πολύ ατμοσφαιρικό παιχνίδι και σε μια τιμή 30-35 ευρώ θα το χαρακτήριζα και διαμάντι.

      • yaponvezos
      • Μακάρι να έκανε η τιμή το διαμάντι. Τότε θα είχαμε χεστεί στο μπριγιάν.

        • Solidarity
        • Μιας και σε κάθε προϊόν υπάρχει η έννοια του value for money, η τιμή δίνει πόντους σε ένα παιχνιδι.Προφανως το vampyr δεν αξίζει 60€, όπως τα αξίζει το God of war πχ, αλλά για 30€ και κάτω θα το πρότεινα με κλειστά μάτια.

        • yaponvezos
        • Δεν θα συμφωνήσω ποτέ σε αυτό. Με τέτοιο σκεπτικό, κάθε πίνακας του Πικάσο είναι πανάκριβος, δεν έχει value for money, άρα είναι άθλιο προϊόν. Το έργο είναι το έργο. Η τιμή είναι μια έκφραση του οικονομικού συστήματος. Ούτε δίνει, ούτε αφαιρεί πόντους, δεν κάνει κάτι καλύτερο ή χειρότερο από αυτό που είναι. Και, το σημαντικότερο, ειδικά στο gaming, οι τιμές πάνε όπου να 'ναι. Αν τις παίρναμε στα σοβαρά στην αξιολόγηση θα έπρεπε να αλλάζουμε την κριτική σε κάθε πτώση τιμής. Αυτό θα ήταν παράλογο ακόμη και αν δεν ήταν τελείως μη πρακτικό.

        • Solidarity
        • Ατυχές το παράδειγμα με τον Πικάσο,μιας και αλλιώς κοστολογείται ένα έργο τέχνης που είναι μοναδικό και αλλιώς κάτι που παράγεται σε χιλιάδες αντίτυπα.Μπορει σε καποιον να μην αρεσει ο Πικασο, αλλα θα εδινε λεφτα για να τον εχει, όχι για χρηστικους λόγους, αλλά για συλλεκτικους.Η τιμη στα προϊόντα δεν είναι μια απλή "έκφραση του οικονομικού συστήματος" αλλά διαμορφώνεται από εργατοώρες, διαφημιση, υλικά που χρησιμοποιήθηκαν κλπ.Το αν είναι έργο τέχνης ένα videogame δεν απασχολεί τη βιομηχανία, και ελάχιστα απασχολεί και τους αγοραστές.Πρωτιστως λοιπόν το αγοράζουμε ως προϊόν.Δηλαδη δεν έχεις ξανακουσει κανέναν να λέει "αν πέσει η τιμή του θα το πάρω;".Ακόμη και σε ξένα μεγάλα site, το λένε : "it goes on budget price".
          Αυτό σημαίνει ότι δεν ζητάει από τον αγοραστεί να δώσει full price αλλά ζητάει λιγότερα, ώστε ο αγοραστής να παραβλέψει τα προβλήματα του game.Δε σου ζήτησε κάνεις να αλλάξεις τη βαθμολογία ανάλογα την τιμή, απλά η τιμή βοηθάει και αυτούς που αμφιταλαντεύονται να διαλέξουν.

        • yaponvezos
        • Καθόλου ατυχές. Είναι η φυσική εξέλιξη της ίδιας ακριβώς λογικής, καθώς πιέζεται προς το άκρο της. Κι ο πίνακας του Πικάσο δεν είναι για όλους τέχνη της προκοπής, για ορισμένους δεν είναι καν τέχνη. Το ότι η μοναδικότητά του ανεβάζει την τιμή του είναι θέμα πρακτικό και συγκυριακό. Αν αύριο ένας developer πει ότι, επειδή έτσι του τη βάρεσε, θα εκδώσει μόνο ένα αντίτυπο του παιχνιδιού του, αυτό αναδεικνύεται αυτόματα σε συλλεκτικό, κι ας είναι και μάπα. Το value του, συναισθηματικό και οποιοδήποτε άλλο, είναι προσωπική υπόθεση. Η αγοραία αξία όμως ορίζεται με κανόνες και οι κανόνες αυτοί εξαρτώνται από το οικονομικό σύστημα. Δεν είναι ούτε πρωτότυπο, ούτε παράξενο. Δεν είναι φυσικά περίεργο να πει κάποιος ότι θα παραβλέψει ελαττώματα αν πέσει κάτι στα χέρια σου σε καλύτερη τιμή, δωρεάν ή οτιδήποτε. Απλά θα τα παραβλέψει όμως. Δεν θα κάνει ότι δεν υπάρχουν. Άλλο αυτό, άλλο το «σε τιμή Χ ή Ψ θα το χαρακτήριζα και διαμάντι». Ο χαλαζίας δεν γίνεται διαμάντι σε ό,τι τιμή και να τον πετύχεις. Αυτό δεν μειώνει τον χαλαζία, ούτε τον εμποδίζει να θεωρηθεί όμορφος. Δεν πρόκειται να τον μεταμορφώσει σε κάτι που δεν είναι πάντως. Με αυτό το σκεπτικό διαφωνώ και διαφωνώ διαχρονικά ακριβώς επειδή το value for money είναι φοβερά σχετική έννοια που δεν έχει νόημα να κυνηγά ένα review. Έχει νόημα για τον καθένα ξεχωριστά, βάσει τσέπης, προτεραιοτήτων, γούστου, κεφιού και πολλών άλλων παραγόντων.

          Δεν θεώρησα πως μου είπες να αλλάξω βαθμολογία. Αν όμως βάλω στο ζύγι το value for money, εκ των πραγμάτων, πρέπει να παίζει ρόλο στη βαθμολογία. Κι αν παίζει ρόλο, τότε αυτή πρέπει να αλλάζει κάθε φορά που αλλάζει και η τιμή. Είναι σαν μια παλιά συνήθεια σε αξιολογήσεις αυτοκινήτων. Είχες αυτοκίνητο πόλης και Ferrari με παρόμοια τελική, σταθμισμένη βαθμολογία και φυσικά έφταιγε το "value for money" στο οποίο πάτωνε η Ferrari. Το θέμα όμως ήταν να αξιολογηθεί το αυτοκίνητο (για την ακρίβεια το θέμα ήταν να μην παίρνουν χαμηλές βαθμολογίες αυτοκίνητα που ήταν αυτονόητα μηχανικά κατώτερα από πολύ πιο ακριβά που δύσκολα αγοράζει οποιοσδήποτε - άρα για να μη χαλιόμαστε μεταξύ μας). Τα λοιπά είναι ζητήματα που είναι χρήσιμα σε οδηγό αγοράς, όχι σε κριτική.

    • Alias
    • Στην αρχη ειμαι δεν εχω δει πολυ και σαν πρωτη επαφη μου αρεσει. Αλλα αυτο με το leveling των εχθρων με ξενερωνει απειρα. Γενικα σε ολα τα rpg που το εχουν. Να δινει το παντοδυναμο βαμπιρ την μαχη της ζωης του με τον παντοπωλη ξερω γω... Σε βγαζει τελειως εξω απο το παιχνιδι.

      • yaponvezos
      • Αν η απόσταση έμενε πιο σταθερή θα ενοχλούσε λιγότερο πιστεύω. Και σίγουρα αν έμπαινε και λίγη λογική παραπάνω, ανάλογα με τον τύπο του αντιπάλου. Αλλά περισσότερη δουλειά αυτό και, εδώ που τα λέμε, περισσότερη δουλειά και προσοχή ήθελε όλο το παιχνίδι.

Vampyr Review - Σελίδα 2

Μείνε ενημερωμένος

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΕΟ ΜΑΣ, ΚΑΝΕ ΤΩΡΑ ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER ΤΟΥ ENTERNITY.GR!

Αγαπητέ χρήστη, παρατηρήσαμε οτι έχεις ενεργοποιημένο Ad Blocker.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity